Όνειρα, ηδονές και πάθη για... τη ζωή

Θόδωρος Αγγελόπουλος, ο ποιητής της έβδομης τέχνης...

2012-02-05T22:51:00.001+02:00

Υπήρξε ο σκηνοθέτης που έκανε έναν προσωπικό κινηματογράφο ακολουθώντας τα μονοπάτια της ποίησης. Δούλεψε τις ταινίες του με τα ίδια υλικά που φτιάχνονται τα όνειρα. Ένας σκηνοθέτης όχι της πολυθρόνας, αλλά ένας ολοκληρωτικός δημιουργός. Εμπνευσμένος από την ιστορία και ταυτόχρονα δέσμιος της αλλά και ακροατής και οραματιστής της. Μέσα από το έργο του είπε για την σύγχρονη Ελλάδα, όσα δεν κατάφεραν να πουν όλοι οι Έλληνες ιστορικοί μαζί. Ιχνηλάτης του Ομήρου, του Αισχύλου, του Σοφοκλή, του Μαρξ, του Μπρεχτ. Ερευνητής της βυζαντινής και ελληνικής παράδοσης. Αναπαράστησε πρόσωπα της αρχαίας τραγωδίας αλλά της ζωγραφικής.
Ο Θόδωρος Αγγελόπουλος θα υπάρχει πάντα στο μυαλό όλων αυτών που αγαπήσανε τις ταινίες του. Θα συνεχίζει την πορεία του μέσα από μοναχικές διαδρομές μαζί με τον "θίασο" του κοιτώντας με "το βλέμμα του Οδυσσέα" ένα "τοπίο στην ομίχλη" ψάχνοντας αργά με "το μετέωρο βήμα του πελαργού", τον "Μεγαλέξαντρο" του σε ένα "ταξίδι στα Κύθηρα" ενός επαναπατρισμένου πρόσφυγα που κράτησε "μια αιωνιότητα και μια μέρα".

Ακολουθεί ένα μικρό αφιέρωμα με μικρά αποσπάσματα από την φιλμογραφία του ποιητή του παγκόσμιου κινηματογράφου:

"Μωρή κοντούλα λεμονιά
με τα πολλά λεμόνια, Βησσανιώτισσα.
Σε φίλησα κι αρρώστησα
και το γιατρό δε φώναξα"
Ηπειρώτικο τραγούδι που ακούγεται στην ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ (1970).

"Ο βοηθός εισαγγελέας σκύβει το κεφάλι. Κοιτάει χάμω. Έτσι όπως έχει σταθεί, η φιγούρα του έχει κάτι σαν απελπισία. Ένας κατάδικος κάτι πάει να φωνάξει μα η φράση του κόβεται στη μέση από τη φωνή του αξιωματικού.
-Πυρ!
Και η ομοβροντία.
Οι τρεις άντρες πέφτουν"
Από το σενάριο ΜΕΡΕΣ ΤΟΥ '36 (1972).

"Σας αραδιάζω τα εμπόδια:
Η επέμβασις των γεγονότων των ήχων των παρατάξεων
η επέμβασις των πλοίων από το άγριο πέλαγος
οι λαϊκοί ρήτορες το στήθος μου οι φωνές
οι φάμπρικες
ο Οχτώβρης του '17
το 1936
ο Δεκέμβρης του '44...
Για τούτο θα μείνω με τα κουρέλια μου
όπως με γέννησε η Γαλλική Επανάσταση
όπως με γέννησε η μάνα μου Ισπανία
ένας σκοτεινός συνωμότης...
Όταν ακούω κάποτε στα βέβαια αυτιά μου
ήχους παράξενους, ψίθυρους μακρινούς
όταν ακούω σάλπιγγες και θούρια
λόγους ατελείωτους, ύμνους και κρότους
όταν ακούω να μιλούν για την ελευθερία
για νόμους ευαγγέλια για μια ζωή με τάξη
εγώ πάντα σωπαίνω.
Μα κάποτε...κάποτε θ' ανοίξω το στόμα μου
θα γεμίσουν οι κήποι με καταρράχτες
στις ίδιες βρώμικες αυλές τα οπλοστάσια
οι νέοι έξαλλοι θ' ακολουθούν με στίχους χωρίς ύμνους
ούτε υποταγή στην τρομερή εξουσία...
Ελευθερία ανάπηρη πάλι σας τάζουν!"
Λόγια του ποιητή από τον ΘΙΑΣΟ (1975).

"Κανείς δεν ξέρει από πού ήρθε.
Παιδί βρέθηκε να τριγυρνάει τους λόφους.
Όταν τον ρώτησαν πώς τον λένε, είπε:
Αλέξανδρο!
Και κανείς δεν έμαθε γι' αυτόν ποτέ, τίποτε άλλο."
Το τραγούδι του Μεγαλέξανδρου από τον ΜΕΓΑΛΕΞΑΝΔΡΟ (1980).

"Οι μακρινοί κρωγμοί των γλάρων ξανακούγονται. Η γριά ξεκολλάει από τη θέση της, πλησιάζει το γέρο και στέκεται πλάι του, ατενίζοντας μακρυά μπροστά της προς τη συννεφιασμένη ανατολή.
Η σχεδία γλιστρώντας μαλακά, απομακρύνεται γρήγορα και χάνεται στην ομίχλη."
Από το ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΑ ΚΥΘΗΡΑ (1984).

"Αρχίζει να βρέχει. Μακρυά η πόλη θολή μες τη βροχή.
Στο λιβάδι οι αναποδογυρισμένες κυψέλες, το φορτηγό πιο πέρα και το σώμα του Σπύρου, εκεί στη μέση του λιβαδιού, πεσμένο ανάσκελα με τα χέρια ανοιχτά στο πλάι.
Στο παραμορφωμένο του πρόσωπο γλιστράει η βροχή. Το δεξί του χέρι χτυπάει στο χώμα την παλιά γλώσσα των συντρόφων της φυλακής, σαν επίκληση σ' έναν άγνωστο θεό."
Από τον ΜΕΛΙΣΣΟΚΟΜΟ (1986).

"Ο ήχος του τραίνου μπερδεύεται με τη φωνή του κοριτσιού. Η πόρτα στο βάθος του βαγονιού ανοίγει και μπαίνει ένας ελεγκτής. Οι περισσότεροι επιβάτες μισοκοιμισμένοι ή κοιμισμένοι, ξυπνούν να δώσουν τα εισιτήρια τους. Τελειώνοντας με τα κουπέ και τον διάδρομο ο ελεγκτής φτάνει στο τέλος του βαγονιού. Βλέπει τα παιδιά να κοιμούνται και πλησιάζει. Σκύβει πάνω από τη Βούλα. Το κορίτσι σα να αισθάνεται την παρουσία του και ανοίγει τα μάτια τρομαγμένο.
-Ε, εισιτήρια, λέει ο ελεγκτής.
Η μικρή τινάζεται απάνω. Ξυπνάει και ο μικρός. Σηκώνεται και στέκει πλάι στην αδελφή του.
-Δεν ακούσατε; Εισιτήρια!
Τα παιδιά σωπαίνουν με τα μάτια γεμάτα φόβο."
Από το ΤΟΠΙΟ ΣΤΗΝ ΟΜΙΧΛΗ (1988).

"Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία αλλά δεν μπορώ να κάνω το ταξίδι σας. Είμαι επισκέπτης. Το κάθε τι που αγγίζω με πονάει πραγματικά. Και έπειτα δεν μου ανήκει. Όλο και κάποιος βρίσκεται να πει δικό μου είναι. Εγώ δεν έχω τίποτα δικό μου είχα πει κάποτε με υπεροψία. Τώρα καταλαβαίνω πως το τίποτα είναι τίποτα. Ότι δεν έχω καν όνομα και πρέπει να γυρεύω ένα κάθε τόσο. Δώστε μου ένα μέρος να κοιτάω. Ξεχάστε με στη θάλασσα. Σας εύχομαι υγεία και ευτυχία."
Από ΤΟ ΜΕΤΕΩΡΟ ΒΗΜΑ ΤΟΥ ΠΕΛΑΡΓΟΥ (1991)

"Το πρώτο πράγμα που έκανε ο Θεός είναι το ταξίδι..."
"Κι έπειτα τη σιωπή, την αμφιβολία και τη νοσταλγία".
Από ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ (1995)

"Κι όμως δεν είμαι παρά μια ερωτευμένη γυναίκα. Τη νύχτα σε κοίταζα. Δεν ήξερα αν κοιμόσουν ή σώπαινες. Φοβόμουν αυτό που μπορούσες να σκέφτεσαι. Φοβόμουν ότι είχα μπει μες τη σιωπή σου. Κι άρχισα να δείχνω εύθραυστη με τον μόνο τρόπο που ξέρω. Με το κορμί μου. Γιατί τότε δεν κινδύνευε η δική σου ασφάλεια. Δεν είμαι παρά μια ερωτευμένη γυναίκα Αλέξανδρε."
Από την ΜΙΑ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΜΙΑ ΜΕΡΑ (1998).

υ.σ. Ο Αγγελόπουλος δημιούργησε επίσης ΤΟ ΛΙΒΑΔΙ ΠΟΥ ΔΑΚΡΥΖΕΙ (2004), την ΣΚΟΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ (2008) καθώς και την ΑΛΛΗ ΘΑΛΑΣΣΑ (2012) που δεν πρόλαβε δυστυχώς να ολοκληρώσει.

Το καλοκαίρι που αργεί...

2012-01-22T02:52:00.002+02:00

Παγωμένος ο καιρός τελευταία. Να το πω συμπαράσταση της φύσης στην παγωμένη διάθεση όλων μας; Να το πω ειρωνεία στην παγωμένη οικονομία μας; Να το πω ευκαιρία για να μαζευτεί παρέα τρωγοπίνοντας ρεφενέ (γιατί όχι;), γύρω από ένα τζάκι με σβηστά καλοριφέρ; Να το πω αιτία για απομόνωση και μελαγχολικά σαββατόβραδα στο σπίτι; Όπως και να το πω, φέτος μετά από πολλά χρόνια, αποζητώ γρήγορα το καλοκαίρι.
Θέλω να αφεθώ ξανά μισόγυμνος στο πορτοκαλί του πρωινού, στην κάψα του μεσημεριού, στα αρμυρά απογεύματα της θάλασσας, στη βραδινή φωνή του Γκιώνη.
Να νιώσω τη ζέστη του κορμιού σου να ξεπαγώνει την ερημιά μου και να ριχτώ στον οίστρο του χρωματιστού θέρους.

Ναι, πεθύμησα μια όμορφη έστω και μελαγχολική θάλασσα. Μελαγχολική σαν τα τραγούδια του Μάνου.

υ.σ. το ποστ είναι αφιερωμένο στη μνήμη του μεγάλου ανθρώπου και τραγουδοποιού Μάνου Λοϊζου.

Το 2012 κάντε περισσότερο έρωτα, το αντίδοτο στην κρίση!...

2011-12-31T09:18:00.002+02:00

Η χρονιά που φεύγει, για τις σύγχρονες γενιές στην Ελλάδα ήταν η χειρότερη από ποτέ. Η χρονιά που έρχεται, αυτοί που βλέπουν το ποτήρι μισοάδειο λένε πως θα είναι ακόμα πιο δύσκολη. Αυτοί που βλέπουν το ποτήρι μισογεμάτο λένε πως θα βρούμε επιτέλους τον πάτο του βαρελιού και θα αρχίσει η ανάκαμψη. Όπως και να 'χει, όλοι μας χρειάζεται να αυτολογοκριθούμε περισσότερο, να προγραμματιστούμε περισσότερο, να ζωντανέψουμε περισσότερο, να δουλέψουμε περισσότερο, να έρθουμε ο ένας με τον άλλον πιο κοντά περισσότερο, να ερωτευτούμε περισσότερο.
Έτσι ίσως να ξεπεράσουμε κάπως την εθνική μας μελαγχολία.
Εύχομαι το 2012 ο άγιος Βασίλης να φέρει το καλύτερο δώρο για τον καθένα σας.
Καλή χρονιά!...

Λουκία Ρικάκη θα σε θυμάμαι πάντα...

2011-12-28T21:09:00.001+02:00

Έχασα μια φίλη, μια πολύ δημιουργική γυναίκα, έναν ζωντανό άνθρωπο, μια τεράστια γελαστή ψυχή.

Σε ηλικία 50 ετών άφησε σήμερα την τελευταία της πνοή η σκηνοθέτις και παραγωγός Λουκία Ρικάκη, χάνοντας την άνιση μάχη με τον καρκίνο.

Η κηδεία της Λουκίας Ρικάκη θα γίνει την ερχόμενη Παρασκευή, ενώ σύμφωνα με την επιθυμία της πολυτάλαντης δημιουργού της 7ης τέχνης, στην κηδεία δεν θα υπάρξουν στεφάνια αλλά η ίδια έχει ζητήσει τα χρήματα να δοθούν σε δωρέες.

Η Λουκία Ρικάκη ήταν η γελαστή κυρία του ελληνικού κινηματογράφου, με πλούσιο έργο και στο θέατρο και σε όλη της την καριέρα κατάφερνε να παντρεύει το χιούμορ με την κριτική ματιά στο μεσογειακό ταμπεραμέντο και τις εκφάνσεις του στη ζωή. Με χιούμορ αντιμετώπισε ακόμα και την ασθένειά της την οποία όχι μόνο δεν κρατούσε κρυφή, αλλά μιλούσε ανοιχτά για αυτή και μάλιστα χαριτολογώντας με αναρτήσεις της στα προφίλ της στο Facebook και το twitter. Χαρακτηριστικό είναι πως όταν πρωτοδιαγνώστηκε η ασθένειά της η ίδια μιλούσε για «ένα ροζ συννεφάκι στον εγκέφαλο» που η ίδια το έβλεπε «γκρίζο», αλλά έβρισκε την αισιοδοξία σε μηνύματα φίλων που της έλεγαν πως «δεν υπάρχουν μόνιμα σύννεφα». Την ημέρα που έμαθε για την νόσο επέλεξε να πάει να περπατήσει στη θάλασσα και έγραφε στο Facebook: «Δεν ξέρω πότε θα ξαναπιάσω δουλειά πάλι επαγγελματικά… Άσε που ‘χω το άλλοθι. Βρε, μου άνοιξαν το κεφάλι, οπότε λίγο τρέλα δεν βλάπτει με επιστημονική κάλυψη! Και σφραγίδα Siemens… χα χα». Η τελευταία της ταινία που βγήκε στις αίθουσες ήταν το ντοκιμαντέρ «Σχεδιο Σωτηρία» με θέμα το ομώνυμο αθηναϊκό νοσοκομείο Σωτηρία στο οποίο και νοσηλεύτηκε κατά τη διάρκεια της μάχης με τη νόσο.

Ασχολούνταν εκτενώς και με την οικολογία, την εκπαίδευση και το σύστημα υγείας και τα τελευταία χρόνια είχε αφοσιωθεί με πάθος στη διοργάνωση δυο πολύ επιτυχημένων κινηματογραφικών φεστιβάλ: το ECO films στην Ρόδο που συγκέντρωνε ταινίες οικολογικού χαρακτήρακαι το Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ για θέματα Υγείας Ιπποκράτης, το οποίο διεξαγόταν στην Κω.

H Λουκία Ρικάκη γεννήθηκε το 1961 στον Πειραιά. Σπούδασε Ιστορία Τέχνης, Κινηματογράφο, Γραφικές Τέχνες και Φωτογραφία στο Dartington College of Arts στην Αγγλία. Στην πορεία εργάστηκε στο Συμβούλιο της Ευρώπης στο Στρασβούργο και στο Υπουργείο Περιβάλλοντος της Δανίας ως υπεύθυνη εκπαιδευτικών προγραμμάτων. Το 1982 επέστρεψε στην Ελλάδα και ίδρυσε την εταιρεία ORAMA FILMS μια από τις καθιερωμένες εταιρείες παραγωγής θεατρικών παραστάσεων και ποιοτικών ταινιών για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση και το 2000 ίδρυσε την εταιρεία TRICKY TRICK FILMS. Το 1996 ίδρυσε και διευθύνει τις 2 θεατρικές σκηνές του Θεάτρου "104 – Κέντρο Λόγου και Τέχνης" και το Ελληνικό Κόμεντυ Κλαπ στην Αιόλου 48-50.

Θεωρώ το έργο που παρήγαγε τεράστιο και χωρίζεται ως εξής:

K ι ν η μ α τ ο γ ρ α φ ο ς – ΣΚΗΝΟΘΕΣΙΑ – ταινίες μεγάλου μήκους

2010 ΕΙΣΑΙ Ο ΚΑΦΡΕΦΤΗΣ ΜΟΥ σε στάδιο παραγωγής

2007 ΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΜΟΥ ΠΛΗΓΩΣΕΣ σπονδυλωτή ταινία, 4 σκηνοθέτες

2000 NYXTEΣ KΩMΩΔIAΣ-H TAINIA www.standupcomedy.gr

1998 ΣYMΦΩNIA XAPAKTHPΩN Worldfest Houston Bronze Award

1994 KOYAPTETO ΣE 4 KINHΣEIΣ – 2 κρατικά βραβεία

1990 TAΞIΔI ΣTHN AYΣTPAΛIA

N τ ο κ υ μ α ν τ α ί ρ - Μεγάλου μήκους

2009 Η ΑΠΟΔΟΧΗ ..ΠΟΙΟΣ ΑΕΡΑΣ ΜΑΣ ΕΦΕΡΕ ΕΔΩ;

2009 ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΧΟΡΩΔΙΑΣ

2007 ΗΤΑΝ ΝΑ ΦΥΓΩ

2006 Tα ΚΟΙΝΑ Τι κοινό έχουμε

2004 Ο ΑΛΛΟΣ

2003 TO AIΓAIO MEΣA AΠO TA ΛOΓIA TΩN ΠOIHTΩN Bραβείο AΓΩN- YΠΠO

2003 NYXTEΣ KΩMΩΔIAΣ Nο2 – Nο 3 -Nο 4

2002 TA ΛOΓIA THΣ ΣIΩΠHΣ – Βραβείο καλύτερου Περιγραφικού ντοκιμαντέρ Φεστιβάλ Καλαμάτας – Βραβείο φεστιβάλ Eπιστημονικού Kινηματογράφου Hungary www.wordsofsilence.gr

2003 βραβειο φεστιβαλ Eπιστημονικου Kινηματογραφου Hungary 2003www.wordsofsilence.gr

1990 ΣTA IXNH TΩN APΓONAYTΩN 60′

ΤΑΙΝΙΕΣ – Μικρού Μήκους

2007 ΚΑΤΑ ΜΟΝΑΣ ΗΔΟΝΕΣ

2006 ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΥΟΜΕΝΟΙ

2002 ΠAPAΘYPO XPONOY

2000 TΩPA ΠIA TAΞIΔEYOYME – B' Βραβείο Mικροσινεμά

1998 AΓKAΛIAZΩ TO ΔENTPO – Lille festival first Prize

1999 ANOIΞE MIA ΠOPTA

1983 ΘEΣΣAΛONIKEΣ

1981 O ΠEPIΠATOΣ THΣ ΣOYZY

Nτοκυμαντέρ – Μικρού Μήκους

2008 ΜΙΚΡΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΠΟΥ ΑΞΙΖΟΥΝ

2000 ΠΛAΣTOΓPAΦHMENEΣ ΠPOΣΔOKIEΣ 30'

1989 MAPIA ΦAPANTOYPH ΛEO MΠPOOYEP 30′

1993 O ΘHΣAYPOΣ TOY ΠPIAMOY 30'

1992 O XOPOΣ TON 20ο AIΩNA 55′

1992 ΠPEΛΛOYΔIO ΣTHN AΦPIKH

1993 APXAIO ΔPAMA ΣYΓXPONEΣ OΠTIKEΣ 55′

1986 TO TAΞIΔI TOY ΔIONYΣOY 60′

1987 TO MONOΠATI ΣTHN INΔIA 14'

1988 BAKXEΣ 80′

1992 KAΛΛITEXNEΣ KAI ΠOΛITIKOI APXITEKTONEΣ THΣ NEAΣ EYPΩΠHΣ 60′

1991 HΛEKTPONIKH EIKONA – Ντοκιμαντέρ για το Φεστιβάλ Φερράρα 30′

1985 TO ΦEΣTIBAΛ TOY ΛOKAPNO 55′

ΘΕΑΤΡΟ

1995 OPΓIA του Παζολίνι – Διασκευή-σκηνοθεσία στο Θέατρο Eλυζέ

1996 ΣOYPEAΛEPΩΣ – Πρωτότυπο έργο, συγγραφή-σκηνοθεσία, στο Θέατρο Φούρνος

1997 MOYΣIKH ΔYO – Της M.Nτύρας, μετάφραση-σκηνοθεσία, στο Θέατρο 104

1998 TO ANΘIΣMA THΣ ΘAΛAΣΣAΣ – Πρωτότυπο έργο, συγγραφή-σκηνοθεσία, Θέατρο 104

1998 OΔYΣΣEΩΣ ΔIAΛOΓOI – Πρωτότυπο έργο, διασκευή-σκηνοθεσία, στο Μέγαρο Μουσικής

1995-2003 NYXTEΣ KΩMΩΔIAΣ , στο Θέατρο 104 και στο Comedy Club –http://www.standupcomedy.gr/ ,

ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ – Παραγωγή για την τηλεόραση των εξής σειρών πάνω στην τέχνη και σκηνοθεσία σε επιμέρους ενότητες των σειρών

2003-2005 100% KΩMΩΔIA εκπομπή κωμωδίας Star Channel

1996 ZAΠ 13 επεισοδια X30' ET1

1995 AΛHΘINEΣ IΣTOPIEΣ 13 επεισόδια X90' ET2

1993 NTOKYMANTAIP ΣOK 26 επεισόδια X 90' ΣKAI

1993 ΣTH ΦAPMA TΩN ANΘPΩΠΩN 26 επεισοδια X 90' ΣKAI

1992 ΨHΦIΔΩTO Τηλεπεριοδικό πολιτισμού 43 επεισοδια X 30' ET2

1992 DANCE PLUS Σύγχρονοι Έλληνες χορευτές και χορογράφοι 45' ET2

1991 TRAVEL ART Ταξίδια τέχνης ,η τέχνη του ταξιδιού 60 X 5' ET2

1993 92,9 Ευρωπαϊκό τηλεπεριοδικό για νέους ET1

1992 ΣTHN TPEΛΛA THΣ ΔIAΦHMIΣHΣ με τον Γιώργο Βέλτσο 26 X 30' ET1

1993 MAΓEIPIKH TEXNH 26 X 30' ET1

1994 52 Τηλεπεριοδικό πολιτισμού 12 X 52' ΣKAI

1992 Έλληνες καλλιτέχνες στη Σουηδία E.T.1 60'

1994 Πως είναι τα παιδιά 6 X 30' ET1

1993 Τα Βασιλικά Μπαλέτα της Φλάνδρας 120' E.T.1

1990 Σάκης Σουντουλίδης 30' ET1

1991 Εικόνες Βίας και πολέμου στο μεσογειακό θέατρο 6 X 30'

1995 Κινηματογραφικό περιοδικό για το Γερμανικό κανάλι 30' WDR

1995 ΣTA MONOΠATIA TΩN TPAΓOYΔIΩN για τους Aμποριτζινις 30' RTP

1995 ENA ΦEΣTIBAΛ ΣTO ΠEPIΘΩPIO 30' στην Aυστραλια

1985-1987 Εβδομαδιαία εκπομπή XPΩMATA E.T.1 72 επεισόδια X 60'

1995 EΛΛHNEΣ ΣTHN AYΣTPAΛIA τηλεοπτικη σειρα 4 επεισοδίων

1989 ΓIΩPΓOΣ KΩΣTAKHΣ ντοκιμαντέρ 30' ET1

1990 ΣEPKΓEI ΠAPATZANΩΦ Κανάλι Τέχνης Oλλανδια,30' SVT Σουηδία

1983 HXOXPΩMA Eβδομαδιαία εκπομπη για τη μουσική ροκ 13 X30' E.T.2

1982 EΔΩ KAI ΣHMEPA ANOIXTA XAPTIA E.T. βοηθός παραγωγής

Παραγωγή -Συμπαραγωγές με εξωτερικό

1992 ΠEΘAMENO ΛIKEP για την European Coproduction Association

LES ROUTES DE LA SOIE σειρά ντοκυμαντέρ για την UNESCO και τη RAI

VIVA MIKIS ντοκυμαντέρ για τη WDR

TO PEMΠETIKO ΣTH ΣYΓXPONH EΛΛAΔA ντοκυμαντέρ για το CHANNEL 4

THE LAND OF EUROPE σειρα με 10 χώρες συντονιστής το CHANNEL 4

TIME CODE σειρά με 15 χώρες συντονιστής το ZDF

MOYΣIKEΣ THΣ MEΣOΓEIOY με τα Γαλλικό κανάλι LA SEPT

LES EUROPEENES με τα κανάλια ZDF,ANTENNE 2,CHANNEL 4,ORF,SSR κά

EXTRA με τα κανάλια BBC,RAI,SVT,WDR,ANTENNE 2

CONTACT με τη Bελγική εταιρεία C9I COMMUNICATION

H άνοδος των γυναικών στην εξουσία με την FR3

VILLAGE VOICES με την Transatlantic

LES MIGRATEURS με την FR3

MARIA CALLAS COMMEMORATION CONCERT Κονσέρτο σε ζωντανή μετάδοση με την RAI

JUNIOR με 7 Ευρωπαϊκά κανάλια

THE DREAM OF THE BUTTERFLY by Marco Bellochio RAI, Pierre Grise France, Waka Switzeland

UN BRUIT QUI REND FOU Nomad Films

ΔΙΑΦΗΜΙΣΤΙΚΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ

2006 ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΠΟΛΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΜΠΑΝΙΑ

1996 Διεθνής συνάντηση μουσικής Ευρωπαϊκό Κέντρο Δελφών

1997 Διεθνής συνάντηση Αρχαίου Δράματος Ευρωπαϊκό Κέντρο Δελφών

1995 Διεθνής συνάντηση χορού Ευρωπαϊκό Κέντρο Δελφών

1999 Παγκόσμια Συνδιάσκεψη για το παιδί και τα μέσα επικοινωνίας Ευρωπαϊκό Κέντρο Παιδικής Τηλεόρασης

ΣΕΝΑΡΙΑ

1984 NYXTΩNEI ΣTA ΓIANNENA ντοκιμαντέρ δραματοποιημένο E.T.1

1984 MOTOΣYKΛETTIΣTEΣ ντοκιμαντέρ 1984 E.T.1

1998 ΣYMΦΩNIA XAPAKTHPΩN

1994 KOYAPTETO ΣE 4 KINHΣEIΣ

1989 TAΞIΔI ΣTHN AYΣTPAΛIA

1999 ANOIΞE MIA ΠOPTA

1981 O ΠEPIΠATOΣ THΣ ΣOYZY

ΒΙΒΛΙΑ-Μεταφραστική εργασία

1987 A.A.MILN "Το σπίτι στη γωνιά του Πουφ" Εκδόσεις Καστανιώτη

1988 ORTON "THE ORTON DIARIES" Εκδόσεις Καστανιώτη

1997 Mάργκεριτ NTYPAΣ "Μουσική Δύο άνθρωποι αγαπήθηκαν και.." θεατρικό Εκδόσεις Καστανιώτη

1999 Tρέβορ ΓKPIΦIΘΣ "Οι Κωμικοί " θεατρικό, Mπλε Εκδόσεις

ΣΥΓΓΡΑΦΗ

1994 "KOYAPTETO ΣE 4 KINHΣEIΣ" σενάριο, Εκδόσεις Καστανιώτη

1995 "ΣOYPEAΛEPΩΣ " θεατρικό, Εκδόσεις Καστανιώτη

1996 "Σ' αγαπώ γιατί..." λεύκωμα, Εκδόσεις Καστανιώτη

1996 'Σ' αγαπώ ακόμα πιο πολύ..." λεύκωμα, Εκδόσεις Καστανιώτη

1997 "Σου γράφω γιατί σ' αγαπώ" λεύκωμα, Εκδόσεις Καστανιώτη

1999 "ΣYMΦΩNIA XAPAKTHPΩN" σενάριο, Mπλε Εκδόσεις

1999 "Ένα μήνυμα για σένα" λεύκωμα, Εκδόσεις Λιβάνη

2006 ΚΡΑΤΗΣΕ ΜΕ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΠΟΛΥΤΡΟΠΟΝ

2009 ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ

ΓΡΑΦΙΚΕΣ ΤΕΧΝΕΣ

1996-1998 Γραφική και καλλιτεχνική επιμέλεια λογότυπων σειρών -εξωφύλλων και διαφημιστικών καταχωρήσεων και φυλλαδίων για τις Εκδόσεις Καστανιώτη

1999 Επιμέλεια εκδόσεων και γραφικών εφαρμογών για το Ευρωπαϊκό Κέντρο Παιδικής Τηλεόρασης

1999 Συνεργασία στην επιμέλεια εκδόσεων και γραφικών εφαρμογών για την Εταιρεία Αρχιπέλαγος

ΣΠΟΥΔΕΣ

Ιστορία Τέχνης Dartington College of Arts Totnes Devon UK

Γραφικές Τέχνες , Φωτογραφία Dartington College of Arts Totnes Devon UK

Σκηνοθεσία Κινηματογράφου Σχολή Σταυράκου,Exeter University

Οπτικοακουστική Παραγωγή European Entrepreneurs de l Audiovisuel

Media Business School European Film College

Γλώσσες: Αγγλικά Advanced Level Cambridge University Exams

Γαλλικά Sorbonne 1 Institut Francais

Γερμανικά MIttelstuffe Goethe Institut

Eκπαιδευτικη δραστηριοτητα

• Δίδαξε ηθοποιούς στο "Εργαστήρι" του Βασίλη Διαμαντόπουλου

• Δίδαξε στα σεμινάρια του οίκου Christies στην Ελλάδα

• Υπεύθυνη εκπαιδευτικών προγραμμάτων της IYF International Youth Federation

• Tutor στα εκπαιδευτικά προγράμματα στελεχών στο European Youth Center του Συμβουλίου της Ευρώπης

• Συντονιστής του προγράμματος έρευνας για τα οπτικοακουστικά στην παιδεία Συμβούλιο της Ευρώπης 1990

• Μέλος της επιτροπής εκπαίδευσης European Youth Forum

• Συντονιστής επιτροπής και μέλος επιτροπής για την σύνθεση του αναλυτικού προγράμματος νέων μαθημάτων για τον OEEK 1999

• Δίδαξε στα Σεμινάρια του EOMMEX 2000 για νέους παραγωγούς

• Υπεύθυνη κινηματογράφου σε σεμινάρια εκπαιδευτικών του προγράμματος MEΛINA 2000

Aλλες δραστηριοτητες

• Ίδρυσε και Διηύθυνε την έκδοση του μηνιαίου περιοδικού για τις τέχνες METPO -1985

• Δημοσιογράφος – καλλιτεχνικό ρεπορτάζ σε εφημερίδες KAΘHMEPINH, ΠPΩTH και περιοδικά ANTI, ΣYΓXPONOΣ KINHMATOΓPAΦOΣ,TAXYΔPOMOΣ,MIA, TETAPTO, ENA

• Ανταπόκριση από την Ελλάδα για τα περιοδικά TV WORLD, TBI

• Μέλος της Ένωσης Ξένων ανταποκριτών.

• Υπεύθυνη των προγραμμάτων κινηματογράφου στο YΠOYPΓEIO NEAΣ ΓENIAΣ 1983-4

• Υπεύθυνη διεθνών σχέσεων του ΦEΣTIBAΛ KINHMATOΓPAΦOY 1986-1991

• Ιδρυτικό Μέλος, Μέλος του ΔΣ του Σωματείου Ελλήνων Σκηνοθετών και Παραγωγών Κινηματογράφου

• Ιδρυτικό Μέλος ,Μέλος ΔΣ Αστικής μη Κερδοσκοπικής Εταιρείας KENTPO ΛOΓOY KAI TEXNHΣ 104

• Ιδρυτικό Μέλος της Αστικής μη Κερδοσκοπικής Εταιρείας APXIΠEΛAΓOΣ

• Μέλος της Ειδικής Επιτροπής Νομοθετικής Προσαρμογής Κινηματογραφίας YΠΠO 94

• Μέλος του Γνωμοδοτικού Συμβουλίου του YΠΠO για τον Κινηματογράφο 1997-2001

• Ιδρύτρια και Καλλιτεχνική διεύθυνση Διεθνούς Φεστιβάλ ΡΟΔΟΥ ECOFILMS από 2001 www.ecofilms.gr

• Ιδρύτρια και Καλλιτεχνική διεύθυνση Διεθνούς Φεστιβάλ ΚΩ από 2009www.healthfilmfestival.gr

• Συντονισμός του Τμήματος EΛΛHNIKΩN TAINIΩN Φεστιβάλ Κινηματογράφου 2000-4

• Μέλος κριτικής επιτροπής σε διεθνή φεστιβάλ PRIX EUROPA,POZNAN, MONTREUX, ΤΕΡΓΕΣΤΗ, BANJA LUKA, EFC ABU DHABI, BEIRUT,ZLIN ΤΣΕΧΙΑ,ΤΟΡΙΝΟ,ΤΕΡΓΕΣΤΗ,ΓΚΟΑ, ΙΣΦΑΧΑΝ

• Υπεύθυνη Οπτικοακουστικών και Εκπαιδευτικών Προγραμμάτων INTERNATIONAL YOUTH FEDERATION for environmental studies Δανία

• Πρόεδρος του EUROPEAN PRODUCERS NETWORK

• Μέλος ΔΣ του EURO AIM Πρόγραμμα Διανομής Κινηματογράφου της Ευρωπαϊκής Ένωσης Πρόγραμμα MEDIA

• Μέλος ΔΣ του MAP ΤV Πρόγραμμα Αρχείων Κινηματογράφου της Ευρωπαϊκής Ένωσης Πρόγραμμα MEDIA

• Μέλος ΔΣ του DOCUMENTARY Πρόγραμμα Ντοκιμαντέρ της Ευρωπαϊκής Ένωσης Πρόγραμμα MEDIA

• Συντονίστρια του Βαλκανικού Ταμείου Σεναρίων the Balkan Fund του φεστιβάλ Kινημ. Θεσσαλονίκης

• Υπεύθυνη επιλογής ταινιών ντοκιμαντέρ στο Διεθνές φεστιβάλ Κινηματογράφου του Ντουμπάι

Καλό δρόμο Λουκία μου. Ένας άλλος κόσμος σε περιμένει τώρα για να απολαύσει τη ζωντάνια σου και τις "δημιουργίες" σου...

*οι πληροφορίες είναι από τον ιστότοπο: iefimerida.gr

Ξαναβάζω στη θήκη το μαχαίρι!...

2011-12-11T21:01:00.003+02:00

Το πνεύμα των Χριστουγέννων ήδη μου χαϊδεύει την συνείδηση. Αρκετά με την μιζέρια της ψυχής μου. Αναίτια λιποψυχώ στον χρόνο. Κάποιοι άνθρωποι που μ' αγαπούν, έχουν ανάγκη τα κουράγια μου. Πίνω λίγο από το λικέρ της σοφίας. Ανοίγω την πόρτα κι ορμητικά βγαίνω έξω στο φως. Τα γόνατα γυμνά και ματωμένα, μα μένω αλύγιστος στη μέγγενη του τρόμου. Θαρρεύω ξανά από καιρό και νοιώθω μια Πύρρεια νίκη να με περιμένει. Ο Σταντάλ είχε πει: "τίποτε δεν σε κάνει πιο δυνατό όσο η κακία των ανθρώπων".
Ξαναβάζω στη θήκη το μαχαίρι και ξεκινώ και πάλι...

Zητείται έμπνευση!...

2011-11-23T10:20:00.001+02:00

Πόσο πολύ με έχουν επηρεάσει όλα αυτά που συμβαίνουν στη ελληνική κοινωνία. Τόσο που δεν είμαι σε θέση να αφήσω ελεύθερο το πνεύμα μου και τη ψυχή μου. Γι αυτό και αυτή η δωρικότητα τελευταία.
Ελπίζω όμως...και σύντομα...

Μπαμπά, φοβάμαι να μεγαλώσω!...

2011-11-21T10:13:00.000+02:00

Πόσο ανήσυχο και επιφυλακτικό μοιάζει να είναι το βλέμμα του μωρού που κοιτάζει τον φακό. Λες και ξέρει τί το περιμένει τα επόμενα χρόνια στη ζωή που έρχεται. Λες και κοιτάζει όλους εμάς απορώντας για την ανθρώπινη κοινωνία που του φτιάξαμε. Ας αγωνιστούμε όλοι μας στον βαθμό που ο καθένας μπορεί, να μην επιβεβαιωθούνε οι φόβοι του.
Αυτό που χρωστάμε σε όλα τα παιδιά του κόσμου δεν είναι ένας κόσμος της κατανάλωσης και της λατρείας στην ύλη, αλλά την αγάπη για τον άνθρωπο και το κάθε δημιούργημα της φύσης.

Έρχονται Χριστούγεννα άραγε;...

2011-11-14T09:18:00.001+02:00

Έτσι για να ευθυμήσουμε λίγο...

Τζέφρυ, νέε Tσολάκογλου* μάζεψε τα και σήκω φύγε!...

2011-10-24T21:02:00.003+03:00

Πάρε όλους τους σύγχρονους δοσιλόγους της Ελλάδας και εξαφανιστείτε από προσώπου γης. Λίγος καιρός σας μένει. Το δε πολιτικό τέλος Γιωργάκη Παπανδρέου τόσο το δικό σου όσο και των άλλων πολιτικών απατεώνων συνεταίρων σου, θα είναι εντελώς άδοξο, αν τολμήσεις και δεχθείς να συνεργαστείς με τους νέους "κατακτητές" και εγκαταστήσετε "επιτροπείες" στο σβέρκο του ελληνικού λαού ως άλλοι "γερμανοτσολιάδες".

Όσο προλάβεις δηλαδή, γιατί ήδη μετράς μέρες, άντε βδομάδες...

*Ο Τσολάκογλου ως αντιστράτηγος και διοικητής του Γ' Σώματος του ελληνικού στρατού, άρχισε να δρα κόντρα στα συμφέροντα και τους νόμους της πατρίδας του στις 20 Απριλίου 1941, ημέρα του Πάσχα, όπου σε συνεννόηση με τον διοικητή του Α΄ Σώματος Στρατού, αντιστράτηγο Παναγιώτη Δεμέστιχα, τον διοικητή του Β΄ Σώματος Στρατού, αντιστράτηγο Γεώργιο Μπάκο και τον μητροπολίτη Ιωαννίνων Σπυρίδωνα, κατάργησε πραξικοπηματικά τον διοικητή Στρατιάς Ηπείρου Ιωάννη Πιτσίκα, ανέλαβε ο ίδιος διοικητής της Στρατιάς και υπέγραψε πρωτόκολλο ανακωχής με τον διοικητή της 1ης Μηχανοκίνητης Μεραρχίας Ες-Ες, υποστράτηγο Γιόζεφ (Σεπ) Ντήτριχ (Josef "Sepp" Dietrich), στο Βοτονόσι του Μετσόβου. Ο αρχηγός του Ελληνικού Στρατού, αρχιστράτηγος Αλέξανδρος Παπάγος, σε τηλεγράφημά του προς το Τμήμα Στρατιάς Ηπείρου, κατήγγειλε την πρωτοβουλία του Τσολάκογλου ως αντίθετη προς τα συμφέροντα της πατρίδας, διέταξε την αντικατάσταση του Τσολάκογλου και αγώνα «μέχρι εσχάτου ορίου δυνατοτήτων». Ήταν όμως ήδη αργά.

Την επόμενη ημέρα (21 Απριλίου) στην Λάρισα, ο Τσολάκογλου, «υπό το κράτος βίας», υπέγραψε ως διοικητής της Ελληνικής Στρατιάς Ηπείρου και Μακεδονίας την άνευ όρων παράδοση του Ελληνικού Στρατού στους Γερμανούς. Εκ μέρους των Γερμανών, το πρωτόκολλο της παράδοσης συνυπέγραψε ο αρχηγός των γερμανικών στρατευμάτων στην Ελλάδα, στρατηγός φον Γκράιφφενμπεργκ (von Greinffenberg).

Στις 23 Απριλίου, ο Τσολάκογλου αναγκάσθηκε να υπογράψει στην Θεσσαλονίκη και τρίτο πρωτόκολλο με τον Γερμανό στρατηγό Άλφρεντ Γιοντλ (Alfred Jodl) και τον Ιταλό στρατηγό Αλμπέρτο Φερρέρο (Alberto Ferrero), για να ικανοποιηθεί και το γόητρο των Ιταλών.

Στις 30 Απριλίου του 1941 και ώρα 11 το πρωί ο Τσολάκογλου, χωρίς την παρουσία του Αρχιεπισκόπου Χρύσανθου, που είχε αρνηθεί να τον ορκίσει, ορκίσθηκε από μόνος του (- διορίστηκε) στα Παλαιά Ανάκτορα, (σημερινή Βουλή), παρουσία των ανωτάτων διοικητών των δυνάμεων κατοχής, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι τις 2 Δεκεμβρίου του 1942. Κατά την πρωθυπουργία του, προσπάθησε να διατηρήσει τη δραχμή ως κατοχικό νόμισμα, πλην όμως η δέσμευσή του από τις Αρχές κατοχής είχε σαν συνέπεια τη συνεχή υποτίμηση, που οδήγησε σε ραγδαίες αυξήσεις τιμών και πείνα, ενώ η χρυσή λίρα τότε αποθησαυριζόταν. Για την κατάσταση εκείνη οι Γερμανοί επέρριψαν ακέραιη την ευθύνη στους Ιταλούς που δεν έπραξαν τίποτε, κατά αρμοδιότητα που διατηρούσαν, για να προλάβουν αυτή την οικονομική εξέλιξη, αν και εισήγαγαν στη συνέχεια τη λεγόμενη "μεσογειακή δραχμή". Τελικά ο Τσολάκογλου παραιτούμενος από το αξίωμά του, μετά από πολλές πιέσεις που του άσκησαν εγγράφως οι άλλοι πολιτικοί αρχηγοί, μεταξύ των οποίων οι Καφαντάρης, Σοφούλης, Γονατάς, Μάξιμος, Πάγκαλος, ακόμη και οΡάλλης, αλλά και μετά από δύο ανεπιτυχείς γύρους διαπραγματεύσεων με τους Γερμανούς (Βερολίνο - Σεπτέμβριος 1942) και Ιταλούς (Ρώμη- Οκτώβριος 1942), που αφορούσαν τα ελληνικά δημοσιονομικά, στη συνέχεια ιδιώτευσε. Στην πρώτη αυτή κατοχική κυβέρνηση συμμετείχαν οι άλλοι δύο αντιστράτηγοι της συνθηκολόγησης, Δεμέστιχας και Μπάκος, ο επόμενος κατοχικός πρωθυπουργός (ιατρός) Κωνσταντίνος Λογοθετόπουλος, που τελούσε χρέη αντιπροέδρου, καθώς και ο τότε υπουργός οικονομικών Σωτήριος Γκοτζαμάνης που διατηρήθηκε στην ίδια θέση από την επόμενη κυβέρνηση.

Μετά την απελευθέρωση, ο Τσολάκογλου συνελήφθη και παραπέμφθηκε στο δια της Συντακτικής Πράξεως με αριθμό 6/1945 συσταθέν Ειδικό Δικαστήριο, κατηγορούμενος για παράνομη συνθηκολόγηση που είχε προβεί με τον εχθρό, χαρακτηριζόμενη ως «συνθηκολόγησιν εν ανοικτώ πεδίω» και «πριν η υπ' αυτόν στρατιωτική δύναμις εκπληρώση πάν ό,τι το στρατιωτικόν καθήκον επιβάλλει» , καθώς και για εθνική αναξιότητα για την συνεργασία του, στη συνέχεια, με τις κατοχικές Δυνάμεις, αναλαμβάνοντας Πρωθυπουργός της χώρας. Στις 31 Μαίου του 1945, το Ειδικό αυτό Δικαστήριο τον καταδίκασε σε θάνατο, αλλά το Συμβούλιο Χαρίτων μετέτρεψε την ποινή σε ισόβια κάθειρξη.

Έχοντας προσβληθεί από λευχαιμία, νοσηλεύθηκε επί έναν χρόνο στο Νοσηλευτικό Ίδρυμα του Μετοχικού Ταμείου Στρατού (ΝΙΜΤΣ), όπου και πέθανε τον Μάιο του 1948. Η κηδεία του έγινε σε στενό οικογενειακό κύκλο.

πληροφορίες: βικιπαίδεια

Έλληνες, πιάστε τα χαρακώματα!...

2011-10-17T10:27:00.000+03:00

Έρχονται πολύ δύσκολες ημέρες. Μέχρι τα Χριστούγεννα πάμε για κοινωνική έκρηξη. Δυστυχώς κάτω από την μόνιμη -όχι και τόσο άδικα- επωδό περί "δραστικού περιορισμού της κρατικοδίαιτης ελληνικής αγοράς" και "των προνομίων του συνδικαλισμού αλλά και εν γένει των δημόσιων υπαλλήλων", ξεκληρίζονται οικονομικά, κοινωνικά και ψυχολογικά οι Έλληνες πολίτες στο σύνολο της. Υπεύθυνοι γι αυτό οι "δωσίλογοι" έλληνες (το ε μικρό) πολιτικοί και οι νέοι ξένοι κατακτητές.
Έλληνες οργανωθείτε, αντισταθείτε και μην υποκύπτετε σε εκβιασμούς και ψευτοδιλήμματα.

υ.σ. Έκανα μια "διακοπή" στο είδος της γραφής μου εδώ, διότι οι περιστάσεις με αναγκάζουν. Ο νοών νοείτω...

"Μεσάνυχτα στο Παρίσι", απόδραση στο όνειρο...

2011-10-11T00:31:00.003+03:00

Τα τελευταία χρόνια ο Γούντι Άλεν έχει γίνει πολύ γλυκός και προσιτός σε ένα τεράστιο κινηματογραφόφιλο κοινό. Έτσι μετά το "Vicky, Christina, Barchelona" και το "Much point" έρχεται να μας χαρίσει μια τρίτη στη σειρά εξαιρετική ταινία. Με το "Μεσάνυχτα στο Παρίσι", ένα τρυφερό ρομαντικό φιλμ ο αμερικανοεβραίος διανοητής της έβδομης τέχνης, έρχεται κατ αρχήν να προστεθεί στη κατηγορία των σκηνοθετών που έχουν υμνήσει τη "πόλη του φωτός".
Και πραγματικά, αν και έχω γυρίσει το Παρίσι παλαιότερα αλλά και στο πρόσφατο παρελθόν, παρακολουθώντας αυτή τη μαγική "ξενάγηση" από τον διάσημο δημιουργό, η νοσταλγία μου γι αυτή την πόλη φούντωσε ξανά. Και μάλιστα μου θύμησε τα νυχτερινά περπατήματα στην Μονμάρτη.
Μέσα σε ένα τέτοιο σκηνικό λοιπόν με υπέροχους δρόμους, βουλεβάρτα και επιβλητικές προσόψεις κτιρίων παρελαύνουν μετά τα μεσάνυχτα αγαπημένοι συγγραφείς-μύθοι όπως ο Χέμινγουέι, ο Φιτζέραλντ, η Γετρούδη Στάιν, ο Τ.Σ. Έλλιοτ. Αλλά και ζωγράφοι-ιερά τέρατα της τέχνης όπως ο Πικάσσο, ο Νταλί, ο Γκογκέν, ο Ντεγκά, ο Λωτρέκ. Κάπου δε ανάμεσα σε όλους αυτούς υπάρχει και ένας μεγάλος σκηνοθέτης όπως ο Μπουνιουέλ καθώς και ο εξαίρετος της τζαζ μουσικής Κόουλ Πόρτερ. Ένας φόρος τιμής από τον σκηνοθέτη του "Μανχάταν" σε όλους αυτούς που αγάπησε. Αλλά μήπως δεν είναι και δικοί μου αγαπημένοι. Όλα είναι ονειρικά και αυτό σε καθηλώνει αλλά και σε ανακουφίζει μαζί. Μια απόδραση από τον κόσμο της σκληρής πραγματικότητας στον κόσμο της υψηλής ποιότητας και αισθητικής μιας άλλης εποχής. Στο Παρίσι του '20 αλλά και και στην εποχή της "μπελ επόκ".

Η υπόθεση του έργου*:
Η ιστορία αρχίζει στο σημερινό Παρίσι, με τον ρομαντικό Γκιλ (πολύ καλός στο ρόλο ο Οουεν Γουίλσον, που εδώ εκπροσωπεί το alter ego του Γούντι Αλεν), έναν Αμερικανό σεναριογράφο, που φιλοδοξεί να εκδώσει και μυθιστόρημα, να φτάνει μαζί με την αρραβωνιαστικιά του, Ινέζ (Ρέιτσελ ΜακΑνταμς), για ένα πολιτιστικό ταξίδι πριν από το γάμο τους. Ταξίδι προσφορά από τον πλούσιο επιχειρηματία πατέρα της Ινέζ, που τους συνοδεύει μαζί με τη γυναίκα του. Η Ινέζ προτιμά να περιφέρεται στη γαλλική πρωτεύουσα μαζί με μια φίλη της και να φλερτάρει τον Πολ (Μάικλ Σιν), έναν παλιό συμφοιτητή της και επιδειξία γνώσεων. Ο Γκιλ επιλέγει την αναζήτηση του ρομαντικού Παρισιού που πάντα ονειρευόταν να γνωρίσει. Η ευκαιρία τού δίνεται όταν τα μεσάνυχτα, με το χτύπημα μιας καμπάνας, ένα ρετρό αυτοκίνητο σταματά μπροστά του και οι επιβάτες του τον καλούν να πάει μαζί τους σ' ένα πάρτι. Το πάρτι γίνεται στο Παρίσι της δεκαετίας του '20, όπου ο Γκιλ γνωρίζει τον Σκοτ και τη Ζέλντα Φιτζέραλντ, τη Γερτρούδη Στάιν, τον Χέμινγουεϊ, τον Κόουλ Πόρτερ, τον Τ.Σ. Ελιοτ, τον Πικάσο, τον Νταλί, τον Μπουνιουέλ (με μια ευφυή αναφορά στην κατοπινή δημιουργία του «Εξολοθρευτή αγγέλου») ή και άλλους συγγραφείς και καλλιτέχνες της εποχής.

Ο Γκιλ θα συνεχίσει, κάθε βράδυ, τα μεσάνυχτα, το ρομαντικό αυτό ταξίδι του στο παρελθόν. Θα γνωρίσει και άλλους καλλιτέχνες, μαζί και το κορίτσι των ονείρων του, την Αντριάνα (Μαριόν Κοτιγιάρ), μούσα και ερωμένη ζωγράφου, ενώ η Γερτρούδη Στάιν (Κάθι Μπέιτς) δέχεται να διαβάσει το χειρόγραφο του βιβλίου του. Με την Αντριάνα, που είναι ανικανοποίητη με τη δική της εποχή, θα κάνει μια πιο βαθιά βουτιά στο παρελθόν, στο Παρίσι της Μπελ Επόκ, όπου θα γνωρίσει τους καλλιτέχνες της τότε εποχής (Γκογκέν, Λοτρέκ, Ντεγκά κ.ά.).

Η φωτογραφία και το καστ της ταινίας είναι υπέροχα. Η δε Μαριόν Κοτιγιάρ τέλεια στο ρόλο της ξεχωρίζει. Πολύ καλός και ο Όουεν Ουίλσον στον πρωταγωνιστικό ρόλο.
Η ταινία επιβεβαιώνει την τάση του ανθρώπου να εξιδανικεύει πάντα το παρελθόν και να απαξιώνει το παρόν. Αλλά είτε το θέλουμε είτε όχι, εμείς οι άνθρωποι βιώνουμε σκληρά το παρόν, νοσταλγούμε το παρελθόν και ονειρευόμαστε το μέλλον. Ειδικά για όσους δεν μπορούν να πάνε σε ένα ταξιδιωτικό γραφείο και να κλείσουν θέση, τη συστήνω ανεπιφύλακτα.

*enet.gr

"Το μέλλον είναι μια εύφορη γη για όνειρα" (Ανατόλ Φράνς)

2011-10-03T23:27:00.007+03:00

Πολύ σπουδαία λόγια από έναν σπουδαίο Γάλλο λογοτέχνη της εποχής του. Ο Ανατόλ Φρανς έχει επηρεάσει σε σημαντικό βαθμό την κοινωνικοπολιτική σκέψη. Υπήρξε "τρομερό παιδί" για τα γαλλικά γράμματα και έβαλε καινούρια δεδομένα στην προσέγγιση του ανθρώπου και τον ρόλο του στην κοινωνία. Ειδικά σήμερα που γίνονται ανά την υφήλιο, τόσες συγκρούσεις ιδεών, πολιτισμών και οικονομικών συμφερόντων, όλοι μας να τον διαβάσουμε. Έχουμε πολλά να διδαχθούμε γιατί εκτός όλων των άλλων, οι αντιλήψεις του είναι και σύγχρονες.

Το πραγματικό του όνομα ήταν Jacques – Anatol – Francois Thibault. Γεννήθηκε στο Παρίσι 16 Απριλίου του 1844. Ήταν μοναχογιός της Αντουανέτας Γκαλά και του βιβλιοπώλη Φρανσουά - Νοέλ Τιμπώ, ιδιοκτήτη του βιβλιοπωλείου«Librairie France», ο οποίος φρόντισε να του δώσει καλήμόρφωση στο «Collège Saint-Stanislas», όπου έστελναν τουςγόνους τους οι αριστοκράτες και οι μεγαλοαστοί. Στην διάρκεια των εκεί σπουδών του (από το 1855 μέχρι το 1862), η υπεροψία των πλούσιων συμμαθητών τον έκανε συνειδητοποιημένο δημοκράτη και άθεο.

Ολοκλήρωσε τις σπουδές του το 1864 (στο «Ecole des Chartes» αλλά και με ιδιωτική μελέτη) και δύο χρόνια μετά, το 1866, προσλήφθηκε στις εκδόσεις του Αλφόνς Λεμέρ, εκδότη των ποιητών του λεγόμενου «Παρνασσού». Έγινε θαυμαστής του γνωστού αντιχριστιανού «παρνασσιστή» ποιητή Λεκόντ ντε Λιλ, ενώ παράλληλα, από τα βιβλία που είχε στην κατοχή του ο πατέρας του, διάβαζε μανιωδώς όλα όσα είχαν να κάνουν με την Γαλλική Επανάσταση και τους πρωταγωνιστές της.

Το 1876, χρονιά κατά την οποία εξέδωσε το αρχαιόφιλο ποιητικό του έργο «Les NocesCorinthiennes», έγινε βοηθός βιβλιοθηκάριου στην Γερουσία και παρέμεινε στην θέση έως το 1890, εξασφαλίζοντας αρκετό ελεύθερο χρόνο για την προσωπική του πνευματική ανάπτυξη. Σε αυτήν την περίοδο κατέθετε τακτικές συνεργασίες στα περιοδικά «Σφαίρα» και «Εικονογραφημένο Σύμπαν» και εξέδωσε την νουβέλα «Το έγκλημα του Συλβέστρου Μποννάρ» («Le Crime de Sylvestre Bonnard», 1881), που βραβεύθηκε από την Γαλλική Ακαδημία.

Ήδη από τον Απρίλιο του 1877 είχε νυμφευθεί την Βαλερί Γκερέν ντε Σοβίλ με την οποία είχε αποκτήσει μία θυγατέρα, την Σουζάν. Όμως τον Σεπτέμβριο του 1886 γνωρίστηκε με την μαντάμ Αρμάν ντε Καιγιαβέ της οποίας το «σαλόνι» αποτελούσε το κέντρο της φιλολογικής ζωής του Παρισιού, την ερωτεύθηκε σφόδρα και μετά από μερικά χρόνια, το 1893, πήρε διαζύγιο. Η παθιασμένη σχέση του με την μαντάμ Αρμάν ντε Καιγιαβέ τού ενέπνευσε τα μυθιστορήματα «Thaïs» (1890) και «Le Lys rouge» (1894), ενώ το 1895 εξέδωσε ένα βιβλίο αφορισμών με τίτλο «Ο Κήπος του Επίκουρου» («Le Jardin d' Épicure»), μέσα στο οποίο εξέφραζε με την μεγαλύτερη ένταση τον αστικό σκεπτικισμό και ηδονισμό που διέπνεε την Γαλλική κουλτούρα της εποχής, αλλά εν γένει και το υπόλοιπο συγγραφικό έργο του ιδίου.

Από το 1886 είχε αναλάβει λογοτεχνικός διευθυντής της καθημερινής εφημερίδας «Οι Καιροί» («Le Temps»), θέση που κράτησε μέχρι το 1893. Από την άνοιξη του 1893, έτος κατά το οποίο εξέδωσε το «La Rotisserie de la Reine Pedauque», στο οποίο γελοιοποιούσε τους αποκρυφιστές, άρχισε να γράφει άρθρα κοινωνικής κριτικής στην «Ηχώ του Παρισιού» υπό τον τίτλο «Οι γνώμες του κυρίου Ζερόμ Κουανιάρ» («Les Opinions de Jerome Coignard»), μέσα από τα οποία ασκούσε αυστηρή κριτική στους θεσμούς και εκδήλωνε συμπάθεια για τον κοινό καθημερινό άνθρωπο. Οι μέσα από τα άρθρα αυτά επιθέσεις του κατά της Εκκλησίας, του στρατού, της Δικαιοσύνης και των ανάλγητων μορφωμένων, τον έκαναν σύντομα να αποκτήσει σοβαρή πολιτική διάσταση. Στο κύρος του προσέθεσε πολλά η 4τομη «Σύγχρονη Ιστορία» του («Histoire contemporaine», 1897 - 1901), ενώ ήδη από το 1896 είχε γίνει δεκτός στην Γαλλική Ακαδημία και λίγο μετά είχε προσχωρήσει στο γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα.

Το 1907 έγινε επίτιμος πρόεδρος της «Διεθνούς Λίγκας για την Ορθολογική Εκπαίδευση των παιδιών» («Ligue Internationale pour l’ Education Rationnelle de l’ Enfance») την οποία είχε ιδρύσει στο Παρίσι ο ισπανός αναρχικός παιδαγωγός Φραντσέσκο Φερρέρ. Θερμότατος υπερασπιστής των ανθρώπινων δικαιωμάτων, συνέγραψε πολλά ακόμα βιβλία, με πιο σημαντικά τα «Οι Θεοί διψούν» («Les Dieux ont soif», 1912), «Η ανταρσία των Αγγέλων» («La Révolte des anges», 1914) και μία βιογραφία της Ζαν ντ’ Αρκ (1908). Εξαιτίας του αντιθεοκρατικού και αθεϊστικού πνεύματος των περισσότερων έργων του (χαρακτηριστική είναι η ειρωνική φράση του «τύχη είναι το ψευδώνυµο που χρησιμοποιεί ο Θεός όταν φοβάται να υπογράψει»), τα βιβλία του Φρανς μπήκαν στην λίστα («Index») απαγορευμένων βιβλίων («Libri prohibiti») της Καθολικής Εκκλησίας.

Τον Οκτώβριο του 1920 νυμφεύθηκε την κατά 27 χρόνια νεότερή του Έμμα Λαπρεβότ (Emma Laprevotte), πρώην καμαριέρα τής μαντάμ Αρμάν ντε Καιγιαβέ, το 1921 ταξίδεψε στην Στοκχόλμη όπου του απονεμήθηκε το βραβείο Νόμπελ της Λογοτεχνίας και την επόμενη χρονιά δημοσίευσε στην «Ουμανιτέ» τον «Χαιρετισμό προς τα Σοβιέτ», για να χάσει όμως όλες τις ψευδαισθήσεις του λίγο αργότερα, όταν οι Γάλλοι διανοούμενοι καταγγέλθηκαν ως «ανεπιθύμητοι ερασιτέχνες» από το 40 Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς στην Μόσχα.

Πέθανε στην Τουρ στις 12 Οκτωβρίου 1924, 6 μήνες μετά από τους εορτασμούς της πόλης του Παρισιού για τα ογδοηκοστά γενέθλια του «τρομερού παιδιού» του, και αφού είχε ήδη δει τον θάνατο της θυγατέρας του το 1917, της ερωμένης του μαντάμ Αρμάν ντε Καιγιαβέ το 1910 και την αυτοκτονία μίας ακόμη γυναίκας (μιας αμερικανίδας την οποία είχε απορρίψει) το 1911. Τάφηκε στο νεκροταφείο του Neully - sur – Seine κοντά στο Παρίσι. Το σύνολο των έργων του εκδόθηκε κατά την περίοδο 1925 – 1935 σε 25 τόμους.

σημείωση: οι πληροφορίες προέρχονται από τον εξαιρετικό Βλάσση Ρασσιά.

H χρονιά της σιωπής...

2011-09-26T09:53:00.000+03:00

Οι ήσυχες μέρες του Αυγούστου αντικαταστάθηκαν από την αμήχανη βουβαμάρα του Σεπτέμβρη. Σιωπή σε αυτά που γίνονται γύρω σου, σιωπή σε αυτά που συνέβησαν, σιωπή σε αυτά που έρχονται. Νοιώθεις να έχεις "στεγώσει", να έχεις μείνει από "δυνάμεις", να σου έχει σωθεί το "λάδι". Η απογοήτευση έχει "κάτσει" για τα καλά επάνω σου. Για ποιά "αλληλεγγύη", ποιά "μαζικότητα", ποιόν "αγώνα" σου μιλάνε, όταν όσες φορές στο παρελθόν συμμετείχες σε κκοινωνικές προσπάθειες για ένα καλύτερο αύριο, σχεδόν πάντα κάποιος "σύντροφος" σου μεταμφιεζόταν σε σύγχρονο Εφιάλτη για να μαχαιρώσει πισώπλατα τα ιδανικά σου. Η προδοσία και η αχαριστία ίδιον των ανθρώπων. Λίγοι είναι αυτοί που μπορούν και στέκονται πάνω στο τρεμάμενο σχοινί της αξιοπρέπειας. Αλλά αυτοί οι λίγοι δεν φτάνουν για να αλλάξουν την ανθρώπινη "φύση".
Και μετά από όλα αυτά, το μόνο που σου μένει είναι ο μοναχικός αγώνας. Άμυνα στα "εξ οικείων τα βέλη". Αυτοεξορία στον δικό σου μικρόκοσμο.
Αυτό που σε χαρακτηρίζει τώρα είναι η σιωπή...

Αγκίστρι, ένα τοσοδούλι γαλαζοπράσινο πετραδάκι!...

2011-09-14T09:42:00.002+03:00

Ενας μικρός παράδεισος απέναντι από την Αττική. Το περισσότερο πράσινο που συναντάς σε όλη την Ελλάδα. Το τυρκουάζ του νερού. Το λευκό της άμμου. Το μικρό μέγεθος που τόσο ταιριάζει με τα ανθρώπινα μέτρα. Όλο το νησί χωράει στην αγκαλιά σου. Η απόλυτη αίσθηση του μικρού, του ήσυχου, του ωραίου. Όλα αυτά είναι το Αγκίστρι...

Επιστροφή...

2011-09-05T23:12:00.001+03:00

Καλώς σας ξαναβρήκα και καλό μας φθινόπωρο!...

Σταγόνες καλοκαιριού...

2011-08-03T22:36:00.004+03:00

Αύγουστος πια. Μύρισε καλοκαίρι ελληνικό. Διάλειμμα στη τσαλαπατημένη καθημερινότητα μας. Απόδραση από τη μιζέρια της πόλης. Έρωτας μέσα στις μυρωδιές της φύσης. Θύμησες της παιδικής σου ανεμελιάς. Ταξείδι στο όνειρο.
Σε λίγο αφήνω την μονοτονία μου. Μια μονοτονία που η αίσθηση της δεν λιγοστεύει με το κυνήγι του λιγωμένου Παρασκευοσαββατοκύριακου. Η αγχωμένη φυγή της Παρασκευής καταλήγει στην πικραμένη επιστροφή της Δευτέρας. Ανάμεσα τους μεσολαβούν βιαστικές κινήσεις και στρεσαρισμένες σκέψεις. Όχι δεν είναι το ίδιο με μια απουσία πολλών ημερών. Στην συνεχή ¨διακοπή", αισθάνομαι τον χρόνο να περνάει από πάνω μου και να φεύγει, αφήνοντας με πίσω. Ξέρω πως πάλι θα γυρίσω πίσω. Όμως για αυτό το καλοκαίρι που μένει ακόμα πρέπει να αφήσω το "παρόν" που τόσο με καταπιέζει, να πάψω να σκέφτομαι το "μέλλον" μου, να ψάξω να βρω το παρελθόν μου. Σιαγόνες καλοκαιρινές να με πλημμυρίσουν. Να ζήσω ξανά, όλα τα καλοκαίρια μου μαζί. Θέλω να νιώσω πάλι αυτή την απίστευτη προσμονή για τη θάλασσα των παιδικών μου χρόνων. Τη στρωματσάδα κάτω από τα πεύκα. Τη μυρωδιά από το ρετσίνι. Το "τράβηγμα" της επιδερμίδας από το ξεχασμένο για ώρες αλάτι. Το "παπάριασμα" από τις τόσες ώρες στο νερό. Το έντονο άρωμα της καρύδας. Την αχόρταγη όρεξη για τις γεμιστές ντομάτες. Τα μπουγιέλα μετά το φαγητό. Το σακίδιο που "γύρισε" τα Κυκλαδονήσια. Τα λεφτά να μη φτάνουν για άλλο ένα πλοίο. Τα αυτοσχέδια πάρτυ με προσκεκλημένους-απρόσκλητους, τους πάντες. Τα νυχτερινά μπάνια χωρίς μαγιώ. Τα ζευγάρια με τα ατελείωτα κολλημένα χείλη. Τα ερωτικά παιχνίδια του εδώ και τώρα. Τα μεθύσια με το ούζο και τα ρακόμελα. Τα κλεμμένα σταφύλια. Το καρπούζι που παγώνει στο φυσικό "ψυγείο". Τις "επιθέσεις" στους κατά παραγγελία αστακούς. Το λευκό του ασβέστη που σμίγει με το γαλανό του ουρανού. Το κυριλέ δωμάτιο στο "μπαλκόνι" της Σαντορίνης. Την υπέροχη ποιότητα καλού γούστου που σου βγάζει η Μύκονος. Την αρχοντιά της Παροικιάς. Την αξέχαστη αίσθηση του νερού πάνω στο κορμί, κολυμπώντας στο Ναυάγιο στη Ζάκυνθο. Την αφρικάνικη ομορφιά του Λυβικού ιδίως με τη Γαύδο και τη Χρυσή. Τα υδάτινα χρώματα της Σερίφου. Το πράσινο-γαλάζιο της Σάμου. Την κουκλίστικη Σύμη. Την εκπληκτική Ανάφη με όλες της τις παραλίες την μία καλύτερη από την άλλη. Την γαλαζοπράσινη Αμμουλιανή. Την λευκή άμμο της Ελαφονήσου. Το ήσυχο Κυπαρίσσι με τα καπετανόσπιτα του. Τον τόσο ταπεινά όμορφο Άη-Στράτη. Και τόσα άλλα μέρη που μου διαφεύγουν τώρα.
Μια απλή σταγόνα της ζωής είμαστε ο καθένας μας, τόσο ευάλωτη. Μια καλοκαιρινή σταγόνα που μπορεί να λαμπυρίζει χαρούμενη από το κρασί του έρωτα που νοιώθει και που ζει.
Καλό καλοκαίρι και καλές διακοπές σε όλους!...

Βουτηγμένος στα βάθη του μυαλού μου!...

2011-07-27T21:15:00.004+03:00

Είναι κάμποσος καιρός που προσπαθώ να πάρω την "ευθεία" μου. Νοιώθω τα ίσια ανάποδα μπροστά στον καιρό. Μανουβράρω τη σκέψη μου στροβιλίζοντας την. Πολλοί οι λόγοι που με πλευρίζουν: Ο ψεύτης χρόνος, η μίζερη καθημερινότητα, η ανθρώπινη δειλία, η δουλειά που γίνεται "δουλεία". Ξέρω πως θα ανέβω ξανά στην "επιφάνεια". Ήδη έχω αρχίσει την ανάδυση. Αργά-αργά όμως, γιατί προηγήθηκε η κατάδυση. Μια κατάδυση βαθιά που χώθηκε στο μαύρο σκοτάδι του βυθού του μυαλού μου.
Πριν από μια δεκαετία περίπου -ζώντας άσχημες προσωπικές καταστάσεις- ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που σκεφτόμουνα την αυτοκτονία σαν μια καλή λύση για κάποιον που υποφέρει αδιάκοπα. Στις μέρες που περνάμε, η ίδια σκέψη μου ήρθε και πάλι. Η αιτία βρίσκεται στην ανθρώπινη πλήξη. Ίσως φταίει και το γεγονός ότι φέτος έχασα δυο "δικούς" μου ανθρώπους. Τον Νίκο Παπάζογλου και τον Μανώλη Ρασούλη. Παρεπιπτόντως, να 'ναι ελαφρύ το χώμα που τους σκεπάζει.
Η ζωή όμως συνεχίζεται για τους ζωντανούς και όσο κι αν είναι άδικη, δεν γεννά πολλούς Καρυωτάκηδες. Γι αυτό κι εγώ μέσα από μικρές χαρές, αναπάντεχους πόνους, σφιγμένα γέλια, ένοχα δάκρυα συνεχίζω να ακολουθώ αυτό το αδιάκοπο ανηφορικό μονοπάτι. Συνήθως μόνος αλλά καμμιά φορά και με παρέα. Κι όλα αυτά με μια λέξη να με συντροφεύει πάντα από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου: Θάρρος! Έξι γράμματα που σχηματίζουν έναν ήχο υπέροχο. Αντίλαλος ευεργετικός στα βάθη του μυαλού μου. Εκεί που έχει βουτήξει το είναι μου.
Σύντομα όμως θα ανανήψω. Το οφείλω στον γιο μου, την οικογένεια μου και σε αυτούς που με αγαπούν...

Αφιερωμένο:

Πικρές αλήθειες για το ελληνικό οικονομικό θαύμα!...

2011-07-24T19:20:00.000+03:00

Μερικές αλήθειες όσο πικρές κι αν είναι, πρέπει να λέγονται και να γράφονται. Και ειδικά όταν το "θέμα" είναι οικονομικό.Μέχρι το 2009 λοιπόν και για μια δεκαετία, ο ελληνικός λαός στο σύνολο του, ζούσε το δικό του "όνειρο". Για όλο αυτό το χρονικό διάστημα η οικονομία του τόπου αυτού είχε απογειωθει σε πρωτόγνωρους ρυθμούς ανάπτυξης και κατανάλωσης. Ταυτόχρονα όμως, όλοι μας απορούσαμε πώς συνέβαινε αυτό αφού ο τόπος παρήγε ελάχιστα και ξόδευε στο πολλαπλάσιο. Κανείς όμως δεν διαμαρτύροταν αφού η "κονόμα" παρέμενε κονόμα. Έως ότου ήρθε η ώρα να πληρώσουμε όλοι γι αυτό και μάλιστα μαζεμένα, "επί δικαίω και αδίκω"! Γίναμε έτσι το πειραματόζωο της Ευρώπης με ένα ξοφλημένο σύστημα της ντόπιας εξουσίας από πάνω μας. Αυτά τα τελευταία ήσαν που μας έβγαλαν από τα ρούχα μας και κυριολεκτικά έξω στους δρόμους. Είδαμε τα συμφέροντα του καθενός μας ξεχωριστά να κλονίζονται ενώ κάποιοι από μας να επενδύουν χρήματα στην πτώχευση της χώρας και άλλοι να προπαγανδίζουν τον τριτοκοσμισμό που τους ταιριάζει. Σαν γνήσιοι Έλληνες περάσαμε σε χρόνο ρεκόρ, από το άσπρο στο μαύρο. Αρνούμαστε να αλλάξει το παραμικρό. "Μη μου τους κύκλους τάραττε"! Ελάχιστη ή και καθόλου δουλειά, πολύ καθισιό. Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και τα αγόρι μου. Εκεί είμαστε ακόμα. Στη δεκαετία του '70 με κατανάλωση αμερικάνικη του 20Ο8.(Πριν την παγκόσμια κρίση δηλαδή). Άλλωστε όσο κι αν δεν το παραδεχόμαστε, στην συμπεριφορά της καθημερινότητας μας είμαστε όλοι αυτό που μισούμε και που είχε πει εύστοχα κάποτε ο Μητσοτάκης: "Αμερικανοί"! Η κοινωνία μας εγκλωβισμένη στην προπαγάνδα της συντήρησης προσπαθεί να διατηρήσει το χρεωκοπημένο της μοντέλο ανέγγιχτο. Ενάμιση χρόνο τώρα βάζουμε τα χέρια μας και βγάζουμε τα μάτια μας. Είκοσι τόνοι σπασμένα μάρμαρο στους δρόμους. Ταξιτζίδες βάζουν με το έτσι θέλω τους τουρίστες να περπατάνε εκατοντάδες μέτρα ζωσμένοι μπαγκάζια κάτω από τον καυτό μας ήλιο. Φοιτητές στο όνομα ναυτεργατών κλείνουν λιμάνια και ακυρώνουν διανυκτερεύσεις τουριστών και συνέδρια. Εθνικές οδοί κλείνονται, κρουαζιερόπλοια με χιλιάδες κόσμο δεν μπορούν να δέσουν, κόβεται το ρεύμα, ακινητοποιούνται τα λεωφορεία, κλείνουν σχολεία, πανεπιστήμια, νοσοκομεία, φαρμακεία, διυληστήρια, ξενοδοχεία, μουσεία, η ίδια η Ακρόπολη. Στην Ισπανία σε δεκαπέντε χρόνια έχει γίνει μια γενική απεργία, εμείς έχουμε κάνει δεκαπέντε μέσα σε έναν χρόνο. Τα νούμερα είναι πολύ σκληρά: 11 δις είναι οι απώλειες από τις κινητοποιήσεις. Περισσότερα και από το κόστος των μέτρων λιτότητας του μνημονίου! 900 διαδηλώσεις σε έναν χρόνο! 73000000 εργατοώρες, 40000000 οι ζημιές της ΔΕΗ από τις απεργίες. Πολλαπλάσιες οι ζημιές των επιχειρήσεων από τις συνεχείς διακοπές του ρεύματος. Το ομορφότερο μέρος της Αθήνας νεκρό με σπασμένα τζάμια και σιδερόφρακτες βιτρίνες. Το αχούρι της πλατείας Συντάγματος με την "κουρελαρία" του κάνει μέσα από όλα τα κανάλια το γύρο του κόσμου. Χρεοκωπημένοι καναλάρχες εκβιάζουν, κρατική γραφειοκρατεία και πολιτικά συμφέροντα κρατούν τον κόσμο στον φαύλο κύκλο της αδράνειας. Κομματικές στριγγλιές σφυρίζουν στον αέρα για τα "κεκτημένα" που παραβιάζουν οι ξένοι "κατακτητές"!

Μετά τις αποφάσεις της περασμένης Πέμπτης στη σύνοδο των Βρυξελλών το περισσότερο αισιόδοξο που μπορούμε να πούμε είναι ότι επιτέλους πρέπει να σηκώσουμε όλοι οι Έλληνες τα μανίκια και μονιασμένοι να δουλέψουμε για το κοινό μας συμφέρον. Γιατί μόνο έτσι πια θα προέλθει και το ατομικό του καθενός συμφέρον. Και αν εκμεταλλευτούμε σωστά την βοήθεια των ξένων "κατακτητών" -πράγμα που η ιστορία των Ελλήνων το έχει αποδείξει- στο τέλος και θα πετύχουμε και μεσα σε λίγα χρόνια θα βρεθούμε καβάλα στο άλογο!...

Όταν η επιστροφή γίνεται κλάμα λυτρωτικό...

2011-06-21T01:32:00.002+03:00

Γύρισα με μια χαρακιά στο μέτωπο. Ελαφροπάτητος βαδίζω ανάποδα. Να ναι άραγε αυτή η κάθαρση μου; Χέρι βοήθειας δεν είδα. Πηχτό σκοτάδι το μυαλό μου. Φωτεινό μονοπάτι η καρδιά μου. Βουβό το πρόσωπο μου. Λυμένο το κορμί μου. Ανακουφιστική η μοναξιά μου. Λύτρωση ο ανθρώπινος κύκλος γύρω μου...

Εσείς που με διαβάζετε, μη με παραξηγείτε. Είναι πολλά αυτά που θέλω να πω. Και χωρίς καν' να με ρωτήσετε...

Στην αγκαλιά της Επιδαύρου. Τόπος αλλού!...

2011-06-04T11:01:00.000+03:00

Μύστης πλέον, περιπλανώμενος στα έργα των ανθρώπων και της φύσης της αρχαίας Επιδαύρου...

Σεβασμό στον εξάστερο πρωταθλητή ευρώπης Παναθηναϊκό / Respect to the six stars of european champion, Panathinakos!...

2011-05-27T00:17:00.001+03:00

και ο νοών νοείτω...

Οι Έλληνες παγκόσμιοι πρωταθλητές στο sex / The Greek lovers, the world champions!...

2011-05-13T21:06:00.004+03:00

Αυτό που συμβαίνει με τους έλληνες εραστές είναι αξιοθαύμαστο. Πολλά έχουν ακούσει τα αυτιά μου αλλά και έχουν δει από κοντά τα μάτια μου, όπως για παράδειγμα, εκείνη την αξέχαστη πριν από χρόνια πορεία που είχαν κάνει πλήθος από τουρίστριες στην Κρήτη, επειδή είχαν πάψει για ένα διάστημα να τις "πλησιάζουν" οι ντόπιοι, φοβούμενοι τότε το έιτζ.
Αλλά και πρόσφατα, η πασίγνωστη εταιρεία προφυλακτικών Durex, πραγματοποίησε μεγάλη έρευνα σε όλο τον κόσμο και κατέληξε στα εξής συμπεράσματα:
Οι σύγχρονοι Έλληνες το "κάνουμε" σχεδόν κάθε 2,2 ημέρες! Μετά από εμάς δεύτεροι έρχονται οι Νιγηριανοί που "το κάνουν"...μόνο 84 φορές τον χρόνο αλλά σε "γερές δόσεις" αφού κάθε ερωτική τους πράξη διαρκεί 24 λεπτά. Εμείς όπως που όπως φαίνεται είμαστε πιο πολύ της ποσότητας παρά της ποιότητας, ξεμπερδεύουμε στα 15 λεπτά (3 λεπτά κάτω από τον "παγκόσμιο μέσο όρο" που είναι 15 λεπτά. Ενώ οι πιο..."ένα στα όρθια" πάντως είναι οι Ινδοί που η κάθε τους σεξουαλική πράξη διαρκεί 12 λεπτά.
Στις δύσκολες εποχές που περνάει η χώρα δεν ξέρω αν με τις επιδόσεις που αποδίδονται διεθνώς στη φυλή μας στον ερωτικό τομέα, θα μπορούσε ο greek lover να είναι εξαγώγιμο προϊόν (sic)!...

Pasta...pasta...pasta...αγάπη μου!...

2011-05-08T00:00:00.001+03:00

Ένα ταξίδι στο κόσμο της γεύσης σήμερα. Είναι ατελείωτη η αγάπη που έχω στη νοστιμιά των ζυμαρικών. Και μιας και έρχεται καλοκαίρι, σας προτείνω μια δροσερή σαλάτα:

ΒΙΔΕΣ ΣΑΛΑΤΑ ΜΕ ΜΠΡΟΚΟΛΟ ΚΑΙ ΠΙΠΕΡΙΕΣ

ΥΛΙΚΑ

* 300 γραμμ. μακαρόνια βίδες

* 450 γραμμ. μπρόκολο, καθαρισμένο και κομμένο σε ομοιόμορφα μπουκετάκια

* 1 πιπεριά κόκκινη

* ½ σκελίδα σκόρδο τριμμένη

* 1 κουτ. γλυκού μουστάρδα

* 6 κουτ. σούπας ελαιόλαδο

* 2 κουτ. σούπας ξίδι

* αλάτι και πιπέρι

ΕΚΤΕΛΕΣΗ
Κόβετε την πιπεριά στη μέση και τη βάζετε κάτω από προθερμασμένο γκριλ. Οταν αρχίσει να μαυρίζει τοπικά, τη βγάζετε και την ξεφλουδίζετε. Κόβετε την πιπεριά σε λωρίδες του ½ εκατοστού. Σε μια μεγάλη κατσαρόλα βάζετε νερό με λίγο αλάτι, όταν βράσει, βάζετε το μπρόκολο και μαγειρεύετε για 5 λεπτά. Σε μια άλλη μεγάλη κατσαρόλα βάζετε νερό και όταν βράσει, βάζετε τα μακαρόνια και μαγειρεύετε για όσα λεπτά αναγράφονται στο πακέτο. Στραγγίζετε το μπρόκολο και τα μακαρόνια και τα βάζετε μαζί με τις πιπεριές σε μια μεγάλη σαλατιέρα. Σε ένα βαθύ μπολ ανακατεύετε το σκόρδο, τη μουστάρδα, το ελαιόλαδο και το ξίδι και περιχύνετε τη σαλάτα. Σερβίρετε ζεστή ή σε θερμοκρασία δωματίου.

Αν πάλι είστε λάτρεις του κρέατος, μπορείτε να προσθέσετε κομματάκια από χοιρινό. (εξ ού και η φωτό).
Καλή όρεξη!
Η συνταγή είναι της Ήλιας Μακρή.

Οδός Ονείρων!...

2011-04-27T00:59:00.004+03:00

Ποτέ δεν έπαψα να ονειρεύομαι. Ποτέ δεν έπαψα να ελπίζω. Ποτέ δεν έπαψα να περιμένω.
Τα όνειρα μου καταφύγιο από την πραγματικότητα. Μαξιλάρι μαλακό στο σκληρό στρώμα της καθημερινότητας. Ανάσα βαθειά στην πνιγηρή ατμόσφαιρα του κόσμου. Δροσιά ευεργετική στην κάψα της ημέρας. Χέρι ζεστό στο παγωμένο κορμί. Κουράγιο για το χθες, στήριγμα για το σήμερα, ελπίδα για το αύριο. Ιστορίες από όνειρα με δημιουργό και θεατή το ίδιο πρόσωπο. Σενάριο, σκηνοθεσία και μουσική από τον ίδιο "καλλιτέχνη". Και όλα σε έναν δρόμο.
Ένας δρόμος χαρούμενος από φωνές παιδιών που παίζουν ανέμελα. Μια οδός γεμάτη αγάπη. Η οδός Ονείρων...

"Το μέλλον είναι μια εύφορη γη για όνειρα"
ΑΝΑΤΟΛ ΦΡΑΝΣ

Ο Ζακ-Φρανσουά Τιμπό(Thibault), όπως ήταν το πραγματικό όνομα του Ανατόλ Φρανς Παρίσι (1844 - 1924), ήταν Γάλλος μυθιστοριογράφος και κριτικός (Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας 1921). Ο πατέρας του, Φρανσουά-Νοέλ Τιμπώ, ο οποίος είχε ελλειπή παιδεία, είχε φλοδοξίες για το γιο του και γι' αυτό τον έστειλε να σπουδάσει στο Κολλέγιο Στανισλάς, που προοριζόταν για αριστοκράτες και μεγαλοαστούς, το 1855. Στη διάρκεια των σπουδών του, ο νεάρος Ανατόλ έγινε δέκτης πολλών αρνητικών σχολίων κοινωνικού περιεχομένου και η πίκρα που του προκάλεσαν αυτά αντικατοπτρίστηκε αργότερα στα έργα του.Το αρνητικό αυτό κλίμα, σε συνδυασμό με την πίεση από την πλευρά του πατέρα του, ο οποίος φιλοδοξούσε ο γιος του να ανέβει κοινωνικά, φαίνεται πως οδήγησαν τον Ανατόλ Φρανς από τα δεκαπέντε του χρόνια (εμπνευσμένος ήδη από τη Γαλλική επανάσταση και τους κοινωνικούς αγώνες της εποχής του) στην άσκηση έντονης κριτικής και στη θρησκεία με αποτέλεσμα να περιληφθεί το 1922 στον κατάλογο των απαγορευμένων βιβλίων (Index Librorum Prihibitorum) του Βατικανού. Στη διαμόρφωση των πολιτικών του πεποιθήσεων επέδρασε έντονα και το βιβλιοπωλείο του πατέρα του, στο οποίο ο πατέρας Τιμπό συγκέντρωνε φυλλάδια, εφημερίδες και γενικά ντοκουμέντα για τη Γαλλική Επανάσταση. Τελικά ο Ανατόλ Φρανς εγκατέλειψε το Κολλέγιο Στάνισλας το 1862.
Από το 1867 άρχισε να δημοσιεύει ποιήματα σε φιλολογικά περιοδικά, εργάστηκε για τον βιβλιοπώλη Λεμέρ και έγινε δεκτός στον κύκλο των Παρνάσσιων ποιητών. Συγχρόνως, για να κερδίσει κάποια χρήματα, εργάστηκε ως «νέγρος»*. Το 1877, παντρεύτηκε τη Βαλερί Γκερέν ντε Σοβίλ και απέκτησε μια κόρη. Το 1887 αρχίζει η σχέση του με την Μαντάμ Καιγιαβέ, η οποία αποτέλεσε τον μεγάλο έρωτα της ζωής του.

Το 1881, έρχεται η πρώτη του μεγάλη επιτυχία, όταν εκδόθηκε το μυθιστόρημά του "Το έγκλημα του Σιλβέστερ Μπονάρ". Ακολούθησαν: «To οινομαγειρείο της βασίλισσας Πεντώκ», «Η εξέγερση των αγγέλων», «Θαΐς», «Οι θεοί διψούν», «Το νησί των πιγκουίνων» κ.ά. Μετά το 1900, τα περισσότερα έργα του Ανατόλ Φρανς εκφράζουν τους κοινωνικούς προβληματισμούς του. Μετά την υπόθεση Ντρέιφους, το 1894, που συγκλόνισε τη Γαλλία, άρχισε να απασχολείται με τα κοινωνικά προβλήματα προσεγγίζοντας τις σοσιαλιστικές ιδέες και τους αριστερούς κύκλους. Ο ρόλος του Ανατόλ Φρανς στη λογοτεχνική ζωή ιδιαίτερα έγινε ακόμη πιο ουσιαστικός, όταν ανέλαβε τη βιβλιοκρισία στην εφημερίδα «Ο Χρόνος» (Le Temps), όπου από το 1887 έως το 1896 τα εβδομαδιαία χρονογραφήματά του τον ανέδειξαν σ΄έναν από τους πιο σημαντικούς κριτικούς της εποχής του. Το 1896 ο Ανατόλ Φράνς έγινε μέλος έγινε μέλος της Γαλλική Ακαδημία Επιστημών. Στη τελευταία περίοδο της ζωής του είχε γίνει «πρέσβης» των γαλλικών γραμμάτων και είχε έρθει στην Ελλάδα (1898, 1901, 1907,1908) και το 1919 αναγορεύτηκε διδάκτορας της Φιλοσοφικής Σχολής.

Έγραψε επίσης:

Το λατινικό πνεύμα (Le Génie Latin, 1913). Πρόλογοι σε εκδόσεις κλασικών κειμένων που εκδόθηκαν πολύ αργότερα.

Χρυσά ποιήματα (Poémes dores, 1873)

Κορινθιακοί γάμοι (Les Noces corinthiens, 1876)

Ιοκάστη και αδύνατη γάτα (Iocaste et le Chat maigre, 1879)

Οι επιθυμίες του Ζαν Σερβιέν (Les Désirs de Jean Servien, 1882)

Το βιβλίο του φίλου μου (Le Livre de mon ami, 1885)

Οι απόψεις του Ζερόμ Κουανιάρ (Les Opinions de Jerome Coignard 1893).

Tο κόκκινο κρίνο (Le Lys rouge, 1894)

H Εκκλησία και η Δημοκρατία ( L΄Eglise et la Republique, 1905

Για καλύτερες μέρες (Vers les temps meilleurs,1909)

Μικρός Πέτρος (Petiti Pierre, 1918)

Ο Ανατόλ Φρανς υπήρξε μέλος του γαλλικού σοσιαλιστικού κόμματος για μικρό χρονικό διάστημα. Καθώς όμως πάντοτε η προτεραιότητα του ήταν ο άνθρωπος, ήταν αντίθετος σε κάθε καθεστώς που εμποδίζει την ελεύθερη σκέψη. Έτσι εξέφρασε δημόσια την αντίθεσή του στη συμπεριφορά της κυβέρνησης των μπολσεβίκων, παρέμεινε πιστός στην Λίγκα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και άσκησε έντονη κριτική στη Διεθνή, κάτι που του στέρησε την πρόσβαση σε όλα τα κομμουνιστικά έντυπα. Στην υπόθεση Ντρέιφους, στάθηκε στο πλευρό του γαλλοεβραίου αξιωματικού μαζί με τον Εμίλ Ζολά και τον Ζαν Ζωρές σε με περίοδο έντονου αντισημιτισμού στη Γαλλία.

*Nègre ονόμαζαν εκείνη την εποχή τα άτομα που έγραφαν π.χ. ένα άρθρο το οποίο τελικά δημοσιευόταν με το όνομα άλλου προσώπου.

πληροφορίες: βικιπαίδεια

Περί ευτυχίας...

2011-04-10T00:01:00.004+03:00

Ευτυχία. Τέσσερεις συλλαβές, τέσσερις χτύποι της καρδιάς, τέσσερεις αναστεναγμοί, τέσσερα βήματα ελπίδας.
Ευτυχία. Τόσο κοντά αλλά και τόσο μακριά. Άγγιγμα ζεστό, ρίγος της ραχοκοκαλιάς, κραυγή χαράς, κατάκτηση του κόσμου.
Ευτυχία. Λάμψη στα μάτια, τροφή στη καρδιά, πέταγμα στον ουρανό, καθάρισμα στη ψυχή.
Ευτυχία. Αίσθημα λιτό, ρούχο καθαρό, άστρο φωτεινό, μαβί δειλινό.
Ευτυχία. Δικαίωμα κι ευχή για όλους...

''Την ευτυχία την απολαμβάνουν πραγματικά εκείνοι που έχουν ήπιο χαρακτήρα, αγαθό πνεύμα και υλικά αγαθά σε μέτρο''
ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ

Ο μεγάλος φιλόσοφος είχε πατέρα τον Νικόμαχο, με απώτερη καταγωγή από τη Μεσσηνία, γιατρό του Μακεδόνα βασιλιά Αμύντα Β', πατέρα του Φιλίππου. Η μητέρα του, Φαιστίς, είχε γεννηθεί στη Χαλκίδα. Κύρια πηγή για τη ζωή του Αριστοτέλη είναι ο Διογένης Λαέρτιος, ο οποίος τον περιγράφει ως «τραυλό, με αδύναμα πόδια, μικρά μάτια ... ιδιαίτερα καλοντυμένο ... ετοιμόλογο» Η φιλοσοφική εργασία αυτού του ασήμαντου στην εμφάνιση ανθρώπου επηρέασε την ανάπτυξη της επιστήμης για περίπου 2000 χρόνια και κυριαρχεί σε μερικούς τομείς μέχρι σήμερα.
Ο Αριστοτέλης γεννήθηκε στα Στάγειρα (αποικία της 'Ανδρου και της Χαλκίδας) και ήρθε στην Αθήνα το 367 π.Χ., σε ηλικία 18 ετών, για σπουδές στην Ακαδημία του Πλάτωνα. Έμεινε στην Αθήνα περίπου 20 χρόνια, αρχικά ως μαθητής και μετά ως δάσκαλος στην Ακαδημία και όταν, με το θάνατο του Πλάτωνα, παρέλαβε την Ακαδημία ο ανιψιός τού τελευταίου, Σπεύσιππος, ο Αριστοτέλης αποχώρησε λόγω διαφωνιών και μετέβη αρχικά στον 'Ασσο (Μικρά Ασία). Εκεί κυβερνούσε ένας παλιός μαθητής του, ο Ερμείας, ο οποίος τον προσκάλεσε να ιδρύσει σχολή και να διδάξει. Όταν δύο χρόνια μετά ανετράπη ο Ερμείας, ο Αριστοτέλης μετέβη στη Μυτιλήνη, μαζί με τη γυναίκα του, ανιψιά του Ερμεία.
Το 342 κλήθηκε ο Αριστοτέλης από τον Φίλιππο Β' στη Μακεδονία ως δάσκαλος του γιου του Αλέξανδρου και, όταν ο Αλέξανδρος κατέλαβε το θρόνο της Μακεδονίας, ο δάσκαλος εγκατέλειψε τη Μακεδονία, ήρθε πάλι στην Αθήνα, όπου ίδρυσε το 335 μία δική του σχολή, το Λύκειο, του οποίου ερείπια ανακαλύφθηκαν πρόσφατα στο πάρκο Ριζάρη, στο κέντρο της Αθήνας. Φαίνεται ότι η αποχώρηση από το περιβάλλον του Αλεξάνδρου έγινε σε κλίμα δυσαρέσκειας, γιατί ο Αριστοτέλης δεν συμφωνούσε με τους πολιτικούς στόχους και με τις ανατολίτικες επιλογές του μαθητή του. Στο Λύκειο της Αθήνας δημιούργησε ο μεγάλος ερευνητής και δάσκαλος μία σημαντική βιβλιοθήκη, η οποία περιείχε συλλογή από τα «συντάγματα» διαφόρων πολιτειών της εποχής - λέγεται ότι συνολικά διέθετε 160 από αυτά. Επίσης δημιούργησε ένα φυτώριο και εκτροφείο με «όλα» τα γνωστά εκείνη την εποχή φυτά και ζώα.
Μετά το θάνατο του Αλεξάνδρου το 323 π.Χ. και την έναρξη κατάρρευσης της απέραντης αυτοκρατορίας του, ξεσηκώθηκαν οι Αθηναίοι κατά των Μακεδόνων. Ο Αριστοτέλης κινδύνευε ή απλώς φοβήθηκε ότι θα γινόταν στόχος εκδίκησης από τους Αθηναίους. Μάλιστα κατηγορήθηκε για «ασέβεια προς τους θεούς», πράγμα που, αν γινόταν αποδεκτό σε δίκη, θα οδηγούσε σε θανατική καταδίκη του, όπως συνέβη με τον Σωκράτη. Έτσι, ο μεγάλος φιλόσοφος κατέφυγε στη Χαλκίδα, όπου υπήρχε ένα κτήμα της μητέρας του. Εκεί πέθανε μετά από μερικούς μήνες σε ηλικία 62 ετών από κάποια ασθένεια του στομάχου.
Ο Αριστοτέλης θεωρείται ο μεγαλύτερος συστηματικός μελετητής στην ιστορία του παγκόσμιου πολιτισμού. Το έργο του αποτελεί ένα ολοκληρωμένο, κλειστό, οικουμενικό σύστημα έρευνας και διδασκαλίας και περιλαμβάνει μεταξύ άλλων γραπτά για τη Βιολογία, την Ποίηση, τη Μετεωρολογία, την Πρώτη Φιλοσοφία (που ονομάστηκε από μεταγενέστερους Μεταφυσική), τη Ρητορική και την Πολιτική. Συνέγραψε ένα λεξικό φιλοσοφικών όρων και μία σύνοψη της διδασκαλίας του Πυθαγόρα, από την οποία ελάχιστα μέρη διασώθηκαν. Αντίθετα, οι λεπτομερώς καταγεγραμμένες διδασκαλίες του ίδιου του Αριστοτέλη διασώθηκαν στο μεγαλύτερο μέρος τους.
Πολλοί από τους παπύρους της μεγάλης βιβλιοθήκης του Αριστοτέλη λεηλατήθηκαν από τους Ρωμαίους κατακτητές, άλλοι είχαν πωληθεί όμως σε Αλεξανδρινούς ερευνητές από τους διαδόχους του στη σχολή κι έτσι διασώθηκαν κατά σημαντικό μέρος από μεταγενέστερες λεηλασίες και τις συστηματικές πυρπολήσεις βιβλιοθηκών των χριστιανών, από τον 4ο μ.Χ. αιώνα και έπειτα.
Κατά τον 9ο αιώνα μ.Χ. εισήγαγαν 'Αραβες μελετητές τις σκέψεις του Αριστοτέλη στο Ισλάμ. Κατά το 13ο αιώνα αναθερμάνθηκε το ενδιαφέρον για τα έργα του Αριστοτέλη και ο Αλβέρτος ο Μέγας (Albertus Magnus) και ο μαθητής του Θωμάς Ακινάτης ανακάλυψαν σ' αυτά μία φιλοσοφική βάση για τη χριστιανική σκέψη. Ακόμα και σήμερα διαμορφώνεται σε διάφορα σημεία της η διδασκαλία της καθολικής εκκλησίας από τη φιλοσοφία του Αριστοτέλη. Από μια σκοπιά, το κύρος και η σημασία του έργου του Αριστοτέλη, αλλά και το γεγονός ότι είχε υιοθετηθεί η διδασκαλία του σε πολλούς τομείς από την εκκλησία, έβλαψαν την επιστήμη, γιατί αποθαρρύνθηκαν οι ερευνητές του Μεσαίωνα να δραστηριοποιηθούν επιστημονικά, με τις νεώτερες εμπειρίες και γνώσεις της εποχής, όπως έγινε αργότερα στην εποχή της Αναγέννησης

πληροφορίες:http://www.sfrang.com/

Πού είσαι καημένε Περικλή! (περί αμάθειας και ημιμάθειας...)

2011-03-30T10:20:00.002+03:00

Mέχρι πότε η βλακεία θα κυβερνά αυτή τη χώρα; Μέχρι πότε η ημιμάθεια θα κατοικεί μόνιμα στα μυαλά του ελληνικού λαού, στο σύνολο του; Μέχρι πότε το νεοελληνικό κράτος θα κομπάζει για τον ανατολίτικο ωχαδελφισμό του; Μέχρι πότε οι διάφορες πολιτικές εξουσίες αυτού του τόπου θα καταδυναστεύουν τους πολίτες ως νέοι "κοτσαμπάσηδες"; Μέχρι πότε όλοι εμείς οι νεοέλληνες θα καταργούμε με τις πράξεις μας τους νόμους, αλλά αρνούμενοι επίσης να τους αντικαταστήσουμε με άλλους καλυτερους; Μέχρι πότε όι περισσότεροι από ενάς, θα λοιδωρούμε κάθε τι που προέρχεται από την "Εσπερίαν" και πρόκειται να εφαρμοστεί στην ελληνική πολιτεία, ενώ από την άλλη θαυμάζουμε τον τρόπο που λειτουργούν τα ευρωπαϊκά κράτη; Μέχρι πότε θα αρνούμαστε να δουλέψουμε για την κοινωνία μας αλλά να κοιτάμε μόνο ότι είναι συμφέρον με θεμιτά και αθέμιτα μέσα, για το "σπίτι" μας; Μέχρι πότε θα μένουμε πνευματικά αλλά και κυρίως κοινωνικά, αμόρφωτοι επιλέγοντας στη θέση της παιδείας να τοποθετούμε τον νεοελληνικό τσαμπουκά; Μέχρι πότε δεν θα εφαρμόζουμε τις αρχές και τις αξίες που διδάσκει που άφησαν κληρονομιά οι αρχαίοι έλληνες τους οποίους επικαλούμαστε σαν προγόνους μας;

"Η αμάθεια γεννά το θράσος στον άνθρωπο, ενώ η σύνεση κι η καλλιέργεια τον δισταγμό.
ΠΕΡΙΚΛΗΣ

Ο Περικλής* γεννήθηκε το 495 ή σύμφωνα με κάποιους άλλους το 490 π.Χ. Πατέρας του ήταν ο Ξάνθιππος, ένας πλούσιος Αθηναίος, καταγόμενος από το ιερατικό γένος των Βουζύγων. Ο Ξάνθιππος ήταν ένας από τους γενναίους στρατηγούς της Αθήνας και υπό την αρχηγία του οι Αθηναίοι νίκησαν τους Πέρσες στη Μυκάλη το 479 π.Χ. Μητέρα του Περικλή ήταν η Αγαρίστη, ανιψιά του Κλεισθένη, γνωστού ως θεμελιωτή της Αθηναϊκής δημοκρατίας.

Όπως συμβαίνει με κάθε μεγάλο άνδρα έτσι και η γέννηση του Περικλή συνοδεύεται από ένα μύθο. Λέγεται, λοιπόν, ότι η Αγαρίστη λίγες μέρες πριν τη γέννηση του Περικλή είδε ένα όνειρο.
Είδε πως αντί για παιδί απέκτησε ένα λιοντάρι. Ξύπνησε τρομαγμένη και διηγήθηκε το όνειρό της στον Ξάνθιππο και στις δούλες της, λέγοντας πως σίγουρα κάτι κακό επρόκειτο να συμβεί.
Μία από τις δούλες της, όμως, την καθησύχασε λέγοντας πως το όνειρο αυτό κάθε άλλο παρά κακό είναι. Προοιωνίζει τη γέννηση ενός μεγάλου άνδρα, περήφανου και δυνατού σα λιοντάρι, που θα είναι πρώτος ανάμεσα στους ανθρώπους. Λίγες μέρες μετά γεννήθηκε ο Περικλής.
Δημότης του Χολαργού, ανήκε στην Ακαμαντίδα φυλή και ήταν συγγενής με τους Αλκμεωνίδες. Η καταγωγή του ήταν αριστοκρατική και αυτό συνέβαλε στο να λάβει την καλύτερη δυνατή εκπαίδευση έχοντας δασκάλους του το Ζήνωνα τον Ελεάτη, τον Αναξαγόρα και το Δάμωνα στη μουσική. Οι δάσκαλοί του, ιδιαίτερα ο Αναξαγόρας τον απάλλαξαν από τις δεισιδαιμονίες του, του έμαθαν να αντιμετωπίζει τα φυσικά φαινόμενα ορθολογικά, να είναι αντικειμενικός με τις αντιξοότητες της ζωής, διεύρυναν το πνεύμα του και ανέπτυξαν την κρίση του.
Ο Περικλής ήταν έξυπνος, σεμνός, σοβαρός, ψύχραιμος, ευγενής. Για την τερατώδη ψυχραιμία του υπάρχει και μία σχετική ιστορία. Μια μέρα που ο Περικλής βρισκόταν στην αγορά, κάποιος άρχισε να τον βρίζει με πολύ άσχημο τρόπο. Ο Περικλής δεν του απάντησε αλλά αυτός τον ακολουθούσε και συνέχισε να τον βρίζει. Επιστρέφοντας ο Περικλής στο σπίτι, βράδυ πια, με τον υβριστή του να τον ακολουθεί κατά πόδας, ζήτησε από έναν υπηρέτη του να συνοδεύσει τον άνθρωπο αυτό μέχρι το σπίτι του, φωτίζοντάς του το δρόμο, γιατί καθώς ήταν σκοτάδι δε θα έβλεπε που πηγαίνει.
Αυτό, όμως που έκανε τον Περικλή ιδιαίτερα δημοφιλή στους Αθηναίους ήταν η ικανότητά του στη ρητορική. Ήταν ένας θαυμάσιος ρήτορας, μιλούσε με τέτοια ηρεμία και πειστικότητα, που το κοινό του αιχμαλωτίζονταν. Μπορούσε μέσω του λόγου του να απλοποιήσει δύσκολες φιλοσοφικές έννοιες και να τις κάνει προσιτές στον κάθε έναν από τους ακροατές του. Χάρη σ’ αυτήν του τη ρητορική δεινότητα και την ηρεμία του οι Αθηναίοι τον ονόμασαν Ολύμπιο.
Λέγεται ότι κάποτε, ο βασιλιάς της Σπάρτης ρώτησε το Θουκυδίδη, τον πολιτικό αντίπαλο του Περικλή, αν έχει παλέψει ποτέ μαζί του και ποιος ήταν ο νικητής αυτής της διαμάχης. Ο Θουκυδίδης απάντησε ότι ουδέποτε σκέφτηκε να παλέψει με τον Περικλή γιατί ήταν βέβαιος πως νικητής θα ήταν ο Περικλής. Ο βασιλιάς της Σπάρτης συμπέρανε ότι ο Περικλής πρέπει να είναι πολύ δυνατός. Τότε ο Θουκυδίδης του διευκρίνισε ότι ο Περικλής δεν είναι δυνατός στο σώμα αλλά στα λόγια. «Θα με νικήσει με το στόμα του! Έστω κι αν το νικήσω, θα καταφέρει να πείσει τους θεατές ότι με νίκησε εκείνος!»
Για πρώτη φορά ασχολήθηκε με το Κοινά το 472 π.Χ., όταν εμφανίστηκε ως χορηγός της τριλογίας του Αισχύλου από την οποία διασώθηκε η τραγωδία "Πέρσες". Αν και αριστοκρατικής καταγωγής, το 463 π.Χ. έλαβε ενεργό μέρος στην πολιτική ζωή με την παράταξη των δημοκρατικών, που αρχηγός τους τότε ήταν ο Εφιάλτης, ένας τίμιος πολιτικός που πίστευε ότι οι αγαθοεργίες θα ανακούφιζαν τους Αθηναίους. Ο Περικλής με την παράταξη των δημοκρατικών κατηγόρησε τον ολιγαρχικό Κίμωνα για την εμπλοκή των Αθηναίων στον τρίτο Μεσσηνιακό Πόλεμο (464 π.Χ.), ως φίλο των Σπαρτιατών και εχθρό του λαού. Το αποτέλεσμα ήταν να εξοριστεί ο Κίμωνας από την Αθήνα, και να επικρατήσουν οι δημοκρατικοί. Μετά από δύο χρόνια ο Εφιάλτης δολοφονήθηκε κι έτσι ο Περικλής έγινε ο νέος ηγέτης των δημοκρατικών. Πολύ γρήγορα έγινε δημοφιλής και από το 443 ως το 429 π.Χ. εκλέγονταν συνεχώς στο αξίωμα του στρατηγού.
Πέθανε το 429 π.Χ. θύμα κι αυτός του φοβερού λοιμού που έπληξε την Αθήνα.

Ο Περικλής ονομάζεται και δημιουργός του Χρυσού Αιώνα της Αθήνας που είναι γνωστός και ως Χρυσός Αιώνας του Περικλέους. Πολλοί το χαρακτηρίζουν ιδιοφυΐα.
Όταν ανέλαβε την ηγεσία της πόλης ασχολήθηκε κατ’ αρχήν με την εσωτερική πολιτική και πρότεινε μέτρα που θα ενίσχυσαν το δημοκρατικό πολίτευμα. Αφαίρεσε ένα μέρος του εξουσίας του Αρείου Πάγου, που θεωρούνταν όργανο των ολιγαρχικών και μετέφερε τις δικαιοδοσίες του στην Εκκλησία του Δήμου και στο δικαστήριο της Ηλιαίας.
Με κλήρο γινόταν και η επιλογή των αρχόντων, ώστε να έχουν πιθανότητα επιτυχίας όλοι οι πολίτες και όχι μόνο οι πλουσιότεροι και οι έχοντες τη μεγαλύτερη επιρροή.
Για να ενισχύσει τη συμμετοχή στα Κοινά και των ασθενέστερων οικονομικά τάξεων καθιέρωσε το θεσμό της «μισθοφορίας». Παραχώρησε δηλαδή μισθό στους δημόσιους άνδρες, όπως και στα μέλη των δικαστηρίων.
Με τις κινήσεις του αυτές ο Περικλής έδωσε πραγματικά μεγάλη δύναμη στους Αθηναίους πολίτες και έθεσε τα θεμέλια της δημοκρατίας. Αυτό που ουσιαστικά πέτυχε είναι να ασχολούνται με τα Κοινά οι πραγματικά ικανοί πολίτες και όχι οι επίδοξοι λαοπλάνοι. Ο Περικλής ήταν έντιμος, μεθοδικός, δεν κολάκευε τα πλήθη και γνώριζε με ποιον τρόπο να ελέγξει τη δύναμη των Αθηναίων πολιτών προς το κοινό όφελος. Αυτή την ικανότητα δεν είχαν οι διάδοχοί του και πολλοί από αυτούς εκμεταλλεύτηκαν τη δύναμη της Εκκλησίας του Δήμου με αποτέλεσμα το πολίτευμα να είναι κατ’ επίφαση δημοκρατικό.
Σπουδαία ήταν και η κοινωνική πολιτική του Περικλή. Ως ηγέτης της Αθήνας προσπάθησε να βοηθήσει τους Αθηναίους που βρισκόταν σε δυσχερή οικονομική κατάσταση. Για το σκοπό αυτό επενέβη στο δημόσιο ταμείο της πόλης και τα χρήματα που περίσσευαν τα μοίρασε στις φτωχές οικογένειες.
Γνωστός είναι και ο νόμος του «Θεωρικά». Μέσω αυτού οι φτωχοί Αθηναίοι πολίτες είχαν το δικαίωμα να μπαίνουν δωρεάν στα θέατρα και να παρακολουθούν τις θεατρικές παραστάσεις. Η κίνησή του αυτή δείχνει την πίστη του στην τέχνη ως πραγματική ψυχαγωγία, δηλαδή αγωγή της ψυχής. Ως στοιχείο απαραίτητο για την εκπαίδευση και διαμόρφωση ολοκληρωμένων ανθρώπων, οι οποίοι να μπορούν να αντιλαμβάνονται την ομορφιά, που εξευγενίζει και προκαλεί την έκφραση των υψηλότερων συναισθημάτων.
Στις μεγάλες γιορτές της Αθήνας, όπως είναι τα Παναθήναια ή τα Διονύσια μοιράζονταν στους φτωχούς χρηματικά ποσά ώστε να μπορούν να συμμετέχουν και αυτοί στη γιορτή της πόλης.
Επίσης, εκμεταλλευόμενος την επιρροή της Αθήνας στις πόλεις της συμμαχίας της, αποφάσισε να μοιράσει στους ακτήμονες γη στα νησιά και στη Θράκη, αποκαθιστώντας τους. Γι’ αυτό λέγεται πως στην εποχή του Περικλή οι φτωχοί Αθηναίοι ήταν ελάχιστοι.
Στην εξωτερική του πολιτική ήταν αυστηρός. Τιμώρησε τις πόλεις που θέλησαν να εγκαταλείψουν την Αθηναϊκή Συμμαχία (Εύβοια – Σάμος), όπως κι εκείνες που ήταν εχθρικά προσκείμενες στην Αθήνα (παράλια Πελοποννήσου – Θράκη). Επίσης, εκστράτευσε εναντίον των βαρβάρων της περιοχής του Πόντου. Όσον αφορά στην άμυνα της πόλης ο Περικλής ολοκλήρωσε τα τείχη της Αθήνας και του Πειραιά.
Ο αιώνιος αντίπαλος των Αθηναίων, οι Σπαρτιάτες, βλέποντας τη δύναμη και την επιρροή της Αθήνας συνεχώς να αυξάνεται, εκστράτευσαν εναντίον τους το 457 π.Χ. Η μάχη έγινε στην Τανάγρα και παρά τις μεγάλες απώλειες, και από τις δύο πλευρές, οι Σπαρτιάτες κατάφεραν να νικήσουν. Η νίκη τους αυτή, όμως, δε διήρκεσε παρά μερικούς μήνες. Σε μια νέα μάχη που έγινε μεταξύ των δύο πόλεων οι Σπαρτιάτες έπαθαν πραγματική πανωλεθρία. Ο Περικλής εκμεταλλευόμενος αυτή του τη νίκη κατέκτησε την Αίγινα και νίκησε λίγο αργότερα και τους Μεγαρείς. Στη συνέχεια πρότεινε στους Σπαρτιάτες μια συνθήκη ειρήνης, διάρκειας 30 ετών κι εκείνοι την αποδέχτηκαν.
Οι επιτυχίες του Περικλή εντός και εκτός των τειχών, του εξασφάλισαν τη συνεχόμενη επανεκλογή του στην ηγεσία της πόλης. Έτσι, κατάφερε να μεταμορφώσει την Αθήνα με καλλιτεχνικά έργα τέτοια που ακόμη και σήμερα είναι γνωστά σε ολόκληρο τον κόσμο.
Αυτό που ήθελε ήταν να ανοικοδομήσει τους ναούς και τα ιερά που είχαν καταστραφεί από τους Πέρσες και κυρίως τον Παρθενώνα. Τη διεύθυνση για την κατασκευή των καλλιτεχνημάτων ανέθεσε στο Φειδία, υπό την επίβλεψη του οποίου χτίστηκε ο Παρθενώνας πάνω σε σχέδια του Ικτίνου και του Καλλικράτη, ενώ τα Προπύλαια της Ακρόπολής ήταν εργασία του Μνησικλή. Το πιο εντυπωσιακό άγαλμα του Παρθενώνα ήταν το χρυσελεφάντινο της Αθηνάς στον Παρθενώνα, έργο του Φειδία και το χάλκινο της προμάχου Αθηνάς μεταξύ των Προπυλαίων και του Παρθενώνα, που είχε τόσο μεγάλο ύψος ώστε λέγεται πως η αιχμή του δόρατος και το λοφίο του κράνους ήταν ορατά από το Σούνιο.
Έτσι η Αθήνα έγινε η πόλη του πνεύματος και της τέχνης. Πολλοί φιλόσοφοι από διάφορα μέρη της Ελλάδας θέλησαν να πάνε στην Αθήνα και να διδάξουν εκεί. Ρήτορες γοήτευαν το κοινό τους και αρχιτέκτονες κατασκεύαζαν θαυμάσια κτίρια. Καλλιτέχνες, γλύπτες και ζωγράφοι δημιούργησαν εργαστήρια. Συγγραφείς και ποιητές, του μεγέθους του Σοφοκλή και του Ευριπίδη έγραφαν τραγωδίες, καθώς το θέατρο ήταν η αγαπημένη ψυχαγωγία όλων.
Όσον αφορά στην τέχνη, λέγεται πως μεγάλη ήταν η συνεισφορά και της γυναίκας του Περικλή της Ασπασίας από τη Μίλητο η οποία εκτός της εξαίρετης ομορφιάς της διέθετε ένα σπινθηροβόλο πνεύμα και μια βαθιά καλλιτεχνική κατάρτιση.
Το τέλος του Χρυσού Αιώνα του Περικλή σήμανε ο Πελοποννησιακός πόλεμος. Την άνοιξη του 431 π.Χ. ο Αρχίδαμος, βασιλιάς της Σπάρτης έφτασε στην Αττική με μεγάλο στράτευμα, στο οποίο συμμετείχαν και συμμαχικές πόλεις. Το στράτευμα αυτό ουσιαστικά κατέστρεψε την Αττική, καθώς έκαιγε τα πάντα στο πέρασμά του. Δεν τόλμησε, όμως, να πλησιάσει την Αθήνα.
Ο Περικλής θεώρησε σωστό να μη δώσει μάχη με τους Σπαρτιάτες στη στεριά, καθώς ο στρατός τους ήταν καλύτερος αλλά να χτυπήσει τη Σπάρτη και τις σύμμαχες μ’ αυτήν πόλεις με το ναυτικό. Ο πόλεμος σιγά – σιγά γενικεύτηκε κι έγινε πανελλήνιος.
Ένα χρόνο μετά την κήρυξη του πολέμου έφτασαν στην Αθήνα τα οστά των πρώτων νεκρών. Τρεις μέρες διήρκεσε το προσκύνημα από τους Αθηναίους και την ημέρα της ταφής τον επικήδειο λόγο εκφώνησε ο ίδιος ο Περικλής. Ο λόγος αυτός διασώθηκε από το Θουκυδίδη και είναι γνωστός ως «Περικλέους Επιτάφιος». Ένα πραγματικό μνημείο όσον αφορά στην τέχνη του λόγου.
Κι ενώ τα τείχη της πόλης ήταν απόρθητα και οι Σπαρτιάτες δεν τόλμησαν να εισβάλλουν, χτύπησε την Αθήνα ο λοιμός, καθώς είχαν συνωστισθεί μέσα στα τείχη όλοι οι κάτοικοι της Αττικής. Ο θάνατος άρχισε να απλώνεται παντού. Ο ίδιος ο Περικλής έχασε την αδελφή του και τα δυο του παιδιά. Ιδιαίτερα ο θάνατος του γιου του Πάραλου τον συγκλόνισε.
Οι Αθηναίοι αντιμετωπίζοντας το μακροχρόνιο πόλεμο και κυρίως τη φρίκη του λοιμού έριξαν τις ευθύνες στο Περικλή για τη σύγκρουση με τη Σπάρτη και για τις δοκιμασίες που αντιμετώπιζε η πόλη τους. Ο Περικλής εξουθενωμένος από τους θανάτους στην οικογένειά του και άρρωστος ο ίδιος για αρκετό καιρό, εμφανίστηκε στο δικαστήριο για να υπερασπιστεί τον εαυτό του και να πείσει τους δικαστές, πως η Σπάρτη ήταν εκείνη που ξεκίνησε τον πόλεμο. Το δικαστήριο τελικά τον αθώωσε, αλλά οι Αθηναίοι δεν τον εμπιστεύονταν πια και έτσι μετά από τριάντα χρόνια δεν τον εξέλεξαν Στρατηγό.
Όταν σταδιακά η κατάσταση άρχισε να βελτιώνεται οι Αθηναίοι εξέλεξαν εκ νέου τον Περικλή Στρατηγό και για να του εκφράσουν την ευγνωμοσύνη και την αγάπη τους έδωσαν στο γιο του, από την Ασπασία, πολιτικά δικαιώματα (για να έχει κάποιος πολιτικά δικαιώματα και να ονομάζεται Αθηναίος Πολίτης έπρεπε και οι δύο γονείς του να κατάγονται από την Αθήνα).
Ο Περικλής, όμως, σοβαρά άρρωστος, εξαιτίας της επιδημίας και ψυχικά ταλαιπωρημένος, εξαιτίας όσων είχε περάσει τα τελευταία χρόνια δεν άντεξε και πέθανε. Μαζί του πέθανε και ο Χρυσός Αιώνας της Αθήνας και ξεκίνησε η παρακμή της πόλης.

*Οι πληροφορίες είναι από τον εξαιρετικό ιστότοπο του πολιτιστικού φιλοσοφικού οργανισμού: Η νέα Ακρόπολη.

Περί σημαίας...

2011-03-24T00:41:00.000+02:00

Με αφορμή την αυριανή "επέτειο" της παλιγενεσίας θα κυματίσουν κάτω από τον ουρανό της Ελλάδας χιλιάδες σημαίες. Τί σημαίνει όμως για τους ανθρώπους και ειδικά για εμάς τους Έλληνες, αυτό το κομμάτι από πανί και ποιά η ιστορική του διαδρομή από τα αρχαία χρόνια μέχρι σήμερα;
H θέα μιας σημαίας που κυματίζει προκαλεί διάφορα συναισθήματα. Περηφάνια και προκατάληψη, χαρά και θλίψη, αγάπη και μίσος. Προσωπικά πιστεύω ότι η σημασία της σημαίας συνήθως περιέχει κάτι το τραγικό. Τον αδικοχαμένο πιλότο που χάνει τη ζωή του μετά από μια αεροπορική στρατιωτική επιχείρηση, το κράτος τον παραδίδει στην μάνα του σκεπασμένο από μια σημαία. Τον αυτοπυρπολημένο απελπισμένο συνάνθρωπο μας, τον βλέπουμε έκπληκτοι να λοιώνει τυλιγμένο σε μια σημαία. Το μένος που βγάζει ένας όχλος που ξεσπάει κάτω από ακραίες καταστάσεις, πολλές φορές εκδηλώνεται και σε κάψιμο μιας σημαίας.
Η σημαία έχει πολύ παλιά ιστορία. Επινοήθηκε σαν ένα πολεμικό σύμβολο για να μην αλληλοσκοτώνονται στρατιώτες που ανήκαν στο ίδιο στράτευμα. Στα αρχαία χρόνια χρησιμοποιήθηκαν αντί θρησκευτικών συμβόλων. Οι Χιτίτες ήταν οι πρώτοι που έφεραν τον "δικέφαλο αετό", προτού τον φέρουν πρώτοι σε όλα τα βαλκάνια οι Αλβανοί, από όπου τον "ξεπατίκωσαν" οι Βυζαντινοί. Υφασμάτινες σημαίες χρησιμοποίησαν πρώτοι οι Σκύθες, οι Πέρσες και οι Εβραίοι. Οι Έλληνες αντί για σημαίες χρησιμοποιούσαν τα "επίσημα" που τα τοποθετούσαν στις ασπίδες ή στα πλοία προς αναγνώριση τους. Αυτά συνήθως ήταν ή αρχικά όπως Λ για τους Λακεδαιμόνιους ή διάφορα σύμβολα όπως η σφίγγα για τους Θηβαίους, η γλαύξ για τους Αθηναίους, η τρίαινα για τους Μαντινείους. Σημαίες από ύφασμα έφεραν στις σάριζες τους και οι στρατιώτες του Μεγάλου Αλέξανδρου, δίνοντας έτσι το σήμα της έναρξης της μάχης. Μάλιστα τις συναντάμε και σαν διακριτικό επίλεκτων ιλών ιππικού. Εδώ μάλλον έχει γίνει αντιγραφή από τους Πέρσες αφού στην μάχη της Ισσού οι ιππείς τους απεικονίζονται στον γνωστό πίνακα ζωγραφικής να ανεμίζουν πορφυρό λάβαρο με παράσταση αετού ή πετεινού. Οι Ρωμαίοι χρησιμοποιούσαν το γνωστό σίγνα, ενώ οι Βυζαντινοί διάφορα λάβαρα με πρώτιστο όλων, τον ρωμαϊκό αετό. Αργότερα στον ελλαδικό χώρο εμφανίστηκαν τα μπαϊράκια, τα φλάμπουρα και οι παντιέρες των αρματωλών και των κλεφτών που οι Οθωμανοί τα ονόμαζαν περιφρονητικά "πατσαούρ". Τα περισσότερα έφεραν τον σταυρό με συνθήματα όπως το "Ελευθερία ή θάνατος", ενώ κάποια έδειχναν εικόνες αγίων. Ο ηπειρώτης οπλαρχηγός Χρήστος Μηλιώνης είχε στο μπαϊράκι του τον δικέφαλο αετό.
Ο δικέφαλος που τόσο τον υπερασπίζονται οι εκκλησιαστικοί κύκλοι σαν βυζαντινό έμβλημα ουδεμία σχέση έχει με τη βυζαντινή ιστορία. Δεν αναφέρεται σε κάποιο ιστορικό κείμενο, δεν τραγουδιέται σε κάποιο δημοτικό τραγούδι και εμφανίζεται σαν διακοσμητικό στοιχείο στις εκκλησίες μετά τον 13ο αιώνα. Οι Παλαιολόγοι τον χρησιμοποιούν ως σφραγίδα και όχι στη σημαία τους. Μάλιστα το 1574 ο Πατριάρχης Ιερεμίας ο Β' τον κατοχυρώνει στις σφραγίδες του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Από το 1770 και μετά την αποτυχημένη επανάσταση, οι δικέφαλοι πολαπλασιάζονται. Τους συναντούμε σε σπίτια και διακριτικά αρχόντων πράγμα που παραπέμπει στο αυτοκρατορικό διακριτικό της Ρωσίας. Μετά δε την απελευθέρωση της Ελλάδας, ο δικέφαλος ανάγεται σε μύθο αναγέννησης του έθνους. Μόνο πριν από μερικά χρόνια άρχισε στην ελληνική επικράτεια η ανάρτηση κίτρινων σημαιών που υποδηλώνουν ιδιοκτησία της Ελληνικής αυτοκέφαλης εκκλησίας.
Εδώ στην Ελλάδα, έχουμε μάθει από παλιά να υψώνουμε σημαία μετά από κάποια νίκη αθλητή μας νοιώθωντας ρίγη συγκίνησης. Σημαίες ξεδίπλωσαν όταν ειπώθηκε το ΟΧΙ στους Ιταλούς. Σημαίες ανέμισαν μετά την απελευθέρωση από τους Γερμανούς. Σημαία κρεμάστηκε πάνω στην πόρτα του Πολυτεχνείου που έριξε το τανκ. Σημαίες λικνίζονται σε κάθε είδους συγκεντρώσεις.
Είναι βαριά λοιπόν η ιστορία της σημαίας και δη της ελληνικής. Είναι ένα σύμβολο και η ψυχή του κάθε έθνους καθώς και η ιερότητα της θρησκείας. Όμως οι άνθρωποι που σέβονται την σημαία δεν θυσιάζονται γι αυτή, αλλά για το λαό. Για τον συνάνθρωπο τους. Γιατί η σημαία γι αυτούς είναι χαραγμένη πάνω στην καρδιά και όχι πάνω σε πανί. Γιατί πάνω από όλα τα λάβαρα , πάνω από όλες τις σημαίες θα έπρεπε να ανεμίζει περήφανα, η σημαία της ανθρωπιάς...

Καλή σας παρέλαση!

Κοφτερό το αγκάθι της ορφάνιας...

2011-03-20T23:12:00.004+02:00

Κοφτερό το αγκάθι της ορφάνιας,
ψάχνεις μια αγκαλιά να κλάψεις.
Μόνος στης ζωής την κάθε καταιγίδα
ψελίζεις τα όνειρα που έκανες από παιδί

Παγωμένος ο αέρας της μοναξιάς
μουδιάζει τις αισθήσεις.
Το σώμα σου ευθεία με το χώμα,
το μέσα σου απόλυτο κενό.

Όμως μπροστά σου πρέπει να κοιτάς,
το παρελθόν σου εχάθει.
Ξεδίπλωσε της περηφάνιας αναστεναγμό,
κι ελεύθερα προχώρα

Αφού εσύ δεν είσαι άγαλμα,
να στέκεις κρύα πέτρα.
Γιατί η θέληση σου αθάνατη,
και η ψυχή σου λάβα.

Στη μνήμη του Μανώλη Ρασούλη, του στιχουργού-φιλόσοφου που άλλαξε την ιστορία του ελληνικού τραγουδιού...

2011-03-14T10:31:00.003+02:00

Εδώ στη ρωγμή του χρόνου

Κρύβομαι για να γλιτώσω,

απ' του Ηρώδη το μαχαίρι

Μισολειωμένος στη Χιροσίμα σου

Κάτι προγόνων ξύδι και χολή

σ' αυτήν την άδεια πόλη

Εδώ στη ρωγμή του χρόνου

Θάβομαι για να μεστώσω

μες του Διογένη το πιθάρι

Στον όγδοο μήνα της, είναι η ελπίδα μου

Σχεδόν το βρέφος γύρω περπατά

καθώς εσύ κουρνιάζεις

Εδώ στη γιορτή του πόνου

Ντύνομαι να μην κρυώνω

του Ουλιάνωφ το μειδίαμα

Σαντάλια του Χριστού, φορώ στα πόδια μου

Πραίτορες, βράχοι πάνω μου σωρό

μα 'γω θα αναστηθώ

http://www.youtube.com/watch?v=-FwnSMeQ_T0

http://www.youtube.com/watch?v=B9GIeee42no

Έρωτας εναντίον λογικής!...

2011-02-27T23:27:00.003+02:00

"'Ο έρως και η λογική μοιάζουν με τον ήλιο και το φεγγάρι. Όταν ανατέλλει το ένα, δύει το άλλο."
ΑΒΒΑΣ ΠΡΕΒΩ

Ο έρωτας και η λογική δεν συναντιούνται ποτέ μεταξύ τους. Μισούνται μεταξύ τους. Το ένα συναίσθημα προσπαθεί να εξαφανίσει το άλλο. Η χαρά του ενός είναι θλίψη του άλλου. Η μάχη είναι αδυσώπητη και αέναη. Κι ο άνθρωπος έχει αποδειχθεί ότι δεν μπορεί να διαλέγει στρατόπεδο με ποιό από τα δύο θα ταχθεί, γιατί ποτέ δεν μπορεί να ξέρει τί θα του συμβεί όταν έρθει αντιμέτωπος με τον έρωτα. Αλλά κι εγώ ακόμα, με την όποια γενναιότητα διαθέτω, αδυνατώ να διακινδυνεύσω και αφήνομαι θαρραλέα στη μοίρα μου να αποφασίσει για την τύχη μου...

Ο Αββάς Πρεβώ στις 25 Νοεμβρίου του 1763 και ενώ έκανε έναν περίπατο στο δάσος του Σαντιγύ, προσβλήθηκε από αποπληξία και πέθανε, σε ηλικία 66 ετών. Επειδή ο θάνατος ήταν αιφνίδιος, διατάχθηκε νεκροψία. Αλλά τη στιγμή που ο χειρουργός βύθιζε το νυστέρι στο σώμα του νεκρού, εκείνος άφησε μια δυνατή κραυγή και μαζί οριστικά, την τελευταία του πνοή!
Ένας θάνατος παράξενος, σκανδαλώδης και απόλυτα ταιριαστός με την επίσης σκανδαλώδη και περιπετειώδη ζωή του Αντουάν Φρανσουά Πρεβώ ντ` Εξίλ, γνωστού ως Αββά Πρεβώ (1697-1763). Ιερωμένος και στρατιωτικός εναλλάξ, εκδότης λογοτεχνικού περιοδικού, μεταφραστής, αυτοεξόριστος επί σειρά ετών σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες κατά το διάστημα 1728-1746.

Έργα του: το πολύτομο Αναμνήσεις και περιπέτειες ενός επιφανούς ανδρός που αποσύρθηκε από τα εγκόσμια (1728-1731), οι Αναμνήσεις ενός έντιμου ανθρώπου (1745), τα μυθιστορήματα Μανόν Λεσκώ (το αριστούργημά του, 1731), Ο Άγγλος φιλόσοφος, Ο πρωτοπρεσβύτερος του Κίλλεριν, ένα δίτομο λεξικό των δύσκολων γαλλικών λέξεων και μια Γενική ιστορία των ταξιδιών.

Το βασανιστικό τρίξιμο του χρόνου...

2011-02-19T18:55:00.004+02:00

Τα τελευταία χρόνια νοιώθω όλο και πιο πολύ τον χρόνο να με συνθλίβει. Χωρίς να το θέλω φαντάζομαι το σώμα μου σαν μια μυλόπετρα που ενώ νομίζεις θα στέκει στην ίδια θέση για πάντα, ο αμείληκτος χρόνος είναι αυτός που την τσακίζει ναι μεν σιγά-σιγά, αλλά σταθερά. Αν κάνουμε μια σύντομη ανά δεκαετία αναδρομή στην πορεία του ανθρώπου στον πραγματικά μάταιο ετούτο κόσμο, εύκολα καταλήγουμε σε οδυνηρά συμπεράσματα: Στα 10 χρόνια ζωής, κάθε άνθρωπος προσπαθεί ασυναίσθητα να συνειδητοποιήσει την ανάγκη ύπαρξης του πάνω στη γη κι αυτό με κάποιο φόβο αφού όλα γύρω του φαίνονται τεράστια. Στα 20 του, ρουφάει τα άγουρα του χρόνια προκαλώντας συνήθως όλους και όλα κι αυτό επειδή η αυτοπεποίθηση του είναι στην καλύτερη φάση της ζωής του νοιώθωντας συγχρόνως ότι είναι ικανός να κατακτήσει τα πάντα. Στα 30 του όμως, δέχεται το πρώτο ηλικιακό σοκ, και ειδικά αν έχει παντρευτεί σοβαρεύεται πια, και ξεκινάει το κυνήγι της δημιουργίας. Στα 40 του, δέχεται το δεύτερο σοκ δεδομένου ότι συνειδητοποιεί πως ο χρόνος κινείται εναντίον του, γι αυτό και συνδυάζοντας εμπειρία, όρεξη και μεθοδικότητα δουλεύει πολύ για το "αύριο" αυτού και των παιδιών του όταν υπάρχουν. Στα 50 του, το ψυχολογικό βάρος του χρόνου είναι πια μεγάλο και του δίνει την αίσθηση, ότι τα λάθη απαγορεύονται εντελώς, μιας και θεωρεί ότι ζει τα τελευταία χρόνια γόνιμης δημιουργίας και αγωνιστικής προσφοράς μέσα στο κοινωνικό σύνολο. Στα 60 του, καταλαβαίνει ότι το μέλλον αρχίζει πια να μην τον αφορά και πολύ, ενώ την κάθε του ενέργεια πριν την κάνει χρειάζεται να την σκεφθεί δύο φορές. Στα 70 του σέρνει τα βήματα του πιο αργά από πριν ενώ το μυαλό του ταξιδεύει συχνά στο παρελθόν το οποίο και εξιδανικεύει. Στα 80 του, έχει πια απορρίψει όλους και όλα που αφορούν το παρόν αφού τίποτα δεν μοιάζει να είναι καλό και ωραίο όπως παλιά. Στα 90 του, έχει ήδη συμφιλιωθεί με την πραγματικότητα που λέει πως είναι στην πρώτη σειρά της λίστας αναμονής για το τελευταίο του "ταξίδι". Στα 100, ποιά 100; δύσκολο να υπάρξουν 100 και όταν αυτό συμβεί μάλλον μοιάζει για τον ανθρώπινο οργανισμό να είναι πιο πολύ κατάρα παρά ευχή.
Είναι κάποιες φορές που αισθάνομαι σαν μια πόρτα βαριά που το τρίξιμο που ακούγεται βασανιστικά όταν την ανοιγοκλείνουν, υπενθυμίζει σε όλους πόσο γέρικη είναι, και ότι ίσως χρειάζεται επισκευή ή πέταμα και αλλαγή. Ειδικά το τελευταίο σαν σκέψη είναι πραγματικός εφιάλτης...

Ανεκπλήρωτος κι εκπληρωμένος έρωτας μαζί...

2011-02-11T00:49:00.002+02:00

Άραγε πότε δεν έχει αύριο ο έρωτας; πότε τελειώνει η προσφορά; πότε σταματάει η ζήτηση; πότε το κορμί παραδίδεται στη μοίρα του; πότε πεθαίνει η ορμή της λαχτάρας; πότε σταματάνε τα θέλω σου; πότε σε εγκαταλείπουν για πάντα οι συσπάσεις των νευρώνων σου; πότε παύεις να μυρίζεις τους χυμούς του δέρματος; πότε χάνεις αυτήν την αίσθηση που ηλεκτρίζει όταν νοιώθεις το άγγιγμα του άλλου; πότε ξεχνάς να ερεθίζεσαι από αυτό που βλέπεις; πότε τη φαντασία σου δεν μπορείς πλέον να την κάνεις πράξη; πότε αισθάνεσαι να έχεις χορτάσει αυτό που τώρα δεν χορταίνεις ποτέ; πότε εκπληρώνεις το ανεκπλήρωτο;
Ποτέ! Δεν θέλω να σκέφτομαι κάτι τέτοιο. Δεν θέλω να νοιώσω κάτι τέτοιο. Δεν θέλω να ζήσω κάτι τέτοιο. Κι όσο κι αν βιολογικά από τη φύση του αυτό είναι αδύνατο, ξέρω πως από την στιγμή που θα γίνουν όλα αυτά εγώ ήδη θα αρχίσω να ετοιμάζομαι για να πάρω τη "βάρκα" για το τελευταίο μου ταξίδι. Γιατί ζωή είναι -εκτός από όλα τ΄αλλα- κατά βάση έρωτας. Κινητήρια δύναμη. Αρχή, μέση και τέλος.

Οι παρακάτω στίχοι, αφιερωμένοι σε "εκείνη":

Εγώ άμα σε φιλώ
θα είμαι πια παιδί δικό σου
και όταν καίει το μέτωπό σου
Εγώ θα σε φιλώ
και θα σου παίρνω τον καημό σου

Εγώ που σε μισώ
θα μάθω το συνδυασμό σου
ν' ανοίξω ένα γυρισμό σου
Εγώ που σε μισώ
χαϊδεύω κάθε φέρσιμό σου

Εγώ σ' ευχαριστώ
που κολυμπάω στο βυθό σου
σαν κύμα φτάνω ως το λαιμό σου
Εγώ σ' ευχαριστώ
και ας πνιγώ για το καλό σου

Οι πραγματικοί προλετάριοι της εποχής μας...

2011-01-29T14:50:00.002+02:00

Αποφεύγω να αχολούμαι με την πολιτική και τους πολιτικούς, απλά γιατί είναι κάτι που μου προκαλεί αηδία και τραυματίζει την αισθητική μου. Άλλωστε έχω βγάλει προ πολλού το συμπέρασμα ότι όλοι αυτοί που "κόπτονται για το συμφέρον μας", στην πραγματικότητα ο καθένας "δουλεύει για την πάρτη του". Και είναι πλείστα τα παραδείγματα που το αποδεικνύουν και μάλιστα, καθημερινά.
Όμως δεν μπορεί να μην με απασχολεί η κοινωνική διάσταση της σημερινής κατάστασης των όσων συμβαίνουν στην χώρα όπου ζω, κινούμαι και εργάζομαι. Αυτό δε που με εξοργίζει ιδιαίτερα, είναι η υποκρισία της κάθε είδους εξουσίας και η λεηλασία του απλού και ανυπεράσπιστου εργαζόμενου στον ιδιωτικό τομέα, ανώνυμου Έλληνα. Ειδικά αυτό το "ανώνυμου" είναι το βαρύ φορτίο που πρέπει να κουβαλάει συνεχώς!
Σε λίγο καιρό θα συμπληρώσουμε έναν χρόνο από τότε που μας σάρωσε η λαίλαπα αντιεργατικών και αντιλαϊκών μέτρων που πάρθηκαν από την κυβέρνηση στο όνομα της σταθεροποίησης του οικονομικού προγράμματος!(sic). Η κύρια αιτία φυσικά όλων αυτών είναι τα ελλείματα του δημοσίου, που όλοι φυσικά ξέρουμε, ποιοί τα προκάλεσαν. Γι αυτό και έπεσε το σχετικό ψαλίδι στις δημόσιες δαπάνες. Κάτι που πρακτικά μεταφράστηκε σε μια μείωση του ετήσιου οικογενειακού εισοδήματος των δημοσίων υπαλλήλων. Όλοι οι πολίτες αυτού του κράτους μηδενός εξαιρουμένου, χάσαμε από αυτό. Νομίζω όμως πως οι λιγότερο χαμένοι είναι αυτοί οι ίδιοι δημόσιοι υπάλληλοι. Αυτοί που "ακρωτηριάστηκαν οικονομικά και κινδυνεύουν να "στραγγαλιστούν" στο σύνολο τους, είναι οι εργαζόμενοι -εργοδότες και υπάλληλοι- στον ιδιωτικό τομέα. Και πόσο μάλλον όταν ακούγεται ολοένα και περισσότερο ότι τον ερχόμενο Μάιο θα οδηγηθούμε σε περαιτέρω μείωση των μισθών στην ελεύθερη αγορά.
Όμως αυτή η εργαζόμενη σκληρά και κακοπληρωμένη γενιά των "700" και των "560" ευρώ, δεν ανήκει στο βαθύ δημόσιο και δεν έχει ευθύνη για όλα τα παραπάνω. Έχουν να πάρουν χρόνια αύξηση, ενώ αυτοί που έπαιρναν κάτι παραπάνω, έχουν ήδη υποστεί μεγάλες μειώσεις στις αποδοχές τους. Και βέβαια είναι πολύ ευτυχείς που δεν έχουν δει ακόμα την πόρτα της εξόδου όπως οι κάθε μήνα 60000 και πλέον προστιθέμενοι νέοι άνεργοι! Άσχετα αν οι περισσότεροι στην συντριπτική πλειοψηφία υπολείπονται στην είσπραξη του μισθού τους, από έναν έως και εννέα μήνες. Κι όλα αυτά όταν δεν λαδώνονται, δεν παίρνουν φακελάκια, δώρα, ρουσφέτια κλπ. Αντιθέτως σε πολλές περιπτώσεις υφίστανται την ταπείνωση ακόμα και σεξουαλική, για να κρατήσουν αυτή τη ρημάδα τη δουλειά τους. Και παρ' ολο που μπορεί να δουλεύουν 10-12 ώρες ή και σε δεύτερη εργασία (για αυτά τα παραπάνω ένσημα ούτε λόγος φυσικά), διστάζουν να κάνουν οικογένεια αφού η ανασφάλεια για το μέλλον τους είναι τεράστια.
Οι ιδιωτικοί υπάλληλοι είναι αυτοί που στηρίζουν την πραγματική οικονομία, ενώ πληρώνουν με τους φόρους τους τους μισθούς, τα ασύλληπτα επιδόματα και τα εφ' απαξ των δημοσίων. Ξέρουν ότι τα κόμματα, τα (απο)κόμματα και οι συνδικάλες πρεσβεύουν τα συμφέροντα άλλων. Βλέπουν πως ότι τους κόβεται, το οικειοποιείται το "βαθύ δημόσιο" (προνομιούχοι των ΔΕΚΟ, επαγγελματίες πολιτικοί, μιζαδόροι των εξοπλισμών, ρεμουλαδόροι των φαρμάκων, μητροπολίτες, σύμβουλοι σε επιτροπές, επιχειρηματίες που λαδώνουν το δημόσιο, μεσάζοντες κοινοτικών προγραμμάτων, επιδοτούμενοι αενάως τεμπέληδες αγρότες, εφαπαξίες των 100000 και πλέον ευρώ, παρατρεχάμενοι των κομμάτων, χρήστες υπηρεσιακών αυτοκινήτων, αυτοπριμοδοτούμενοι δικαστές και...και...και...Ο κατάλογος δεν έχει τελειωμό! Οι φυσικοί υπαίτιοι της σημερινής οικονομικής κατάστασης εξακολουθούν να αρμέγουν τους μή φταίχτες. Ντροπή! Αν όλα αυτά δεν είναι ανήθικα τότε ποιά είναι;
Οι εργαζόμενοι στον ιδιωτικό τομέα (μισθωτοί και οι περισσότεροι αυτοαπασχολούμενοι), μαζί με τους φτωχούς μετανάστες, είναι οι αληθινοί προλετάριοι της εποχής μας. Είναι αυτοί που δουλεύουν καθημερινά, δεν αρρωσταίνουν, δεν απεργούν, βρίσκονται στα γραφεία, στα μαγαζιά, στα εργοτάξια, στα εργοστάσια, στα ναυπηγεία, στη λάντζα, στις σκάλες που καθαρίζουν. Δεν έχουν χρόνο να διαδηλώσουν, δεν παίρνουν σύνταξη μετά από δύο βουλευτικές θητείες, δεν βάζουν λουκέτο στην Ακρόπολη, δεν αφήνουν τα παιδιά στον δρόμο κλείνοντας τα σχολεία κάθε βδομάδα για ψύλλου πήδημα, δεν ακινητοποιούν τα μέσα μαζικής μεταφοράς, δεν κατεβάζουν τους διακόπτες της ΔΕΗ, δεν κατακρατούν τα κοντέινερ στον Πειραιά, δεν μπλοκάρουν τουρίστες στα λιμάνια, δεν κλείνουν νοσοκομεία, δεν διακόπτουν την κυκλοφορία στους δρόμους, δεν καταλαμβάνουν σχολές, δεν αφήνουν τα σκουπίδια αμάζευτα, δεν τους χτυπάει άλλος την κάρτα, δεν υποχρεώνουν άλλους να απεργήσουν με τη βία. Μόνο δουλεύουν, δουλεύουν κυνηγώντας το μεροκάματο και χάνουν ενίοτε και τη ζωή τους γι αυτό μή θέλοντας να απεργήσουν. (Αισχρό και απάνθρωπο το παράδειγμα της "Μαρφίν").
Πρέπει λοιπόν, όλοι αυτοί που έχουν την κύρια ευθύνη για ότι γίνει μέχρι τώρα (επαγγελματίες της πολιτικής, κοματόσκυλα, εργατοπατέρες, πουλημένοι δικαστές, μεγαλοεργοδότες), να σκύψουνε πάνω από το πρόβλημα που πάει να δημιουργηθεί πρίν η απελπισία που υπάρχει στους υπαλλήλους και τους εργάτες του ιδιωτικού τομέα, δώσει τη θέση της σε μία κοινωνική εξέγερση στους δρόμους με τυχόν απρόβλεπτες συνέπειες για τον κοινωνικό ιστό του ελληνικού λαού. Και τότε θα δούμε με τί μούτρα οι διαρκώς διεκδικούντες νέα "αιτήματα" (sic), αλλά και μόνιμα βολεμένοι δημόσιοι υπάλληλοι, θα κοιτάνε στα μάτια τα εργατάκια και υπαλληλάκια του ιδιωτικού τομέα.
Κυρίες και κύριοι του δημοσίου, το λάδι από το "λίπος" που καιγόταν μέχρι τώρα για χάρη σας, σώθηκε...

Περί παιδείας ανθρώπων...

2011-01-21T00:16:00.004+02:00

"Η παιδεία μοιάζει με ολόχρυσο στεφάνι. Γιατί και αξία έχει και ομορφαίνει αυτόν που την έχει κατακτήσει".
ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ

Από ανέκαθεν με τράβαγε στον άλλον η λάμψη της παιδείας που τυχόν διέθετε. ΄Ηταν σημαντικό για μένα να διακρίνω μια σοφία στον συνομιλητή μου. Όσο και να έβλεπα διαφορές χαρακτήρα, ιδιοσυγκρασίας και στόχων στη ζωή, η ύπαρξη συγκρότησης πνεύματος σε μια συζήτηση ήταν πολύ σημαντική. Κι αυτό γιατί πέρα από πιθανές διαφωνίες αλλά και εντάσεις σε ατέρμονες συζητήσεις με κάποιους ανθρώπους τέτοιας κατηγορίας, αυτό που μου έμενε στο τέλος ήταν ένα ευεργετικό συναίσθημα ότι δεν έχασα τον χρόνο μου. Απεναντίας πίστευα ότι μέσα από τέτοιες αντιπαραθέσεις λόγων, άσχετα που πολλές φορές κατέληγαν και σε "συγκρούσεις", είχα κέρδισει τη γνώση.
Έτσι είμαι και τώρα. Δεν είναι ότι αισθάνομαι ότι είμαι εγώ ο σοφός, απλά δεν θέλω να νοιώθω ότι είμαι γελοίος. Όλα χρειάζονται στη ζωή, και η "αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι" και ο χαβαλές και η ανεμελιά. Καλά τα "ρετιρέ" αλλά και τα υπόγεια έχουν τη "θέα" τους. Aρκεί όλα αυτά να μην γίνονται τρόπος ζωής.
Έχω βγει έξω κατά καιρούς με παλιούς φίλους και συμμαθητές πράγμα που από μόνο του είναι συγκινητικά νοσταλγικό για την αλλοτινή νιότη που έχει χαθεί. Όμως ταυτόχρονα αποτελεί μια πικρή εμπειρία όταν διαπιστώνεις πως αυτοί οι παλιοί και αγαπημένοι παλιόφιλοι είναι γαντζωμένοι από ανασφάλεια στο χθες και αγνοούν το σήμερα. Ο χρόνος μοιάζει για αυτούς να έχει παγώσει. Οι καλύτερες μέρες της ζωής τους είναι αυτές που συνέβησαν στο παρελθόν τους πριν 20 ή 30 χρόνια, ενώ το παρόν τους είναι το τρίπτυχο: δουλειά-σπίτι-τηλεόραση με ξέδωμα ταβέρνα το σαββατόβραδο και γήπεδο από την συνδρομητική τηλεόραση την Κυριακή. Μέχρι εκεί.
Ευτυχώς δεν ανήκω στην παραπάνω κατηγορία παρέας αλλά σε μια άλλη που ανησυχεί, προβληματίζεται, κυκλοφορεί έξω, αγαπά όλες τις τέχνες, συζητά για τα βιβλία, παρακολουθεί ότι καινούριο συμβαίνει στην πόλη, γελάει πολύ, κλαίει χωρίς ντροπή, ερωτεύεται, ζηλεύει, μισεί, τσακώνεται, φωνάζει, σωπαίνει, ζει.
Ναι ζει, γιατί ξέρει ότι αυτό συμβαίνει στη ζωή, μονάχα μια φορά...

Ο Πυθαγόρας είναι μια από τις πιο μυστήριες φυσιογνωμίες της αρχαίας Ελλάδας. Μην έχοντας αφήσει το παραμικρό γραπτό κείμενο, η διδασκαλία του διασώθηκε και διαδόθηκε από τα γραπτά των μαθητών του. Όπως ακριβώς δηλαδή έγινε και με το Χριστό. Θεωρείται από τους πιο σοφούς ανθρώπους της αρχαιότητας και οι θεωρίες του βρίσκουν πολλές εφαρμογές ακόμα και σήμερα.
Γεννήθηκε το 580 π.Χ. στη Σάμο και πέθανε το 490 π.Χ. στο Μεταπόντιον της Κάτω Ιταλίας. Μεγάλωσε στη Σάμο και είχε πιθανότατα δάσκαλο τον Αναξίμανδρο. Θα ταξιδέψει αναζητώντας τη σοφία στην Περσία, στην Κρήτη και στην Αίγυπτο, όπου και θα παραμείνει για μεγάλο χρονικό διάστημα. Στα σαράντα του χρόνια επιστρέφει στη Σάμο και βρίσκει την πατρίδα του υπό την κατοχή του τυράννου Πολυκράτη και φεύγει πάλι, για την Ιταλία αυτή τη φορά. Στην Κροτόνα, ελληνική αποικία της Κάτω Ιταλίας, ιδρύει μια σχολή που δε θα αργήσει να πάρει μεγάλη φήμη, συγκεντρώνοντας πλήθος μαθητών που συσπειρώνονται γύρω από το Δάσκαλο. Σχηματίζουν μια αδελφότητα μέσα στην οποία βασιλεύουν συγκεκριμένοι κανονισμοί αλλά και ταμπού σχετικά με την ένδυση, τη διατροφή και τις κοινωνικές συναναστροφές. Το να γίνεις μέλος της σχολής δεν είναι εύκολη υπόθεση. Πρέπει πρώτ' απ' όλα να μπορείς να "κρατάς κλειστό το στόμα σου". Έπειτα, να ακούς επί πέντε ολόκληρα χρόνια το δάσκαλο Πυθαγόρα να διδάσκει, χωρίς να τον βλέπεις. Στη συνέχεια να ακούς συμπεράσματα χωρίς αποδείξεις, και στο τέλος να μαθαίνεις και τις αποδείξεις. Και όλα αυτά προφορικά. Ο σκοπός της σχολής αφορά πρώτ' απ' όλα στη θρησκεία και στον εσωτερισμό και έπειτα στην πολιτική.
Με την πολιτική του θεωρία, ευνοϊκή ως προς τις έννοιες της τάξης και της ιεραρχίας, θα κερδίσει το ενδιαφέρον και την υποστήριξη των ντόπιων αριστοκρατών, όχι όμως και των δημοκρατικών, η αντίθεση των οποίων θα τον υποχρεώσει να εγκαταλείψει την Κροτόνα. Οι δημοκρατικές επαναστάσεις θα οδηγήσουν στην καταστροφή της "αίρεσης", κυνηγώντας τους τελευταίους μαθητές που είχαν απομείνει, στον Τάραντα της Σικελίας. Ο ίδιος ο Πυθαγόρας, θα πεθάνει κατά τη διάρκεια του εμπρησμού της σχολής του. ΟΙ Πυθαγόριοι πιστεύουν στην κυριαρχία των αριθμών πάνω σε οτιδήποτε βρίσκεται στο Σύμπαν. Κάθε πράγμα εκφράζεται με αριθμούς. Από αυτό και μόνο το δόγμα απορρέουν σχεδόν όλες οι μαθηματικές σχέσεις που ερευνήθηκαν από τη σχολή του Πυθαγόρα. Οι μελέτες αφορούν στους γνωστούς έως τότε αριθμούς, δηλαδή τους θετικούς, ακέραιους, δυνάμεις στο τετράγωνο και τα κλάσματα.
Στο χώρο της γεωμετρίας, η πιο φημισμένη "ανακάλυψη" είναι αυτή που καθορίζει ότι το τετράγωνο της υποτείνουσας ενός ορθογωνίου τριγώνου ισούται με το άθροισμα των τετραγώνων των δύο άλλων πλευρών.
Στον τομέα της αστρονομίας, οι Πυθαγόριοι είναι οι πρώτοι που θα μιλήσουν για τη σφαιρικότητα της Γης καθώς και γι άλλους πλανήτες που περιστρέφονται γύρω από μια κεντρική εστία φωτιάς.
Όμως, τι απ' όλα ήταν ο Πυθαγόρας; Πνευματικός δάσκαλος, επιστήμονας ή φιλόσοφος; Απ' ότι φαίνεται, και οι τρεις αυτές ιδιότητες βρίσκονταν σε απόλυτη αρμονία μέσα του. Πολλά έχουν λεχθεί για τη ζωή του, ακόμα και για το θάνατό του. Γνωρίζουμε σήμερα ότι ακολουθούσε πλήθος ορφικών θεωριών σχετικά με τη μετεμψύχωση, σχετικά με την αθανασία της ψυχής, καθώς και με την ανάγκη αλλά και την υποχρέωση του ανθρώπου ν' ακολουθήσει, για το καλό της ψυχής του, ένα βίο ασκητικό. Λέγεται ότι ο μεγάλος δάσκαλος είχε λάβει το θείο δώρο να θυμάται τις προηγούμενες ζωές του, προνόμιο για λίγους και εκλεκτούς ανθρώπους. Μόνο ο σοφός μπορεί να είναι αποδέκτης αυτού του χαρίσματος, αυτής της ανώτατης ικανότητας να "επιθεωρήσεις" από μόνος σου τον εαυτό σου και να εξαλείψεις τα σφάλματά σου ξαναζώντας τα νοητικά. Ο Πυθαγόρας είχε επίσης ένα εξαιρετικό χάρισμα να μαγεύει τον κόσμο, σε τέτοιο βαθμό που πολλοί τον θεωρούσαν θεό και γι' αυτό τον αποκαλούσαν συχνά και υπερβόριο Απόλλωνα. Ο Απόλλωνας ήταν άλλωστε και ο πιο λατρευμένος θεός των πυθαγορίων.
Η μουσική (της οποίας αντιπροσωπευτικός θεός ήταν ο Απόλλωνας), θεωρούταν η ψυχή της σχολής τους. Σχετικά με το θάνατό του υπάρχουν πάλι πολλές ιστορίες. Είναι γνωστό ότι κατά τη διάρκεια των επαναστάσεων, πολλοί από τους μαθητές του βρήκαν το θάνατο, πολλοί απ' αυτούς κάηκαν ζωντανοί, κάποιοι άλλοι δολοφονήθηκαν επί τόπου. Δεν είναι όμως σίγουρο αν ο Πυθαγόρας σκοτώθηκε επίσης από τους εχθρούς του, ή πέθανε με τη θέλησή του, αφήνοντας νηστικό τον εαυτό του, λόγω της απελπισίας και της αγανάκτησής του.
Ο Πυθαγόρας έζησε την ίδια εποχή με τον Lao-Tse της Κίνας, τον Βούδα των Ινδιών και τον Ζωροάστρη της Περσίας. Θα μάθουμε άραγε ποτέ τι ήταν εκείνο που θέλησε τον ταυτόχρονο ερχομό αυτών των μεγάλων φυσιογνωμιών στη γη;

oi πληροφορίες είναι από το περιοδικό focus

Ταξίδι στην Μακεδονική γη...

2011-01-17T01:06:00.003+02:00

Δεν είχαν μείνει και πολλές ώρες για την αλλαγή του χρόνου όταν ξεκίνησα με μια μικρή παρέα από το σπίτι μου με προορισμό ένα ξενοδοχείο κάπου στον νομό Πιερίας όπου μας περίμεναν φίλοι για την παραμονή Πρωτοχρονιάς αλλά και να εξερευνήσουμε όλοι μαζί κρυφές και φανερές ομορφιές της Μακεδονίας. Τα μεγάλα ξενοδοχεία ποτέ δεν μου άρεσαν αλλά αυτό που προέκυψε στην περίπτωση μας ήταν ενδιαφέρον με πολύ καλά δωμάτια αλλά και πολλές ανέσεις. Το δε φαγητό πράγματι ποιοτικό, προεξάρχοντος του Πρωτοχρονιάτικου μενού σε μια βραδυά πλαισιωμένη από ένα συμπαθητικό μουσικό πρόγραμμα.
Την άλλη ημέρα τραβήξαμε για Θεσσαλονίκη. Όσες φορές και να επισκεφθώ αυτή την πόλη, αισθάνομαι να με περικλείει η ίδια αύρα. Πρόκειται για αυτήν την ατμόσφαιρα που σου βγάζει αυτό το μέρος. Κάτι το πιο βόρειο, κάτι ο πιο υγρός καιρός, κάτι το πιο ευρωπαϊκό κλίμα, κάτι ο Θερμαϊκός, όλα αυτά και άλλα πολλά υποβάλλουν τον ταξιδιώτη και δη τον Αθηναίο, σε μια διαφορετική ευχάριστη αίσθηση. Το κλού της επίσκεψης μας ήταν ο καφές που ήπιαμε πάνω στην περιστρεφόμενη καφετέρια του πύργου του Ο.Τ.Ε. δίνοντας μας την ευκαιρία να δούμε από ψηλά την πρωτεύουσα της Βόρειας Ελλάδας από γωνία 360 μοιρών. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας η πόλη των νερών η Έδεσσα, ήταν κάτι πολύ όμορφο για τα μάτια μας. Ένοιωθες οι καταρράκτες της να "ξεπλένουν" την ψυχή σου.
Κάτι τέτοιο όμως θα συμβεί σχεδόν πραγματικά, όταν την επόμενη ημέρα θα παραδώσουμε τα κορμιά μας γυμνά στα ζεστά θεραπευτικά νερά των λουτρών Πόζαρ. Ψυχική αγαλλίαση και σωματικό ξαλάφρωμα, αισθήσεις που δεν μπορείς να νοιώσεις αν δεν βυθιστείς ολόκληρος μέσα σε μια κλειστή τέτοια πισίνα τριών ατόμων! Αλλά τί σου είναι η Ελλάδα, όπου μία ώρα μετά μπορείς να αλλάζεις τελείως περιβάλλον και να βρίσκεσαι ξαφνικά σε ένα χιονοδρομικό κέντρο. Αναφέρομαι στα τρία-πέντε Πηγάδια όπου είχα την απίστευτη για μένα εμπειρία, να ίπταμαι πάνω σε ένα λιφτ επί μισή ώρα, σε ύψος έως και δεκάδες μέτρα πάνω από το χιονισμένο έδαφος φτάνοντας σε 2000 μέτρα υψόμετρο. Κι όλα αυτά έχοντας το πρόβλημα της υψοφοβίας μου!
Το Ελατοχώρι Πιερίας είναι αυτό που θα μονοπωλήσει το ενδιαφέρον μας την άλλην ημέρα. Το χωριό δεν θα μπορέσουμε να το δούμε αφού η ορατότητα είναι ανύπαρκτη λόγω της πυχνής ομίχλης που έχει τυλίξει την περιοχή. Μαγικό το συναίσθημα που γίνεται ισχυρό όταν επισκεπτόμαστε το "ινδιάνικο χωριό". Ένας μοναδικός χώρος αποτελούμενος από ινδιάνικες σκηνές, ξύλινες κατασκευές, στάβλους με άλογα και άλλα διάφορα, όλα μαζί πραγματικό σκηνικό μιας άλλης εποχής. Ο ιδιοκτήτης της ιδιότυπης αυτής τοποθεσίας, ο επονομαζόμενος στα ινδιάνικα "Τζόσουα", μας περιποιείται προσωπικά. Οι μεζέδες του θεϊκής νοστιμιάς, το κρασί του και το τσίπουρο του αγνά, το σέρβις άψογο. Το γεύμα μας γίνεται μέσα σε έναν χώρο φτιαγμένο όλο από ξύλο και άχυρο -προστατευμένα όμως για την περίπτωση από νάυλον ένεκα της βροχής- και τόσο όμορφα ζεστό από μια ξυλόσομπα που έκαιγε ασταμάτητα "ταίζοντας" την από ένα τεράστιο σωρό με ξύλα που ήταν αραδιασμένα σε ένα μεγάλο κομμάτι της ιδιότυπης αυτής σκηνής.
Κάθε ημέρα του ταξιδιού μας είναι καλύτερη από την προηγούμενη πράγμα που επιβεβαιώνεται καθημερινά. Όπως και την ημέρα που θα ακολουθήσει για να πάμε εντελώς βόρεια με κατεύθυνση το φυλάκιο του Προμαχώνα στα σύνορα με την Βουλγαρία. Ο δρόμος που θα ακολουθήσουμε πηγαίνει για τις Σέρρες και στην διαδρομή μας καθώς διασχίζουμε λόφους, το τοπίο για κάποια χιλιόμετρα ασπρίζει από το χιονάκι που πέφτει φένοντας μας και μια ανησυχία, αν θα μπορέσουμε να συνεχίσουμε την περιήγηση μας ομαλά. Ευτυχώς όμως περνώντας από τον κάμπο των Σερρών, οι φόβοι μας διαλύονται. Ο καιρός μαλακώνει χωρίς όμως να μας αφήσει η μουντάδα αιτία για να μην απολαύσουμε όσο θα μπορούσαμε τη θέα της λίμνης Κερκίνης με τα σπάνια πουλιά της, ενώ πριν η απόπειρα μας να δούμε από κοντά τα οχυρά Ρούπελ, θα αποτύχει αφού πήγαμε σε λάθος ώρα. Συνεχίζουμε την πορεία μας και λίγο μετά θα βρεθούμε σε ένα υπέροχο μέρος. Άνω Πορόια είναι το όνομα του. Εκεί μας περιμένει ένα τεράστιο δάσος από πλατάνια όπου η φύση έχει στήσει ένα κινηματογραφικό σκηνικό μιας και όλα τα δέντρα είναι πασπαλισμένα με χιόνι σαν από ζάχαρη άχνη με τέτοιο τρόπο που νομίζεις ότι αυτή η "ζωγραφιά" που βλέπουν τα μάτια σου είναι ψεύτικη. Εικόνες από κεντρική ευρώπη θαρρείς. Αλλά αργότερα αυτές οι εικόνες θα δώσουν τη θέση τους σε άλλες. Η αιτία θα είναι η προσέγγιση στο παραμυθένιο στην κυριολεξία, Νυμφαίο. Η έκπληξη που νοιώθεις καθώς φτάνεις με το αυτοκίνητο καθώς ξεπροβάλλει μετά την τελευταία στροφή, είναι απερίγραπτη. Εδώ αυτό που βλέπεις είναι πρωτόγνωρο. Δεν υπάρχει αλλού. Και τούτο γιατί η μοναδική σε όλη τη χώρα αρχιτεκτονική των αναπαλαιωμένων αρχοντικών του βλάχικου αυτού χωριού και ο τρόπος κατασκευής τους, σε μεταφέρει σε μιαν άλλη εποχή. Μου θυμίζει κάτι σαν βόρεια βαλκάνια, καμμία σχέση με ότι ελληνικό ξέρω μέχρι τώρα. Το ελαφρύ πέπλο χιονιού συνθέτει στον χώρο ένα αισθησιακό διάκοσμο πράγμα που σε κάνει να μη θέλεις να φύγεις από εδώ. Αφού θα ξεναγηθούμε στις εγκαταστάσεις του Αρκτούρου μη μπορώντας όμως να δούμε καλά λόγω του καιρού την "καφέ αρκούδα" της Πίνδου θα στρωθούμε μπροστά στο τζάκι ενός πολύ όμορφου μαγαζιού. Εκεί θα ρουφήξουμε τα τσιπουράκια μας τσιμπωλογόντας και τους σχετικούς μεζέδες. Όχι για πολύ όμως γιατί υπάρχει ο φόβος του πάγου έτσι και νυχτώσει, στην επιστροφή.
Τα βράδυα στο ξενοδοχείο είναι απολύτως "της παρέας", με κύριο θέμα συζήτησης τα της εκδρομής μας. Υπάρχει τρομερό κέφι που εδηλώνεται με αλληλοπειράγματα και πολύ γέλιο. Είμαστε σαν μικρά παιδιά. Αλλά όπως και τα μικρά παιδιά αρνούνται να τελειώσουν το παιχνίδι τους όταν περνάνε καλά, έτσι κι εμείς αρνούμαστε να τελειώσουμε το ταξίδι μας. Την τελευταία ημέρα και ενώ έχουμε πάρει τον δρόμο για Αθήνα μέσω της εθνικής οδού, όντας έξω από τον Βόλο, κάποιος από την ομάδα ρίχνει την ιδέα για τσιπουράδικο στην Νεα Ιωνία του Βόλου. Οι υπόλοιποι δεν φέρνουμε καμμία αντίρρηση. Σε μία ώρα και μετά από ένα σχετικό ψάξιμο είμαστε όλοι άντρες και γυναίκες, μπροστά σε ένα τραπέζι συμμετέχοντας σε μια -συνοδεία εξαίσιων εδεσμάτων- τσιπουροπανήγυρη που μόνο οι Βολιώτες ξέρουν να σου οργανώνουν.

Άντε και του χρόνου, για όλους μας παιδιά!...

Ο Ζάρκο Πετάν και οι "αφορισμοί" του

2011-01-10T10:14:00.004+02:00

"Οι λαοί φταίνε πάντα για τα λάθη των πολιτικών τους".

O Zarcο Petan (γεν. 27 Μαρτίου, 1929) είναι σλοβένος συγγραφέας, δοκιμιογράφος, σεναριογράφος, θεατρικός και σκηνοθέτης. Είναι πιο διάσημος ως συγγραφέας των "αφορισμών". Προέρχεται από μια σχετικά πλούσια αστική οικογένεια της μεσαίας τάξης στη Λιουμπλιάνα. Πέρασε τα παιδικά του χρόνια στο Ζάγκρεμπ της Κροατίας όπου ο πατέρας του ήταν ιδιοκτήτης ενός ξενοδοχείου στο κέντρο της πόλης. Το 1940, η οικογένεια μετακόμισε στο Μάριμπορ στη Σλοβενία, όπου της ανήκει ένα καφέ. Το 1941 κινήθηκαν προς Τεργέστη για να ξεφύγουν από τα ναζιστικά στρατεύματα. Στο τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου επέστρεψαν στο Μάριμπορ. Σύντομα τέθηκε σε σύγκρουση με το νέο κομμουνιστικό καθεστώς. Το 1949 ενώ υπηρετούσε στο Λαϊκό Στρατό Γιουγκοσλαβίας , είχε κατηγορηθεί για προπαγάνδα του εχθρού και καταδικάστηκε σε 9 χρόνια φυλακή. Αποφυλακίστηκε το 1951 και γράφτηκε στο Πανεπιστήμιο της Λιουμπλιάνα όπου σπούδασε οικονομία. Μετά την αποφοίτησή του, γράφτηκε στην Ακαδημία Θεάτρου, Ραδιόφωνου, Κινηματογράφου και Τηλεόρασης στη Λιουμπλιάνα, όπου σπούδασε θεατρική σκηνοθεσία. Στα τέλη της δεκαετίας του 1950, εργάστηκε μαζί με Jože Javoršek και Bojan Štih πάλι στη Λιουμπλιάνα, προσπαθώντας να εισαγάγει το θέατρο του παραλόγου σχετικά με Γιουγκοσλαβικής στάδια. Από τους ιδρυτές του εναλλακτικού θεάτρου, αμφισβήτησε τις πολιτιστικές πολιτικές του τιτοϊκού καθεστώτος που οδήγησαν τελικά, στην κατάργηση του θεάτρου το 1964. Μετά τη διάλυση της ενωμένης Γιουγκοσλαυίας, μεταξύ των ετών 1992 και 1994, διετέλεσε Γενικός Διευθυντής της σλοβενικής Ραδιοτηλεόρασης. Ο Petan είναι ένα εξαιρετικά παραγωγικός συγγραφέας. Έχει δημοσιεύσει περισσότερα από 60 βιβλία στα σλοβενικά, και πολλά άλλα σε άλλες γλώσσες, ειδικά σε κροατικά. Το έργο του έχει μεταφραστεί σε περισσότερες από δώδεκα ξένες γλώσσες. Στην Ελλάδα κυκλοφορούν "Οι αφορισμοί", "Ο εύθυμος δικτάτορας", "Πώς ο κόσμος έγινε χρωματιστός" και άλλα.

Μερικά ακόμη σοφά λόγια που έχει πει:

"Μην κρίνεις ποτέ τους πολιτικούς με βάση αυτό που θα κάνουν αύριο".
"Οι ιστορικοί δημιουργούν το παρελθόν. Οι ιδεολόγοι το μέλλον".
"Ο κριτικός είναι ένας ευνούχος στο χαρέμι της τέχνης".
"Είναι δύσκολο να γράψεις σάτιρα, αλλά το πιο δύσκολο είναι να βάλεις το όνομά σου από κάτω".
"Όταν φυσάει ένας καινούριος άνεμος, τα άδεια κεφάλια είναι τα πρώτα που λυγίζουν".
"Στο θέατρο ο σκηνοθέτης είναι θεός. Δυστυχώς όμως οι ηθοποιοί είναι άθεοι".

Αυτό που ήθελα να τονίσω με αυτό εδώ το ποστ, είναι ότι όλοι μας πρέπει να καταλάβουμε πως η αλήθεια και η ερμηνεία όλων όσων ζούμε σήμερα, βρίσκεται στα λόγια των συγγραφέων και όχι των πολιτικών.

Γιάννης κερνά και Γιάννης πίνει!...

2011-01-08T11:51:00.004+02:00

Αγάπη και θυσία, λυγμός και αγωνία, γέλιο και κλάμμα, προσκύνημα και θαύμα, αφετηρία και τερματισμός, έμπνευση και προορισμός. Όλα αυτά και άλλα πολλά με δύο λέξεις νανούρισμα γλυκό. Αυτό είσαι για μένα Γιάννη μου:

Θα κεντήσω,πάνω στου αλόγου σου τη σέλα
με διαμαντόπετρες σωρό
του φεγγαριού το πήγαιν' έλα
στο πελαγίσιο το νερό

Αγόρι μου,αγόρι μου
αγόρι μου να σε χαρώ

Θα κεντήσω στ' ασημοπίστολα σου πλάι
της χελιδόνας το φτερό
κι έναν σταυρό να σε φιλάει
τις νύχτες που σε καρτερώ

Θα κεντήσω πάνω στο δίκοπό σου λάζο
το βλέμμα σου το καθαρό
αυτό το βλέμμα το γαλάζιο
που δε χορταίνω να θωρώ

Αγόρι μου,αγόρι μου
αγόρι μου να σε χαρώ

Αφιερωμένο στον γιο μου που γιόρταζε εχθές που για μένα, γιορτάζει σήμερα, που γιορτάζει αύριο, που θα γιορτάζει πάντα!...

2011 ευχές σε όλους εσάς!...

2010-12-30T20:47:00.002+02:00

Αύριο τα μεσάνυχτα ο παλιός χρόνος φεύγει. Ένας καινούριος θα πάρει τη θέση του. Άραγε θα φέρει μαζί του τα καλύτερα; Θέλω να το πιστεύω. Θέλω ο κόσμος να γίνει πιο ανθρώπινος. Θέλω να μπορώ να κάνω όνειρα για τη ζωή. Όχι τόσο για μένα αλλά για τα παιδιά. Άλλωστε οι γιορτές και το μέλλον ανήκουν κυρίως σε αυτά.
Είμαστε στο κατώφλι του 2011. Θα ήθελα να σας ευχαριστήσω όλους εσάς που μου δίνετε τη χαρά της "επαφής". Που εδώ σε αυτόν τον χώρο έχετε μιλήσει μαζί μου. Πού έχετε γελάσει, που έχετε συγκινηθεί, που έχετε κλάψει. Που έχετε διδαχθεί και έχετε διδάξει. Μα πιο πολύ που έχετε αφήσει εδώ σε αυτή τη "γωνίτσα" της καρδιάς μου το ονειράκι σας. Αλλά και τα πάθη σας για τη ζωή.
Σας αγαπώ και ανοίγω μια τεράστια αγκαλιά για να σας χωρέσει όλους η ψυχή μου.

Καλή Πρωτοχρονιά να έχετε. Καλά να περάσετε. Καλή χρονιά σε όλο το παρεάκι:

despoina.dromos

humanity

ASSOS

pan de lees

Marie

Πάρμι Ρόουζ...

Jenk

Ιωάννα Σαμαρά

Rontiven

Astreas

Iva

gyristroulla

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΘΕΟΦΙΛΗ

Φιγουρες Καραγκιόζη

doomed soul

logos_en_drasei

Dream Girl

trauma queen

Silent Echo

aoratos

Θανάσης Αθανάσιος

Spark

Alexia

ΜΑΥΡΗ ΝΤΑΛΙΑ

eri

Mirto Dimitrakoulia

http://enterstars.blogspot.com/

Creep

the bookeater

nefeli

ΣΚΟΡΠΙΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ

Lina

Dimos

Αστρο - Συμμορίτες

_ansia_

kakalon

ezakmyworld

ΦΟΡΑΔΑ ΣΤ΄ΑΛΩΝΙ

Cristiana54

ΦΥΡΔΗΝ-ΜΙΓΔΗΝ

hamomilaki ♂

TreloKouneli

Ευάγγελος

Ο Βράχος

magdalini36

MZ

Γιάννης

makiri tari

nana nanika

Lali

Θεοδωρος Κολοκοτρωνης

the passenger

ΣΚΟΡΠΙΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ

Τα όνειρα είναι δωρεάν...

2010-12-24T01:14:00.006+02:00

Βαρύ το σύννεφο της θλίψης που έχει καθήσει κάτω από τον ουρανό της χώρας. Πάντα κάποιοι άλλοι αποφάσιζαν για τις τύχες του λαού της. Πότε κρυφά και πότε φανερά. Ποτέ όμως τόσο ξεδιάντροπα όπως τώρα. Ένα μακρύ τραπέζι το σώμα της Ελλάδας. Και πάνω του χοντρά βιβλία για καρφιά. Ξένοι αφέντες σκυλεύουν πάνω της ωσάν πραιτοριανοί που παίρνουν για λάφυρα ότι πολύτιμο έχει απομείνει σε αυτήν. Απλώνουν τα εργαλεία τους μεθοδικά και σχεδιάζουν το μέλλον της. Μπήγουν τα μολύβια τους στην καρδιά της. Ξύνουν με τις ξύστρες τους τις πληγές της. Σβύνουν με τις γόμες τους τη ψυχή της. Ανήμποροι κι απροστάτευτοι εμείς οι απλοί και ανώνυμοι, προδομένοι από γραμματείς και φαρισαίους αυτόκλητους σωτήρες. Παραδίπλα ο Ηρώδης μας κουνάει απειλητικά το δάχτυλο. Τα κορμιά μας λυγαριές στον άνεμο. Αντέχουμε κι είμαστε ακόμα ζωντανοί. Κάπου-κάπου κοιτάζουμε ψηλά. Περμένουμε να φανεί ένα φως μες το σκοτάδι. Ίσως το αστέρι των Χριστουγέννων και μαζί τους μάγους με τα δώρα.
Γιατί ότι και αν πρόκειται να γίνει, υπάρχει κάτι πού μας παρηγορεί και που ούτε αγοράζεται ούτε πουλιέται. Τα όνειρα είναι δωρεάν...

Καλά Χριστούγεννα σε όλους μας!...

Μιζεραμπιλισμός...

2010-12-18T19:24:00.006+02:00

Αθήνα λίγο πριν τα Χριστούγεννα, η απόδειξη της τακτικής της καμμένης γης. Ελλάδα του σήμερα, η πορεία πίσω στο χθες. Περασμένη Τετάρτη λίγο μετά τις επτά το απόγευμα και ερχόμενος από το Σύνταγμα, αρχίζω να κατεβαίνω αργά την Πανεπιστημίου οδηγώντας την μηχανή μου. Στο ύψος της Βουκουρεστίου, αρχίζουν τα μάτια μου έντονα να τζούζουν. Προς στιγμήν απορώ αλλά αμέσως σκέπτομαι ότι σήμερα είχαμε για πολλοστή φορά πορεία που στιγμάτησαν οι συγκρούσεις των γνωστών "επαναστατών" της καταστροφής με τα ματ. Παντού κατά μήκος της λεωφόρου καμμένα σκουπίδια, κάδοι εξαυλωμένοι, σπασμένα φανάρια, πεταμένα σίδερα, πέτρες. Κόσμος λιγοστός που γυρίζει από τη δουλειά του ψάχνοντας έναν τρόπο αφού δεν υπάρχουν συγκοινωνίες, να φτάσει σπίτι του. Μετανάστες απλωμένοι παντού είτε εκθέτοντας το ταπεινό τους εμπόρευμα είτε την φοβισμένη μοναξιά τους. Παντού βρωμιά. Εικόνες μιζέριας που πληγώνουν αυτούς που ονειρεύονται μιαν άλλη πόλη και όχι αυτή που βλέπουμε να σέρνεται αλυσοδεμένη στο θλιβερό κάρο της εξουσίας της.
Είναι ανήκουστο σε αυτόν εδώ τον τόπο κουμάντο να κάνουν οι νταβατζήδες της πολιτικής, του συνδικαλισμού, της δημοκρατίας. Μια χούφτα άνθρωποι έχουν να έχουν δέσει πισθάγκωνα όλους εμάς τους συντριπτικά περισσότερους, κρατώντας μας όμηρους στις αποφάσεις τους και αφήνοντας μας την πρωτοβουλία μόνο για ένα πράγμα: να τους πληρώνουμε. Κάποτε το παρακράτος συμμαχούσε με το κράτος. Το εργατικό κίνημα έχυνε ποτάμι το αίμα του για να κερδίσει ένα εκατοστό ελευθερίας πάνω σε ολόκληρο τον πλανήτη. Σήμερα όμως προσκολλάται στις επετείους αιματηρών γεγονότων. Σε τί χρησιμεύει η λατρεία μαρτύρων, κατασκευασμένων πολλές φορές; Γιατί τέτοια λαγνεία για τον θάνατο και τα θύματα της βίας; Το επιχείρημα για αντίσταση στη λήθη και ξεκίνημα για νέους αγώνες είναι για μένα το καλύτερο πρόσχημα για εκδηλώσεις βαθειάς ψυχοπάθειας. Η αριστερά σήμερα επειδή δεν έχει κάτι νέο να προτείνει, παρελθοντολογεί. Προβάλλει ιερά μανιφέστα, μεσσίες, μάρτυρες, αίμα και λείψανα. Αποτελεί μια μορφή θρησκείας. Πίστη για τους ήρωες της που ανακυρήσσονται άγιοι μετά το θάνατο τους με μια παγανιστική διαδικασία. Και επειδή για μένα όλες οι θρησκείες του κόσμου είναι ίδιες, άρα είναι κι επικίνδυνες. Ο Νίκος Μπελογιάννης είναι το παράδειγμα ενός ανθρώπου που οδηγήθηκε στην εκτέλεση κάτω από την αδιαφορία της τότε ηγεσίας του ΚΚΕ, ώστε να δημιουργηθεί ένα νέο θύμα-μάρτυρας. Σημειωτέον πουθενά σχεδόν δεν μνημονεύευται ότι μαζί με τον "άνθρωπο με το γαρύφαλλο" εκτελέσθηκαν οι Δημήτρης Μπάσης, Ηλίας Αργυριάδης και Νίκος Καλούμενος. Όλα στο βωμό κατασκευής μαρτύρων.
Απέναντι σε όλα αυτά ο βίαιος θάνατος ενός αστυνομικού οργάνου δεν έχει την ίδια αξία. Η κοινή γνώμη φρονεί ότι το επάγγελμα έχει τους κινδύνους του. Οπότε καλά να πάθει! Επίσης αν καίγεσαι ζωντανός επειδή εργάζεσαι σε μέρα απεργίας κανείς δεν αντιδρά ούτε ενδιαφέρεται να βρεθούν οι ένοχοι. Ο όχλος που εκείνη την ημέρα εγκλημάτισε ειδεχθώς, απαλλάσσεται. Ούτε συμβαίνει τίποτα όταν δολοφονείται μετανάστης από το Μπαγκλαντές ή ξυλοκοπείται μέχρι θανάτου Αφγανός. Ο "περήφανος λαός" εκεί σιωπά.
Και μένουμε όλοι εμείς θεατές στο σχεδόν καθημερινό μακάβριο θέαμα του κινήματος των ακροτήτων που παρασύρει την Ελλάδα να συσσωρεύει "ήρωες" εμπλουτίζοντας το μαρτυρολόγιο. Παρακολουθούμε μια διαρκή άρνηση στη βελτίωση της ζωής και μια συνεχή αναβολή κάθε αλλαγής μέχρι την πολυπόθητη "επανάσταση" ή την κατάλυση κάθε έννοιας κράτους. Κι αυτό γιατί από τη μία μας πλευρά έχουμε τις ακροαριστερές ηγεσίες να πέφτουν κυριολεκτικά σαν γύπες πάνω σε κάθε νέο θύμα που πληροί τις παραπάνω προυποθέσεις. "Το κίνημα" τρέφεται με κρέας κατά προτίμηση νεανικό. Όπως στην περίπτωση του αθώου Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου που θα ήταν διαφορετική αν στη θέση του βρισκόταν ένας συνταξιούχος. Και από την άλλη μας πλευρά έχουμε τις ακροδεξιές και φανατικές θρησκευτικές ηγεσίες να καραδοκούν εξαπολύοντας δημόσια λόγους μίσους, να πάρουν το αίμα τους πίσω εδραιώνοντας την δικιά τους "νέα τάξη" πραγμάτων.
Όλοι αυτοί έχουν σαν σύμμαχο τους τα ΜΜΕ με τους κατευθυνόμενους δημοσιογράφους και την σιωπή όλων μας πλην ελαχίστων. Γιατί έτσι κι αλλοιώς σε αυτή τη χώρα, ενώ οι μισοί κραυγάζουν κακόφωνα, οι άλλοι μισοί έχουν πιει το αμίλητο νερό. Και όλοι μαζί ζούμε χαλαρά μέσα στη μιζέρια μας.
Ευχαριστώ την εξαίρετη Σώτη Τριανταφύλλου για την "βοήθεια" της.

Η τέχνη, όπλο της κοινωνίας απέναντι στο κράτος και τα κόμματα...

2010-12-11T17:12:00.002+02:00

Ο Μάνος Χατζηδάκης είχε κάποτε πει: "Είναι ύποχρέωση των επωνύμων να εκφράζουν δημόσια αυτό που ο ανώνυμος αδυνατεί"
Ο "επώνυμος" εδώ που έρχεται να επιβεβαιώσει τα ρηθέντα του μεγάλου Έλληνα είναι ο πρόεδρος του Μεγάρου Μουσικής Ιωάννης Μάνος. Αναφέρομαι στο ξεχωριστό και πολύ ιδιαίτερο μουσικό γεγονός που θα λάβει χώρα στον ναό του Αγίου Παντελεήμονα της οδού Αχαρνών στην Αθήνα. Είναι η τεράστια αυτή ορθόδοξη εκκλησία με την μεγαλύτερη χωρητικότητα σε ολόκληρη την νοτιοανατολική Ευρώπη όπου και εκκλησιάζονται οι κάτοικοι αυτής της πολύπαθης περιοχής.
Εκεί λοιπόν μετά από την εξαίρετη πρωτοβουλία του κύριου Ιωάννη Μάνου και υπό την αιγίδα του Αρχιεπίσκοπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμου, θα διεξαχθεί αύριο Κυριακή στις 6 η ώρα το απόγευμα, μια υπέροχη μουσική συναυλία με κύριους συντελεστές την Καμεράτα με μουσικό διευθύνοντα τον Αλέξανδρο Μυράτ, τους Μαίστορες της Ψαλτικής Τέχνης, τη χορωδία του Ι.Ν. αγίου Παντελεήμονα, τη χορωδία της Δ.Ε.Η. και τον Γιώργο Νταλάρα. Όλοι οι καλλιτέχνες προσφέρονται αφιλοκερδώς ενώ την εκδήλωση θα τιμήσει με την παρουσία του ο πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας. Η είσοδος του κοινού εντός του ναού αλλά και στον περιβάλλοντα του χώρο, θα είναι ελεύθερη.
Υπάρχει ελπίδα λοιπόν για αυτή την πόλη που οι πολίτες της διεκδικούν τους χώρους της με παρόμοιους τρόπους σαν το παραπάνω παράδειγμα. Αυτό που οι επίσημοι φορείς της πολιτείας αντιμετωπίζουν με απάθεια και εγκληματική αδιαφορία, έρχεται η ίδια η κοινωνία να προστατεύσει την ύπαρξη της και δεν αφήνει το σκοτάδι να διαλύσει την συνοχή της. Και μάλιστα σε μια γειτονιά της πρωτεύουσας όπου η απουσία του κράτους αφήνει ομάδες κρούσεις ένθεν και ένθεν να αναλαμβάνουν δράση σε βάρος των ανθρώπων που διαβιούν εκεί. Από τον Αύγουστο έως σήμερα το αστυνομικό δελτίο καταγράφει 23 σωματικές επιθέσεις και 10 απόπειρες ανθρωποκτονίας ενώ η παιδική χαρά της πλατείας είναι πάντα κλειστή με συρματοπλέγματα! Ειδικά και μόνο για το τελευταίο που είναι απαράδεκτο, έπρεπε προ καιρού να έχουν παραιτηθεί και ο διοικητής του αστυνομικού τμήματος και ο διευθυντής της Αστυνομίας και ο διαμερισματικός σύμβουλος και ο Δήμαρχος και ο Υπουργός της Δημόσιας Τάξης.
Και βέβαια δεν είναι το μόνο πρόβλημα για την Αθήνα η συνοικία του Άγιου Παντελεήμονα. Τί να πει κανείς για την ανήλικη πορνεία που αναπτύσσεται στην 3ης Σεπτεμβρίου και την Πατησίων, το εμπόριο ναρκωτικών στην Τοσίτσα, το παραεμπόριο στα Προπύλαια της Πανεπιστημίου, τις κλοπές κάτω από την Ομόνοια, τις επιθέσεις για μια τσάντα στις αρχές της Πειραιώς, τις εξαθλιωμένες υπάρξεις που σέρνονται στο Μεταξουργείο, τις συμμορίες της νύχτας στη Σοφοκλέους, τους μαφιόζους και τους σωματέμπορους στη πλατείες Βάθη και Καραισκάκη. Ανεξέλεγκτες καταστάσεις που θυμίζουν πόλη υποσαχάριας Αφρικής. Κι όλα αυτά η κυβέρνηση τα αντιμετωπίζει απλά με το να κλείνει κάθε βράδυ την Ηρώδου Αττικού με οδοφράγματα και με κλούβες παρκαρισμένες κάθετα!
Σε όλη αυτή η κατάσταση το κράτος να απουσιάζει επιδεικτικά. Το κυβερνών κόμμα να μένει πίσω από τις κοινωνικές εξελίξεις.Ο Πρωθυπουργός να είναι στην κυριολεξία απών. Η αξιωματική αντιπολίτευση να φέρεται εντελώς ανώριμα. Τα κόμματα της κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς να βρίσκονται εκτός τόπου και χρόνου παραμένοντας κάπου στην δεκαετία του '70, έχοντας σαν καθοδήγηση βιβλία-μπροσούρες του 1850 και του 1880 που γράφτηκαν όταν ο κόσμος ήταν εντυπωσιακά διαφορετικός και οι συνθήκες ζωής ασύγκριτα ανόμοιες με το σήμερα. Το δημόσιο να έχει στυλώσει τα πόδια για τα δίκαια και άδικα "κεκτημένα" που απώλεσε αρνούμενο να δουλέψει. Οι αναρχικοί-επαναστάτες του κώλου να εκμεταλλεύονται όλων αυτών την ανυπαρξία καίγοντας και καταστρέφοντας περιουσίες ιδιωτικές και κρατικές που καλούνται στο τέλος να αποκαταστήσουν πληρώνοντας μισθοσυντήρητοι συνήθως πολίτες και πολύ σπάνια πια, ρομαντικοί ευεργέτες. Μια κατάσταση που σου δείχνει τον δρόμο που πρέπει να ακολουθήσεις. Είσαι μόνος σου ανάμεσα σε εκατομμύρια άλλους μόνους. Κάνε ότι καταλαβαίνεις σου λέει, κανόνισε την πορεία σου στη ζωή. Σου τονίζει δηλαδή πως το πρόβλημα δεν είναι τόσο η οικονομική χρεωκοπία όσο η κοινωνική παρακμή αυτού του τόπου.
Κι όμως έρχεται αυτή η κίνηση του προέδρου του Μέγαρου Μουσικής να ανάψει μια φλογίτσα στις καρδιές μας και να φωτίσει τις ψυχές μας για να αποδείξει ότι σε αυτό εδώ κομμάτι του πλανήτη που αυτάρεσκα αποκαλείται από πολλούς σαν την "ομορφότερη χώρα του κόσμου", οι άνθρωποι δεν έχουν ανάγκη τους πολιτικούς και τα κόμματα για ενώσουν μέσα από την τέχνη διαφορετικές φυλές, κουλτούρες και θρησκείες.

Το πρόγραμμα της εκδήλωσης στον Ι.Ν του Αγίου Παντελεήμονος περιλαμβάνει:

Α. Τετράφωνη χορωδία του Ιερού Ναού του Αγίου Παντελεήμονος
Β. Καμεράτα. Μιχάλη Αδάμη: Εν χορδαίς». Μουσική διεύθυνση: Αλέξανδρος Μυράτ.
Γ. Καμεράτα. Arcangelo Corelli: Concerto grosso των Χριστουγέννων. Μουσική διεύθυνση: Αλέξανδρος Μυράτ.
Δ. Οι Μαίστορες της Ψαλτικής Τέχνης: «Χριστός έν πόλει Βηθλεέμ βρεφουργείται». Ύμνοι της Εορτής των Χριστουγέννων.
• Μεθ’ ἡμῶν ὁ Θεός, ἦχος πλ. β΄, μέλος Πέτρου Πελοποννησίου
• Δοξαστικὸν τῶν Χριστουγέννων, Σήμερον γεννᾶται ἐκ παρθένου, ἦχος πλ. β΄, μέλος Πέτρου Πελοποννησίου
• Στίχος (Εὐλογήσατε τὸν Κύριον – Ἐμμανουὴλ παιδίον) ἀπὸ τὸν Λατρινὸ πολυέλεο, μέλος Ἰωάννου μαΐστορος τοῦ Κουκουζέλη∙ ἦχος α΄
• Καταβασίες προεόρτιες τῶν Χριστουγέννων, Χριστὸς ἐν πόλει, ἦχος α΄, μέλος Πέτρου Μπερεκέτη
• Ὁ τελευταῖος (ΚΔ΄) οἶκος τοῦ «Κοντακίου τῆς Χριστοῦ Γεννήσεως» Ρωμανοῦ τοῦ μελωδοῦ καὶ τὸ ἐφύμνιο σὲ ἦχο πλ. α’ πεντάφωνο, μέλος Γρηγορίου Στάθη
• Κράτημα, Παναγιώτη πρωτοψάλτη τοῦ Χαλάτζογλου∙ ἦχος πλ. α΄ πεντάφωνος
Χοράρχης: Αχιλλεύς Χαλδαιάκης
Ε. Γιώργος Νταλάρας: Δοξαστικό από την «Κρεολή Λειτουργία». Συμμετέχει η χορωδία της ΔΕΗ: Μουσική διδασκαλία Κωστής Κωνσταντάρας.
ΣΤ. Γιώργος Νταλάρας: Μίκη Θεοδωράκη: «Της αγάπης αίματα» (από το Άξιον Εστί). Συμμετέχει η Καμεράτα και η χορωδία της ΔΕΗ. Μουσική διδασκαλία: Κωστής Κωνσταντάρας. Μουσική διεύθυνση: Αλέξανδρος Μυράτ.

in.gr

Το πάθος που έγινε λάθος...

2010-12-04T18:40:00.002+02:00

Αναγκάζοντας πριν τον ταξιτζή που την έφερε στο αεροδρόμιο να οδηγήσει γρήγορα για να μη χάσει την πτήση -καθώς η ίδια είχε ξυπνήσει καθυστερημένα- αφού τον πλήρωσε βιαστικά χωρίς να πάρει τα ρέστα, ξεχύθηκε προς την αίθουσα αναχωρήσεων για να κάνει το check in. Κρατώντας εκτός από μια κομψή τσάντα μόνο μια μικρή βαλίτσα μιας και θα έλειπε από το σπίτι της απλά για δυο ημέρες, έφτασε στο γκισέ για να την δώσει. Εκεί πληροφορήθηκε ότι υπήρχε καθυστέρηση μισής περίπου ώρας. Ένα πικρό χαμόγελο γλύστρισε από τα χείλη της. Άδικα είχε αγχωθεί με τον χρόνο. Κοντοστάθηκε για λίγο κοιτάζοντας το πάτωμα και αφού εξερεύνησε τον τεράστιο χώρο που την περιέβαλε, κινήθηκε προς ένα σημείο όπου πωλούνταν εφημερίδες και περιοδικά. Χάζεψε σύντομα τα σταντ που ήσαν αραδιασμένα τα δεύτερα και πήρε στα χέρια της ένα γυναικείο. Κάνοντας την κίνηση να πληρώσει, το μάτι της έπεσε στα αγαπημένα της μπισκότα που ήσαν τακτοποιημένα ανάμεσα σε άλλα. Χωρίς δισταγμό πήρε το μικρό πακετάκι, το έβαλε στην τσάντα της, έδωσε τα χρήματα και τράβηξε για το πρώτο ελεύθερο κάθισμα που είδε σε μια άκρη στην αίθουσα. Άρχισε αμέσως να διαβάζει το έντυπο που είχε αγοράσει και κάποια στιγμή που άφησε την τσάντα της στο διπλανό από τη θέση της τραπεζάκι, πήρε το πακέτο με τα μπισκότα, το άνοιξε και παίρνοντας ένα για να το δοκιμάσει, το ακούμπησε πάλι στην προηγούμενη του θέση. Μετά από ένα λεπτό περίπου αντιλήφθηκε δίπλα της στην άλλη πλευρά του τραπεζιού έναν εμφανίσημο άντρα να παίρνει κι αυτός με τη σειρά του ένα μπισκότο και μάλιστα χαμογελώντας της. Απόρησε με το θάρρος του μα δεν θέλησε να ασχοληθεί περαιτέρω συνεχίζοντας την ανάγνωση. Δεν πέρασαν δύο λεπτά και με το ένα χέρι της πήρε για να φάει άλλο ένα μπισκότο. Σχεδόν αμέσως μετά, ο ίδιος άντρας πήρε πάλι άλλο ένα μπισκότο από το πακέτο που στεκόταν ανάμεσα τους. Γύρισε και τον κοίταξε ενοχλημένη που το θάρρος είχε γίνει πια θράσσος αλλά εκείνος της χαμογέλασε και πάλι και μάλιστα με έκδηλη ευγένεια. Εκείνη συγκρατήθηκε και σκέφθηκε να δώσει τόπο στην οργή ενώ μαζεύτηκε στη θέση της από την αμηχανεία που την διακατείχε. Σε λίγο όμως άπλωσε αποφασιστικά το χέρι της και πήρε το τρίτο μπισκότο. Ο άντρας δεν ανταπέδωσε τη χειρονομία της κι εκείνη συλλογίστηκε πως επιτέλους είχε επανέλθει η λογική στα πράγματα. Δεν πρόλαβε όμως να ολοκληρώσει τη σκέψη της και εκείνος με μια χαρισματική κίνηση της πρόσφερε αυτός ένα μπισκότο. Αυτό ήταν! Η ανακωχή είχε λήξει και εκείνη για να αποφύγει τα χειρότερα μάζεψε με αγένεια την τσάντα της και το περιοδικό και παρατώντας τα μπισκότα, άφησε την μεγάλη αίθουσα για να πάει στον χώρο της αναχώρησης της πτήσης της.
Σχεδόν μια ώρα μετά, βρισκόταν μέσα στο αεροπλάνο που τροχιοδρομούσε στο διάδρομο για την απογείωση. Είχε ηρεμήσει πλέον από το προηγούμενο συμβάν και άνοιξε την τσάντα της άπό συνήθεια για να κάνει έναν έλεγχο αν είχε ξεχάσει κάτι. Τότε ήταν που με έκπληξη διαπίστωσε ότι το πακέτο με τά μπισκότα που αγόρασε ήταν εκεί άθικτο! Στέλνοντας την σκέψη της πίσω στον πρόσφατο χρόνο, θυμήθηκε πως το πακέτο που αγόρασε για να φάει δεν το είχε βγάλει από την τσάντα της. Δηλαδή αυτά που έτρωγε και συμπτωματικά ήσαν ίδια με τα δικά της, ανήκαν μάλλον στον άντρα που καθόταν δίπλα της πριν από μια ώρα! Ένοιωσε ντροπή για την συμπεριφορά της ενώ μάλιστα εκείνος την είχε αντιμετωπίσει με πολύ ευγένεια όπως θα ταίριαζε σε έναν κύριο, ρόλο που εκείνη εκ των πραγμάτων δεν τον άξιζε. Το χειρότερο όμως στην υπόθεση ήταν ότι αν και είχε μετανοιώσει για όλα αυτά, δεν μπορούσε να επανορθώσει.
Τελικά είχε επιβεβαιωθεί αυτό που κάποτε είχε κάπου διαβάσει: "Υπάρχουν τέσσερα πράγματα στη ζωή που δεν μπορείς να τα πάρεις πίσω. Η πέτρα, γιατί άμα την ρίξεις δεν ξαναγυρίζει σε σένα. Η λέξη, γιατί άμα την ξεστομίσεις δεν μπορείς να την αλλάξεις. Η ευκαιρία, γιατί άμα την χάσεις δεν σου ξαναεπιστρέφει. Ο χρόνος, γιατί άμα περάσει δεν ξανάρχεται".
Τίναξε το κεφάλι πίσω στην πλάτη του αεροπορικού καθίσματος, έκλεισε τα μάτια προσπαθώντας να ξεχάσει το πάθος της που την οδήγησε σε ένα λάθος...

Άνθρωποι και ζώα...

2010-11-28T18:03:00.001+02:00

Πόσο μοιάζουν και πόσο διαφέρουν οι άνθρωποι και τα ζώα μεταξύ τους. Αυτό να σκεφτόμαστε λίγο πιο πολύ και η κοινωνία μας θα ζούσε καλύτερα.
Ο μεγάλος Μαχάτμα Γκάντι είχε πει: "μάθετε να ζείτε απλά για να βοηθήσετε τους άλλους να ζουν απλά...

Στη φωτογραφία από τον ζωολογικό κήπο του Λονδίνου, η Λίζα η εντεκάχρονη γορίλας κρατάει στην αγκαλιά της τον δύο μηνών γιο της. (ΕΡΑ)

"Όλοι έχουν θέση στο Ιμαρέτ του Θεού"...

2010-11-22T21:00:00.001+02:00

Ένα ενδιαφέρον και πρωτότυπο βιβλίο που διάβασα πρόσφατα είναι το Ιμαρέτ, στη σκιά του ρολογιού του Γιάννη Καλπούζου τον οποίο ομολογώ, δεν ήξερα. Όμως η ανάγνωση αυτού του μυθιστορήματος μου δημιούργησε πολλά συναισθήματα.Και βέβαια δεν ήμουν και ο μόνος αφού το συγκεκριμένο έργο ψηφίστηκε από τους Έλληνες αναγνώστες σαν το καλύτερο του 2009 στα πλαίσια του διαγωνισμού από το ΕΚΕΒΙ.
Το δυνατό σημείο της ιστορίας είναι για μένα, οι ρεαλιστικές περιγραφές των τοποθεσιών της εποχής λες και ο συγγραφέας εκατόν πενήντα περίπου χρόνια πριν, ήταν εκεί. Οι λεπτομέρειες δε που μας παραθέτει καθιστά την ανάγνωση μαγική αφού χωρίς να το καταλάβεις. βρίσκεσαι σε μια άλλη εποχή πράγμα που πολύ μου αρέσει προσωπικά. Οι πολλές τουρκικές και οι λίγες εβραικές λέξεις που χρησιμοποιούνται από τους ήρωες του μυθιστορήματος είναι κάτι που από μόνο του αποκτά ενδιαφέρον για κάποιον που του αρέσει μέσα από τη γλώσσα που μιλιέται να ανακαλύπτει ήθη, έθιμα, νοοτροπίες της εποχής και πόσο μάλλον όταν όλα αυτά αφορούν συμβίωση με άλλους λαούς και αλλόθρησκους. Και πιο συγκεκριμένα σύμφωνα με τον δημιουργό, στην Άρτα του 1854 έχουμε να κάνουμε με χίλιες οικογένειες Ελλήνων, διακόσιες πενήντα Οσμανλήδων (σαν να λέμε Τούρκων), εκατόν εξήντα Εβραίων. Μια κοινωνία 6500 ψυχών τριών φυλών που έχουν η κάθε μία τους δικούς της κώδικες και κανόνες συνυπάρχοντας και σμίγοντας στους ίδιους δρόμους πότε αρμονικά και πότε κινούμενες ξεχωριστά η μία με την άλλη και μάλιστα κάποτε κάτω από εντάσεις και πάθη. Σε κάθε όμως περίπτωση διατηρώντας η κάθε μία την αυτοτέλεια της.
Όλα αυτά συνθέτουν μια θαυμάσια ηθογραφία της εποχής με πρωταγωνιστές δυο καρδιακούς συνομήλικους φίλους, έναν Έλληνα κι έναν Τούρκο που με τη συμπεριφορά τους μας δίνουν μαθήματα ανθρώπινης αξιοπρέπειας και αγάπης απέναντι και μεταξύ δύο λαών-γειτόνων που έχουν προαιώνια έχθρα μεταξύ τους. Και πάνω από όλα αυτά ο Γιάννης Καλπούζος μας ξεδιπλώνει την σοφία του απλού λαού μέσα από τον χαρακτήρα του παππού-Ισμαήλ, ενός σεβάσμιου φιλόσοφου γέροντα που οι "παραινέσεις" του μας δείχνουν πολλές αλήθειες της ζωής. Όπως αναφέρει κάπου: "Ένα Ιμαρέτ είναι η γη. Το Ιμαρέτ του Θεού. Κι εμείς οι φτωχοί, τα ορφανά και οι ταξιδιώτες της ζωής, που μας φιλοξενεί..."
Το οπισθόφυλλο του βιβλίο μας βάζει στην υπόθεση:
Άρτα 1854. Τουρκοκρατία. Δύο αγόρια γεννιούνται την ίδια νύχτα. Ένας Έλληνας και ένας Τούρκος που η μοίρα τους κάνει ομογάλακτους. Το μυθιστόρημα παρακολουθεί τη ζωή τους με φόντο την άγνωστη ιστορία της περιοχής. Ο Γιάννης Καλπούζος αναπαριστάνει με μοναδικό τρόπο μια ολόκληρη εποχή. Έλληνες, Τούρκοι, Εβραίοι, ο παππούς Ισμαήλ, η "μικρή" ακόμη Ελλάδα, η Οθωμανική Αυτοκρατορία, ο φανατικός Ντογάν, οι συγκρούσεις, οι επαναστάσεις, η συνύπαρξη, οι Απόκριες, το Ραμαζάνι, τα πρόσωπα και οι συνήθειες των κατοίκων των τριών φυλών, λαθρέμποροι, κολίγοι, τσιφλικάδες, ο πλούτος μαζί με την εξαθλίωση. Όλοι έχουν θέση στο ιμαρέτ του Θεού.

Εκδόσεις Μεταίχμιο, 2008

Κατουρημένος σκουπιδότοπος!...

2010-11-13T10:42:00.002+02:00

Βρωμερή και τρισάθλια η Αθήνα στα περισσότερα μέρη της Εγκαταλελειμένη στην οπισθοδρόμηση στις περισσότερες γειτονιές της. Φταίνε οι κάτοικοι της; φταίνε οι περαστικοί της; φταίνε οι δημοτικοί υπάλληλοι της; φταίει η κρατική αδιαφορία; φταίει ο Δήμαρχος της; Νομίζω όλα αυτά μαζί. Περισσότερο από όλα όμως, το τελευταίο: ο Κακλαμάνης.

Κι όλα αυτά συμβαίνουν κάτω από τον ομορφότερο ουρανό και πάνω σε λαμπρά μνημεία ένός ανώτερου πολιτισμού και σε χαραγμένα σημάδια μια άλλοτε ένδοξης πόλης. Η θεά αυτής της πόλης μας κοιτά από ψηλά και θλίβεται...

Η αποχή πρώτη δύναμη!...

2010-11-08T10:08:00.003+02:00

Επιτέλους! Τα "πελατάκια" αυτού του διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος αντέδρασαν. 40 τοις εκατό είναι μια απάντηση-χαστούκι στη ψευτιά, στην κλεψιά, στην υποκρισία και στην έλλειψη σεβασμού προς τον πολίτη.
Βαρέθηκα να πριμοδοτώ "το μή χείρον βέλτιστον"...

Η απατηλή λάμψη της ματαιοδοξίας των εκλογών...

2010-11-06T09:36:00.007+02:00

Δεν συμμετέχω σε αυτό το πανηγυράκι των εκλογών. Δεν συνεργώ στην πράξη της ανάδειξης για άλλη μια φορά εκμεταλλευτών της αθώας ψήφου μου. Δεν συνηγορώ στην επιβράβευση της ψευτιάς, της κλεψιάς, της υποκρισίας και της έλλειψης σεβασμού προς τον πολίτη. Δεν με ξεγελούν τα κούφια λόγια για πρόοδο αφού όλο το σκηνικό είναι μια οπισθοδρόμηση. Όλοι είναι ίδιοι. Άλλωστε όπως αναφέρει ο πρόσφατα βραβευθείς με το νόμπελ Μάριο Βάργκας Λιόσα, "η δίψα για την εξουσία κάνει τους ανθρώπους τέρατα".

Τα όνειρα δεν αγοράζονται, ούτε πωλούνται.

Πώς να χωρέσουν όλα μέσα σ ένα Σαββατοκύριακο;

2010-11-01T01:24:00.003+02:00

Νύχτα Κυριακής προς Δευτέρα. Είμαι μπροστά στον υπολογιστή μου και γράφω τις σκέψεις μου και τους προβληματισμούς μου για κάτι που μου συμβαίνει κάθε τέλος της εβδομάδας. Στο μυαλό μου έρχεται η Παρασκευή. Η καλύτερη μου ημέρα. Από το απόγευμα της και μετά η ψυχολογία στα ύψη. Παίρνοντας το μπάνιο μου σκέφτομαι ότι έχω να κάνω πολλά το ΣΚ που τις καθημερινές δεν προλαβαίνω. Βγαίνοντας από το λουτρό ετοιμάζομαι για να πάω στο κολυμβητήριο του Γιάννη του γυιου μου. Πριν φύγω γράφω βιαστικά σε ένα χαρτί όλα αυτά που σκοπεύω να κάνω.
Φτάνω στο κυλικείο της πισίνας όλο κέφι. Συναντώ κάποιους με τους οποίους συνηθίζω κάθε Παρασκευή να πλακώνομαι στα τσίπουρα και τους μεζέδες. Όλα δείχνουν τέλεια. Κάποιος ρίχνει την ιδέα αφού τελειώσουν τα παιδιά να πάμε μαζί τους για σουβλάκια. Μέσα!
Στο ψητοπωλείο το κρασί ανεβάζει τη διάθεση και το Σαββατοκύριακο που έρχεται μοιάζει γιορταστικό. Μετά από μιάμιση ώρα γυρίζουμε σπίτι.
Το επόμενο πρωί στις 8, πίνοντας τον τούρκικο μου διαβάζω τη "λίστα" μου. Σε λίγο με μια φόρμα και αθλητικά παπούτσια βρίσκομαι να τρέχω στο άλσος κοντά στο σπίτι μου. Έχω αρχίσει να υλοποιώ τις "δουλειές" που είναι γραμμένες στο χαρτί. Γυρίζω πίσω. Ντουζάκι, ντύσιμο, ελαφρύ πρωϊνό, διάβασμα διαφόρων εντύπων.
Στις 10 φεύγουμε με τον μικρό για το μάθημα του στους παραδοσιακούς χορούς. Στην ώρα διδασκαλίας που μεσολαβεί κάνω τα εβδομαδιαία ψώνια.
Μετά την επιστροφή μας στο σπίτι, ο γυιος στρώνεται στο διάβασμα κι εγώ σε κάποιες δουλειές του σπιτιού. Λίγο πριν το μεσημέρι καταπιάνομαι με το πλύσιμο Ι.Χ. και μοτό. Η ώρα πάει 2 και πρέπει να ψήσω ψάρια και αφού φάμε, τα μαζέψω, κάτι από εδώ κάτι από εκεί το ρολόι της κουζίνας δείχνει 4. Πάει ο μεσημεριανός ύπνος που ονειρευόμουνα. Ξαπλώνω ζαβλακωμένος χαζεύοντας λίγο τηλεόραση μέχρι που αποφασίζω να σηκωθώ για έναν καπουτσίνο.
Είμαι στη μέση της ημέρας του υπέροχου Σαββάτου. Αρχίζω να διαβάζω ένα βιβλίο που έχω αφήσει από την προηγούμενη εβδομάδα στη μέση αλλά μετά από δέκα λεπτά με φωνάζει ο Γιάννης για να τον βοηθήσω λίγο στα αγγλικά. Αυτό μου δίνει το ερέθισμα να φρεσκάρω τις γνώσεις μου διαβάζοντας μετά από λίγο, ένα αγγλόφωνο βιβλίο που έχω ξεκινήσει. Χτυπάει το τηλέφωνο. Είναι ένας καλός φίλος. Κανονίζουμε να βγούμε το βράδυ. Εξέλιξη όχι καλή για την βιβλιοθήκη μου που ήθελα να τακτοποιήσω εφ όσον έμενα μέσα το βράδυ.
Πρώτα όμως έχω να πάω στο γήπεδο που με περιμένει μια παρέα. Προετοιμάζομαι για την έξοδο με αργούς ρυθμούς ακούγοντας μουσική και τραγουδώντας. Στις 7 είμαι ήδη στην αττική οδό με προορισμό το Ο.Α.Κ.Α. Δυόμισι ώρες περίπου μετά, κινούμαι χαρούμενος στην αντίθετη κατεύθυνση της επιστροφής. Η ομάδα νίκησε.
Λίγο μετά τις 10 βρίσκομαι στο γκαράζ του σπιτιού μου όπου μετά από ένα τρεχαλητό ετοιμασίας για να προλάβω το ραντεβού, βάζω εμπρός το αυτοκίνητο και φεύγω.
Η βραδυά είναι κάπως γλυκιά και κυλάει παρείστικα περιδιαβαίνοντας το αγαπημένο μου Θησείο και τα Άνω Πετράλωνα για λίγο φαγητό και πολλά ποτά.
Το πρωϊνό της Κυριακής με βρίσκει να πίνω καφέ στη βεράντα μου ακούγοντας χαμηλά κλασσική μουσική και διαβάζοντας ένα free press έντυπο. Αν και ξενύχτης δεν μπορώ να κοιμηθώ πολύ κι αυτό είναι κακό. Γύρω στις 8 και μισή ο μικρός ξυπνάει και χαλάει την ησυχία μου. Συνήθως κάθε Κυριακή κάνουμε "επαναλήψεις" για το σχολείο του και δη Μαθηματικά. Ευτυχώς που σήμερα ο νεαρός γυμνασιόπαις της δευτέρας τάξης έχει έμπνευση και τελειώνουμε γρήγορα. Έτσι μπορούμε να φύγουμε για το Παναθηναϊκό Στάδιο για να παρακολουθήσουμε τον τερματισμό του χρυσού μαραθωνίου στην κλασσική διαδρομή της Αθήνας.
Στις 11 και κάτι είμαστε ήδη μέσα στο Στάδιο. Η ατμόσφαιρα φανταστική. Δέκα λεπτά περίπου αργότερα ο πρώτος μαραθωνοδρόμος μπαίνει στον ιερό χώρο. Θα τερματίσει κοιτάζοντας ψηλά στον ουρανό. Θα ακολουθήσουν κι άλλοι. Όλοι οι αθλητές γνωρίζουν την αποθέωση από χιλιάδες κόσμο που μαζεύτηκαν εκεί. Νοιώθω συγκίνηση γι αυτή την ειρηνική μάζωξη ανθρώπων από όλα τα μήκη και πλάτη της γης.
Λίγο πριν τις 12 φεύγουμε ανηφορίζοντας την Ηρώδου Αττικού ενώ δεκάδες δρομείς εξακολουθούν να πλησιάζουν στο τέλος της κοπιαστικής πορείας τους προκαλώντας μέσα από την προσπάθεια τους το παρατεταγμένο δεξιά και αριστερά πλήθος να τους επευφημεί.
Επιστρέφουμε σπίτι και ετοιμαζόμαστε για το μεσημεριανό φαγητό συζητώντας για ότι είδαμε στην Αθήνα. Μετά το γεύμα κατεβαίνω στην αποθήκη για κάποιες εργασίες τις οποίες δεν προλαβαίνω να τελειώσω όπως θα ήθελα γιατί κάποια στιγμή νοιώθω να νυστάζω. Η ώρα έχει πάει ήδη 3 και μισή κι εγώ δεν πρόκειται πάλι να κοιμηθώ, γιατί έχω τάξει του Γιάννη να πάμε για τέννις. Ας όψεται η χαρά του όταν παίζει αυτό το σπορ και η αδυναμία μου για εκείνον.
Ο αγώνας έχει ενδιαφέρον αλλά στα περισσότερα games είμαι ο νικητής αν και ο μικρός έχει βελτιωθεί πολύ και στο μέλλον προβάλλει να πάρει κάποια στιγμή το αίμα του πίσω. Όταν η ώρα πηγαίνει 5 και μισή, έχει αρχίσει να σκοτεινιάζει γι αυτό κι εμείς γυρνάμε στο κονάκι μας.
Όταν τελειώνω το ανακουφιστικό μπάνιο χτυπάει το κινητό. Στην άλλη γραμμή η φωνή ενός φίλου με προσκαλεί να βγούμε οικογενειακά "για να παίξουν τα παιδιά". Δέχομαι για χάρη του παιδιού αν και είχα στο πρόγραμμα της "λίστας" μου να δουλέψω κάτι για τη δουλειά μου στον υπολογιστή.
Στις 6 και μισή συναντιόμαστε όλοι σε μια καφετέρια δίπλα σε μια πλατεία με μπασκέτες. Τα παιδιά -δύο ο φίλος, ένα εγώ- ξαμολιούνται ενώ εμείς βρίσκουμε την ευκαιρία να τα πούμε πίνοντας τσάι-καραμέλα. Στις 8 πρέπει να φύγουμε γιατί ο φίλος έχει συνέλευση στην πολυκατοικία του όπου είναι διαχειριστής. Ο δικός μου γκρινιάζει με το δίκιο του και για να τον αποζημιώσω του λέω πως θα πάμε όλοι μαζί, εγώ αυτός κι η μαμά του να φάμε καταπληκτικά αρμένικα πιάτα κάπου στον Κολωνό. Συμφωνεί ενθουσιασμένα και να που όταν η ώρα πλσιάζει 8 και μισή έχουμε στρογγυλοκάτσει στο εν λόγω μαγαζί.
Πράγματι το φαγητό είναι θαυμάσιο και αρέσει σε όλους. Όταν έρχεται η ώρα να πληρώσω θυμίζω στην παρέα πως αύριο έχουμε και σχολείο.
Είναι δεν είναι δέκα και μισή όταν ξεκινάμε την διαδικασία για τον ύπνο. Πλύσιμο δόντια, φτιάξιμο τσάντας, ρούχα για το πρωί και "καλυνύχτα". Κι εγώ αφού ετοιμάσω το επαγγελματικό μου πρόγραμμα της αυριανής ημέρας αναζητώ και βρίσκω το χαρτάκι όπου είχα γράψει τα διάφορα πράγματα που είχα σκοπό και ήμουνα σίγουρος ότι θα καταφέρω να τελειώσω μέσα σε ένα ολόκληρο Σαββατοκύριακο. Τότε διαπιστώνω πως δεν μπόρεσα και πάλι, να τα χωρέσω όλα.
Δεν πειράζει το επόμενο Σαββατοκύριακο είναι κοντά...

Τσίτα το Γκάζι!...

2010-10-24T21:22:00.003+03:00

Αν και δεν συχνάζω πολύ στη περιοχή Γκάζι, εν τούτοις δεν είναι λίγες οι φορές που έχω βρεθεί εκεί, κυρίως λόγω Τεχνόπολης. Άλλωστε πάνε δέκα χρόνια πια που ξέρω αυτό το κομμάτι της πόλης από τότε δηλαδή μπήκε για τα καλά στις επολογές της εξόδου μας. Παραθέτω λοιπόν έτσι απλά τις εντυπώσεις και προτιμήσεις μου για το "Γκαζοχώρι".

Φαγητό-ψάρι για μένα σημαίνει Βαρούλκο στη Πειραιώς. Θαυμάσια θαλασσινά πιάτα με εξαιρετική ποιότητα αλλά και υψηλές τιμές, ίσως και γι αυτό δικαιολογημένα. Μια πιο οικονομική λύση αποτελεί το θάλαττα στη Βίτωνος, με πολύ δημιουργική κουζίνα. Ωραία διακόσμηση και μάλιστα βυζαντινής εποχής με καλές μεσογειακές γεύσεις θα βρείτε στο Μalvazia στην Αγαθημέρου, αν και πιο πολύ η περιοχή ανήκει στο Ρουφ. Το Mamaca's στην Περσεφόνης, είναι όντως ένας πρωτότυπος χώρος με σπιτικές συνταγές αλλά το αποφεύγω γιατί δεν βρίσκω ευγενικό το σέρβις του. Το prosopa γωνία Ιερά Οδός και Κωνσταντινουπόλεως πρώην γκαράζ, μου αρέσει γιατί είναι καλλιεχνικό νεανικό στέκι με μεσογειακά ευκολοφάγωτα πιάτα. Ο Σκουφιάς στη Μεγάλου Βασιλείου κατά Ρουφ μεριά, είναι ο βασιλιάς της Κρητικής κουζίνας με προκλητικούς μεζέδες σε τραπεζάκια πάνω στη πλατεία. Το Tirbouson στην Κωνσταντινουπόλεως, είναι το καλύτερο μου απλά γιατί πρώτον ο ιδιοκτήτης του ο Γιάννης με την περιποίηση του με κάνει να νοιώθω πολύ άνετα, αλλά και δεύτερον ο κόσμος που συχνάζει όποτε εχω πάει, είναι εξαιρετικά όμορφος και χαρούμενος. Τέλος μια διαφορετική γευστική επιλογή είναι το Τσιφλίκ μπαχτσέ στην Τριπτολέμου, προκειμένου να κάνεις τον ναργιλέ σου αφού απολαύσεις πρώτα τις πολίτικες νοστιμιές.

Για διασκέδαση προτιμώ να κινούμαι ανάμεσα στο ιστορικό Γκαζάκι στην Τριπτολέμου με τα πολύ ωραία κοκτέιλ, στο Mad το παλιό Indie club στην Περσεφόνης και το Micraasia στην Κωνσταντινουπόλεως με τον παραμυθένιο χώρο. Ανεβασμένο στη συνείδηση μου είναι το Hoxton σε Λονδρέζικη ατμόσφαιρα με τους chesterfield δερμάτινους καναπέδες του και τις ενδιαφέρουσες εκθέσεις του. Αλλά για μένα η ναυαρχίδα της διασκέδασης όχι μόνο στο Γκάζι αλλά σε ολόκληρη την Αθήνα, είναι ο πολυχώρος Bios στη Πειραιώς, το μαγαζί που ανέτρεψε τους νόμους της διασκέδασης και που αποτελεί το σημείο συνάντησης επικοινωνίας και δημιουργικής δράσης για ένα πολύ ενεργητικό κοινό. Επίσης το Gazarte στη Βουτάδων με έχει κερδίσει με τις Live σκηνές του και το επιτυχημένο πάντρεμα τέχνης και διασκέδασης που έχει κάνει.

Αλλά κάπου εκεί κοντά βρίσκεται και ένας θεατρικός χώρος που πραγματικά με έχει ταξιδεύσει όποτε έχω παρακολουθήσει παράσταση. Είναι Το τραίνο στο Ρουφ επί της Κωνσταντινουπόλεως με ένα αυθεντικό wagon restaurant αλλά χωρίς να με έχει τραβήξει η κουζίνα του και η όχι καλή θέρμανση.

Αυτά τα ολίγα για όποιον ενδιαφερόμενο που θέλει να σουλατσάρει στο Γκαζοχώρι...

24 ώρες όμηρος στο κράτος των Εξαρχείων...

2010-10-16T21:34:00.003+03:00

Μια ατελείωτη συνεχής "πορεία" μέσα στο "κράτος" των Εξαρχείων. Καφέ Ερώδιος για πρωινό καφέ στην Καλλιδρομίου, Χάρτες για πρωινό Βαλτετσίου και Ζ.Πηγής, Εύμελι για οικολογικά προϊόντα στη Τσαμαδού, Fuga για πρωτότυπα αξεσουάρ στη Θεμιστοκλέους, Κουκούτσι για υπέροχα Tshirts Ασκληπιού και Σκουφά, Κάβουρας για μεσημεριανό σουβλάκι στη Θεμιστοκλέους, Ίντριγκα για σοκολάτα στον ίδιο δρόμο γωνία με Δερβενίων, Floral για λίγο απογευματινό διάβασμα στη Θεμιστοκλέους, Ροζαλία για βράδυ με αμέτρητους μεζέδες αλλά και Γιάντες για οικολογική κουζίνα στη Βαλτετσίου, Blue Fox για Λάτιν χορό και όχι μόνο στην Ασκληπιού, Decadance club στο λόφο του Στρέφη, Άν Club το ιστορικό υπόγειο στη Σολωμού, Mo Better για after στη Κωλέττη, Όστρια για τσάι το επόμενο πρωί προκειμένου να συνέλθω, στη Θεμιστοκλέους, νέο ραντεβού για μεσημεριανό στο Άμα λάχει Μεθώνης και Καλλιδρομίου.

Τελικά είμαι αμετανόητος...

.

Ο μικρός έχει κέφια!...

2010-10-10T19:24:00.000+03:00

Ένας μικρός στην παρέα μας. Ένας λιλιπούτειος κεφάτος blogger που κάτι μου λέει πως τα θέματα του θα έχουν ενδιαφέρον για όλους μας, μικρούς και μεγάλους. Ίδωμεν...

Περιηγηθείτε στο νεοσύστατο blog: http://www.greenjohn-97.blogspot.com/

Τώρα σκάσε και κάνε τον Κινέζο!...

2010-10-04T19:23:00.000+03:00

"Αν η μισή μου καρδιά βρίσκεται, γιατρέ, εδώ πέρα
η άλλη μισή στην Κίνα βρίσκεται..."

Ποιός θα το περίμενε πριν από δέκα και πόσο μάλλον πριν είκοσι και πλέον χρόνια, ότι η "δημοκρατικά ελεύθερη" καπιταλιστική Ελλάδα θα εξαρτιόταν οικονομικά από την κομμουνιστική και "κλειστής νοοτροπίας" Κίνα. Το μέλλον θα δείξει την αξία και τα οφέλη αυτού του παράδοξου επιχειρήματος. Ελπίζουμε για καλύτερες ημέρες...

http://www.youtube.com/watch?v=TSCDL3uWtjk&feature=player_embedded

The first cut is the deepest!...

2010-09-27T09:04:00.000+03:00

"Αν δεν μπορείς να ονειρευτείς, μπορείς να φανταστείς ότι ονειρεύεσαι..."

http://www.youtube.com/watch?v=6lZYAaQoks8

To νησί...

2010-09-21T01:17:00.009+03:00

Όταν πρωτοβγήκε αυτό το βιβλίο, από τον τίτλο και μόνο, μου τράβηξε την προσοχή. Μάλιστα ξεφυλίζοντας το ανάμεσα σε άλλα βιβλία τότε, διέκρινα στοιχεία που δυνάμωσαν την επιθυμία μου να το κάνω δικό μου. Σπιναλόγκα, το παράξενο νησί των λεπρών που είχα δει πολλές φορές από μακρυά και δεν έχω επισκεφθεί, η ιστορία μιας οικογένειας που εξελίχθηκε σε ανθρώπινη τραγωδία, ο τόπος των γεγονότων που είναι η μια από τις ιδιαίτερες μου πατρίδες: η Κρήτη. Παρ' ολη την από καιρό επιθυμία μου κατάφερα να το διαβάσω τελικά, μόλις πριν έναν μήνα, κατά την διάρκεια των καλοκαιρινών μου διακοπών. Το βρήκα τρομερά ανθρώπινο, γεμάτο αλτρουισμό με μια ωραία γραφή από τη Βικτώρια Χίσλοπ που σε ταξιδεύει πραγματικά στο χρόνο και κυρίως σου "ανοίγει" τα μάτια για να δεις και να νοιώσεις πώς είναι να "ζεις" παρέα με τον θάνατο και τί αξίες έχει τελικά η ζωή που εμείς θεωρούμε δεδομένη εσαεί, αλλά συνήθως δεν ξέρουμε να την "ζούμε".

Η ιστορία
Αυτή ξεκινά το 1939 και φτάνει έως και το 2001 και είναι βασισμένη σε πραγματικά γεγονότα που αφορούν στη ζωή των κατοίκων της Πλάκας και της Σπιναλόγκας, οι οποίοι έρχονται αντιμέτωποι με τη νόσο του Χάνσεν (της λέπρας).
Ο αγώνας των λεπρών της Σπιναλόγκας για επιβίωση και για καλύτερες συνθήκες ζωής, πλέκεται αριστουργηματικά με τον αγώνα των κατοίκων της Πλάκας ενάντια στο κοινωνικό στίγμα, που άφηνε η νόσος, όταν χτυπούσε το μέλος μιας οικογένειας.

Από τη μία αναπαρίσταται η ιστορία των κατοίκων της Πλάκας που πρέπει να κρατήσουν μυστική την ασθένεια, να αντιμετωπίσουν το χαμό των δικών τους ανθρώπων, αλλά και να συνεχίσουν τη ζωή τους για χάρη των παιδιών τους.
Από την άλλη, στην απέναντι όχθη, στην Σπιναλόγκα, οι μελλοθάνατοι Κρητικοί και Αθηναίοι Χανσενικοί, απομονωμένοι και «φυλακισμένοι» πάνω στο νησί, έχουν να αντιμετωπίσουν αρχικά τεράστιες δυσκολίες καθημερινής επιβίωσης, καταφέρνουν ωστόσο να ξεπεράσουν τα προβλήματα, ευημερούν, παντρεύονται και κάνουν παιδιά, καλλιεργούν, κάνουν εμπόριο, συνεχίζουν να δημιουργούν και να ζουν.

Το βιβλίο
Το έργο της Victoria Hislop έγινε παγκόσμιο bestseller με 2.000.000 πωλήσεις εκ των οποίων 185.000 πραγματοποιήθηκαν στην Ελλάδα. Εκδόθηκε στην Αγγλία το 2006, στην Ελλάδα το 2007 καθώς και σε 23 ακόμη χώρες και μέσα σε 4 χρόνια κατάφερε να εκτοξευθεί στις λίστες των πιο επιτυχημένων μυθιστορημάτων παγκοσμίως. Οι πωλήσεις του βιβλίου συνεχίζουν με εκπληκτικούς ρυθμούς εντός και εκτός Ελλάδας.

Έχει κυκλοφορήσει επίσης σε: Πολωνία, Σερβία, Ισπανία, Κροατία, Νορβηγία, Ταϊβάν, Γερμανία, Βουλγαρία, Ολλανδία, Σλοβακία, Ιταλία, Ρουμανία, Ρωσία, Κίνα, Σουηδία, Ιαπωνία, Τσεχία, Βραζιλία, Λιθουανία, Τουρκία, Ισραήλ.

Εκδόσεις Διόπτρα, 2007

Ο τόπος
Οι πέτρες και οι βράχοι στα άδεια σπιτάκια κρύβουν και δεν φανερώνουν την κόλαση του χθες, τα μοιρολόγια και τις κραυγές από τους πόνους στο σώμα των εκατοντάδων αρρώστων.
Το νησί βρίσκεται στην Κρήτη, στην περιοχή Μιραμπέλλου του νομού Λασιθίου. Το αρχαίο όνομά του, ήταν Καλυδών, αλλά μετά την κατάληψη του από τους Ενετούς ονομάσθηκε Σπιναλόγκα (Μακρά άκανθα). Άρχισε να οχυρώνεται το 1574 από τους Ενετούς όταν οι Τούρκοι είχαν καταλάβει την Κύπρο και οι Ενετοί καταλάβαιναν ότι σε λίγο θα ερχόταν και η σειρά της Κρήτης. Μετά την κατάληψη της Κρήτης το 1649 από τους Τούρκους, η Σπιναλόγκα έμεινε ακόμη στα χέρια των Ενετών έως το 1715.

Το νησί κατελήφθη από τους Τούρκους το 1715 και κατοικείτο από Μουσουλμάνους. Στα μέσα του 19ου αιώνα ο αριθμός των κατοίκων αυξήθηκε εφ’ όσον το νησί αποτέλεσε κοιτίδα εμπορίου. Μετά το 1898 οι περισσότεροι κάτοικοι εγκατέλειψαν το νησί. Από το 1903 χρησιμοποιήθηκε ως Λεπροκομείο, όπου μεταφέρθηκαν οι πρώτοι 251 λεπροί (Κρητικής καταγωγής), που λόγω αφ΄ενός της αποκρουστικής όψης τους και αφ’ ετέρου της μεταδοτικότητας της ασθένειας πρωτύτερα κατοικούσαν εξορισμένοι και απομονωμένοι από την τοπική κοινωνία , στις απόμακρες παρυφές των πόλεων, σε μέρη τα οποία ονομάζονταν «μεσκηνιές». Οι συνθήκες ήταν σκληρές αν αναλογιστούμε πως δεν υπήρχε κατάλληλη φαρμακευτική αγωγή ενώ ο ιός της λέπρας ήταν μεταδοτικός και δεν θεραπευόταν. Μετά το 1913 μεταφέρθηκαν σταδιακά ασθενείς προερχόμενοι από την υπόλοιπη Ελλάδα αλλά και από άλλες χώρες του εξωτερικού, αυξάνοντας τον αριθμό των ασθενών στους 1000. Η Σπιναλόγκα μετατράπηκε εκείνη την περίοδο σε «Διεθνές Λεπροκομείο».
Αρχικά η ζωή τους ήταν άθλια. Η Σπιναλόγκα είναι μια απέραντη τρώγλη, ένα νεκροταφείο υπό προθεσμία, χωρίς την παραμικρή οργάνωση, χωρίς φαρμακευτική αγωγή για τους νοσούντες, χωρίς ελπίδα. Πολλοί πέθαιναν «ζωντανοί» με φρικτούς πόνους, παραμορφωμένοι και διαμελισμένοι. Παρ’ όλες τις αντιξοότητες, αυτές οι ανθρώπινες ψυχές όχι μόνο δεν το έβαλαν κάτω αλλά ανέπτυξαν μια ιδιόρρυθμη κοινωνικότητα με δικούς τους κανόνες και αξίες. Παντρεύτηκαν μεταξύ τους, (παρ’ όλο που απαγορευόταν λόγω της ασθένειάς τους) και απέκτησαν παιδιά (μερικά από αυτά υγιή). Δημιούργησαν καφενεία, τα οποία εκμεταλλεύονταν οι ίδιοι. Με ένα μικρό επίδομα που τους έδωσε η Πολιτεία αγόραζαν τα αναγκαία τρόφιμα από ένα μικρό παζάρι που στηνόταν στην είσοδο του νησιού από ντόπιους παραγωγούς οι οποίοι πληρώνονταν με ειδικά απολυμασμένα χρήματα. Όσοι είχαν δυνάμεις καλλιέργησαν κηπευτικά και ασχολήθηκαν με το ψάρεμα.
Η κατάσταση αυτή αρχίζει ν αλλάζει από το 1936, έτος άφιξης στη Σπιναλόγκα του ασθενούς Επαμεινώνδα Ρεμουνδάκη, τριτοετούς φοιτητή της Νομικής, ο οποίος ιδρύει την «Αδελφότητα Ασθενών Σπιναλόγκας» και αγωνίστηκε τα χρόνια που ακολούθησαν για την καλυτέρευση των συνθηκών διαβίωσης των ασθενών. Ο Ρεμουνδάκης με το κλείσιμο της Σπιναλόγκας το 1957 νοσηλεύτηκε στο Λεπροκομείο της Αγ. Βαρβάρας.
Το 1948 ανακαλύφθηκε στην Αμερική το φάρμακο που θεράπευε τον ιό της λέπρας. Από το 1948 έως το 1957 ο αριθμός των ασθενών της Σπιναλόγκας μειώθηκε δραστικά. Άλλοι ασθενείς θεραπεύθηκαν και επέστρεψαν στις ιδιαίτερες πατρίδες τους. Άλλοι (20 βαριά ασθενείς) μεταφέρθηκαν στην Αθήνα για παρακολούθηση στο ειδικό Νοσοκομείο, το Λοιμωδών νόσων που βρίσκεται στην Αγ. Βαρβάρα στο Αιγάλεω! Οι υπόλοιποι δεν τα κατάφεραν. Η μοίρα ήταν σκληρή μαζί τους!
Μετά την αναχώρηση των τελευταίων ασθενών από το νησί (1957) το νησί εγκαταλείφθηκε, παρέμεινε ακατοίκητο για αρκετά χρόνια και έτσι σημαντικά ιστορικά στοιχεία χάθηκαν. Τα περισσότερα από τα κτήρια του Λεπροκομείου κατεδαφίστηκαν. Φαίνεται πως οι άνθρωποι δεν ήθελαν να έχουν θλιβερές αναμνήσεις από το πρόσφατο παρελθόν τους …!!!

Ο 85χρονος Μανώλης Φουντουλάκης, ο άνθρωπος που βασανίστηκε και παραμορφώθηκε στην κόλαση της αρρώστιας, αλλά σώθηκε τελικά, αναπολώντας το παρελθόν θυμάται τον πόνο, τις ατυχίες, τις χαρές και τις λύπες:
Το χτύπημα της αρρώστιας το 1949 σε ηλικία 21 ετών, ενώ υπηρετούσε αστυφύλακας στον Πειραιά. Την ισχυρή θέληση του «Λενιού του» να μείνει μαζί του και να παντρευτούν αψηφώντας την αρρώστια του. Τον γάμο τους στα 31 τους χρόνια, που του έδωσε δύναμη και ζωή να παλέψει αρρώστια και προβλήματα. Την γέννηση της κόρης του το 1955. Την επιδείνωση επικίνδυνα της υγείας του 1973 – 74. Τον θάνατο από την επάρατη νόσο το 1976 της αγαπημένης του Λενιώς. Την περίοδος της ανάταξης της υγείας του αλλά και της οικογενειακής ισορροπίας. Ο ίδιος στη σκληρή περίοδο της δοκιμασίας του ζούσε στην Αθήνα και έκανε θεραπεία στον αντιλεπρικό σταθμό της Αγ. Βαρβάρας, αλλά με την ιδιότητα του γενικού γραμματέα του συλλόγου χανσενικών είχε μεταβεί στη Σπιναλόγκα, βίωσε την τραγική πραγματικότητα και ενδιαφέρθηκε για την αναβάθμιση των συνθηκών παραμονής και θεραπείας των δυστυχισμένων της Σπιναλόγκας.

Σήμερα η Σπιναλόγκα έχει χαρακτηριστεί αρχαιολογικός χώρος και κάποια κτήρια αναστηλώνονται. Θεωρείται τουριστικός προορισμός για ημερήσιες εκδρομές και κολύμπι. Τη Σπιναλόγκα επισκέπτονται πάνω από 300.000 άνθρωποι, αριθμός που τη φέρνει στους πέντε πρώτους βυζαντινούς – μεταβυζαντινούς αρχαιολογικούς χώρους της Ελλάδας. Παρ’ όλα αυτά κάποια ερείπια, απομεινάρια άλλων εποχών μένουν για να θυμίζουν αυτούς τους ανθρώπους. Το βιβλίο της Βικτόρια Χίσλοπ έβαλε ταφόπλακα στην απομόνωση!
Σπάνια σ’ ένα μνημείο η Ιστορία μιλά τόσο εύγλωττα από τα βάθη των αιώνων. Σπάνια ένα μνημείο κουβαλά στα σπλάχνα του τη σφραγίδα της αρχαίας Ελλάδας, των Σαρακηνών, των Ενετών, των Τούρκων, των Νεοελλήνων. Αν βρεθείτε στο νησί αναζητείστε αυτά τα ερείπια! Εξερευνείστε τον χώρο και αναλογιστείτε πως σε αυτό το άγονο νησί κάποιες ανθρώπινες ψυχές παρά την αρρώστια τους, παρά την απομόνωσή τους, εξακολούθησαν να εργάζονται, να κοινωνικοποιούνται, δημιούργησαν οικογένειες και τελικά διεκδίκησαν τα δικαιώματά τους για ένα καλύτερο αύριο γιατί αγαπούσαν την ζωή και είχαν δύναμη…

Περπατώντας στον δρόμο της Σπιναλόγκας, σταμάτησε και κράτησε την αναπνοή σου. Από κάποιο χαμόσπιτο τριγύρω σου θα ακούσεις τον απόηχο από κάποιο μοιρολόγι μιας μάνας, μιας αδελφής ή τον αναστεναγμό ενός άνδρα. Άφησε δύο δάκρυα από τα μάτια σου και θα δεις να λαμπυρίζουν εκατομμύρια δάκρυα που πότισαν αυτόν τον δρόμο.
Πληροφορίες από το pressgr.

Η Επιστροφή!...

2010-09-13T18:45:00.001+03:00

Επιστροφή στην μονότονη πραγματικότητα. Επιστροφή στο λουλουδιασμένο μπαλκόνι και το γνώριμο βολικό στρώμα. Επιστροφή στα σκοτεινιασμένα πρωινά και τη βιάση της μέρας. Επιστροφή στα σχολεία και στις εξωσχολικές δραστηριότητες. Επιστροφή στο κυκλοφοριακό χάος.και τη δουλειά με όλους παρόντες. Επιστροφή στα αγχωμένα Σαββατοκύριακα και τις γκρίζες Δευτέρες. Επιστροφή σε ανεκπλήρωτα όνειρα, νέα σχέδια, καινούριο ξεκίνημα μαζί με άλλη μια δίαιτα. Επιστροφή στην ασκήμια της ημέρας και τη γοητεία της νύχτας. Επιστροφή στην πόλη που αγαπάμε να μισούμε.
Καλώς σε ξαναβρίσκω Αθήνα!...

Η άρρωστη πολιτεία...

2010-09-06T22:57:00.002+03:00

Ένα ενδιαφέρον βιβλιαράκι διάβασα πρόσφατα, γραμμένο με μια παλιά αλλά καλή "γραφή". Αφορμή γι αυτό υπήρξε το ενδιαφέρον που απέκτησα τελευταία για την αρρώστια της λέπρας μιας και ενώ η ασθένεια θεωρείται άγνωστη στους πολλούς, εν τούτοις υπάρχει σε μεγάλο βαθμό σε αφημένους στην εγκατάλειψη, λαούς φτωχών χωρών.

Το βιβλίο περιγράφει τη ζωή στην Σπιναλόγκα, το νησί των λεπρών. Είναι μια νουβέλλα που η συγγραφέας του Γαλάτεια Καζαντζάκη αποκαλεί "ρομάντζο". Πρωτοδημοσιεύτηκε το 1914 και αναπτύσσει μια ερωτική ιστορία μεταξύ δύο νέων ανθρώπων, ενός δασκάλου και μιας περήφανης κοπέλας που απελπισμένα συνειδητοποιεί ότι δεν μπορεί να απολαύσει όπως θέλει την χαρά του έρωτα αφού ξέρει το τέλος της. Αυτός ο υποχρεωτικός εγκλεισμός στο νησί επιδρά τα μέγιστα στην ψυχολογία του ατόμου με αναρίθμητα ερωτήματα του πώς, του γιατί και του πότε με κυριώτερη τραγική αίσθηση, την απώλεια του ύψιστου αγαθού της ελευθερίας.

Στο επίμετρο της η Κέλλυ Δασκαλά μας εξιστορεί τον μύθο και την πραγματικότητα που αναπτύχθηκε μέσα από την παγκόσμια λογοτεχνία από την Βίβλο μέχρι σήμερα για την φοβερή ανίατη μέχρι πριν λίγες δεκαετίες, ασθένεια.

Συνοψίζοντας θέλω να τονίσω τον "δυναμισμό" του κειμένου της Γαλάτειας Καζαντζάκη που σχεδόν έναν αιώνα μετά, σε υποβάλλει σε μια κατάσταση να θέλεις να μάθεις πώς μπορείς να γίνεις καλύτερος άνθρωπος...

Εκδόσεις: Ελληνικά γράμματα, 2010

Ως εκ θαύματος!...

2010-09-01T01:52:00.002+03:00

Παρ' ολο που ακούω σχεδόν καθημερινά -εδώ και χρόνια- τον Κωνσταντίνο Τζούμα να καταθέτει εαυτόν και απόψεις μέσα από τις ραδιοφωνικές εκπομπές του στον "εν λευκώ", διαβάζοντας το πρώτο αυτοβιογραφικό του βιβλίο, κάπου με ξάφνιασε.
«...Θα ζήσουμε ξένοιαστα, κοσμοπολίτικα, κομψά, όπως οι ήρωες του Μπουνιουέλ, του Αντονιόνι, του Φελίνι, ίσως λίγο μελαγχολικά αλλά με σουρεάλ χιούμορ και αριστοκρατικότητα...» γράφει ο ιδιόρυθμος ηθοποιός, συνοψίζοντας μέσα σε λίγες λέξεις το πιστεύω του και τη στάση του για τη ζωή. Μια αναδρομή πίσω στον χρόνο στα ωραία του Πειραιά και της Αθήνας με ιμπρεσσιονιστική διάθεση και ανάλαφρη περιγραφή . Ο συγγραφέας αντιμετωπίζει ενίοτε, με έναν χαριτωμένο κυνισμό τους ανθρώπους καθόλου αγενή και χωρίς καμμιά κακία γι αυτούς που τον απογοητεύουν. Απεναντίας αποθεώνει τους "πρωταγωνιστές" και τους τολμηρούς της ζωής. Βόλτες, ταξίδια, καφέ, μουσική, αγγλικό free cinema, γαλλική nouvelle vague, λίγο θέατρο, πολύς χορός, ξενύχτια και φάρσες αποτελούν εν ολίγοις μια διαδρομή που μας βάζει να ακολουθήσουμε "παρέα" με τους κεφάτους φίλους της νιότης του. Το ροκ εντ ρολ δινει τον τόνο της ορμητικής δεκαετίας του '60 που ξετυλίγεται μέσα από τις σελίδες του βιβλίου. Η τέχνη σε όλες της τις μορφές τον σπρώχνει σε μια ευγενική διάθεση που οδηγεί σε μια αποστασιωμένη και απολιτίκ συμπεριφορά για ότι ασχημαίνει την καθημερινότητα μας. Ο ίδιος μέσα από τις περιγραφές του, μας δείχνει πώς μπορούμε να γυρίζουμε την πλάτη σε ένα περιβάλλον που κυριαρχείται από επιθετικότητα και απληστεία, είναι κολλημένο στο παρελθόν και στερείται φαντασίας. Πώς να διεκδικούμε με τις δικές μας δυνάμεις, αυτό που μας αναλογεί, στον κόσμο που ζούμε. Και πως να μάθουμε να νοιώθουμε ευτυχισμένοι με τα πιο μικρά, ασήμαντα και καθημερινά. Η αδυναμία που έχει να περιγράφει λεπτομερώς τα μοδάτα ρούχα της εποχής καθώς και τις διάφορες πολλές ερωτικές σχέσεις που καλλιεργούσε και μάλιστα -όλως περιέργως- πάντα με πανέμορφες υπάρξεις(sic), κάποιους ίσως θα τους ξενίσει διαβλέποντας ίσως μια υπερβολή. Όμως αυτό που βγαίνει μέσα από την ανάγνωση του βιβλίου είναι μια αίσθηση γλυκειάς συντροφιάς σε ένα ταξίδι που ξεκινά από τα μέσα της δεκαετίας του '40 και διαρκεί μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του '70 και που εύχεσαι να μην τελειώσει σύντομα.
Ευτυχώς όμως το "ταξίδι" συνεχίζεται με το δεύτερο βιβλίο του Τζούμα που ακολουθεί και περιγράφει την συνέχεια της ζωής του στην Αμερική. Ίδωμεν...

Εκδόσεις Καστανιώτη, 2008

Εγχειρίδιο Βλακείας!...

2010-08-25T23:19:00.001+03:00

Ένα βιβλιαράκι που διάβασα πρόσφατα -ότι πρέπει εν μέσω διακοπών- αφού δεν σου πέρνει πάνω από 3 ώρες, ήταν ένα χιουμοριστικό δοκίμιο του Χαριτόπουλου για την βλακεία του ανθρώπου. Με εύστοχες κατά βάση επισημάνσεις του συγγραφέα που καταλήγουν σε ένα "ξεβράκωμα" του άνθρωπου-βλάκα. Το διάβασα μονορούφι και ήταν συνάμα και διδακτικό.
Το βιβλίο ασχολείται με την προέλευση του ηλίθιου, τις αιτίες, τη βιολογική του εξέλιξη, τους κινδύνους που συνεπάγεται η συνύπαρξη με τους έξυπνους ανθρώπους, το πόσο ζημιά μπορεί να προκαλέσει η παρουσία ενός βλάκα σε μια απολύτως υγειή κοινωνία. Ο συντάκτης του με το γνωστό προσωπικό του ύφος, συνδυάζει το χιούμορ με τη σοβαρότητα, τον αφορισμό με την τεκμηρίωση, την οξυδέρκεια με τη λαϊκή σοφία.
Τώρα βέβαια αν ανήκει ο καθένας από εμάς στην κατηγορία του βλάκα ή του έξυπνου, ας αφήσουμε την αρμόδια επιστήμη να αποφασίσει γι αυτό γνωρίζοντας εκ των προτέρων βέβαια, πως η βλακεία ούτως ή άλλως, είναι αήττητη!...

Εκδόσεις: Τόπος, 2008

Διακοπές κυπαρισσένιες!...

2010-08-17T18:50:00.009+03:00

Το αυτοκίνητο είχε ήδη διασχίσει όλο το άχαρο κομμάτι της διαδρομής, είχε περάσει μέσα από το όμορφο χωριό του Χάρακα κι εδώ και λίγα λεπτά ακροβολεί κυριολεκτικά πάνω από το χάος των γκρεμών που οδηγούν σχεδόν κατακόρυφα σε μια υπέροχη από ψηλά θάλασσα συνέχιζοντας μια φιδίσια πορεία πάνω σε ένα στενό δρόμο και μάλιστα περνώντας σε κάποια σημεία κάτω από σκαμένους τρομακτικούς βράχους για να μπορέσει να διαβεί τα στενά περάσματα. Η θέα από κάτω κόβει την ανάσα τόσο σε μένα που αποφεύγω να πολυκοιτάξω αυτήν την άγρια ομορφιά που έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την πολύ γλυκιά σύντροφο μου με την οποία συνταξιδεύω.

Λίγα λεπτά μετά το Κυπαρίσσι απλώνεται από κάτω μας γεναιόδωρα. Ο στενός δρόμος μας οδηγεί μέσα από τον πρώτο και πιο μεγάλο από τους τρεις οικισμούς του: την Βρύση. Πρώτη εντύπωση πολύ θετική. Γραφικές καταστάσεις που συγκροτούνται από επιβλητικά ανακαινισμένα ως επί το πλείστον καπετανόσπιτα, λουλουδιασμένες αυλές, ευωδιαστό πράσινο, καθαρά σοκάκια. Περνάμε μια γέφυρα, μεσολαβούνε χωράφια όπου παντού υπάρχει η τυπική ελιά της λακωνικής γης και σε λίγο ξεπροβάλλουν στο δρόμο δεξιά κι αριστερά θαυμάσια διατηρημένα σπίτια ηλικίας 150 ετών το καθένα. Έχουμε μπει ήδη στον δεύτερο οικισμό: την Παραλία όπου και θα μείνουμε. Το αυτοκίνητο αγωνίζεται να χωρέσει μέσα από έναν δρόμο που σίγουρα δεν είχε κατασκευαστεί για τέτοια μέσα μεταφοράς, ενώ άλλα ΙΧ παρκαρισμένα ή κινούμενα του δυσκολεύουν τη ζωή. Αύγουστος γαρ. Συνεχίσουμε και προς τον τρίτο οικισμό που άλλωστε έχει σχεδόν ενωθεί με τον προηγούμενο: την Μητρόπολη. Όμορφα κι εδώ αλλά με πιο καινούρια σπίτια. Με κόπο βρίσκουμε ένα σημείο για να γυρίσουμε πίσω για το ξενοδοχείο. Πριν από αυτό επισκεπτόμαστε το λιλιπούτειο λιμανάκι. Τα σκάφη που έχουν δέσει ανοιχτά στον κόλπο του Κυπαρισσιού δεν είναι λίγα. Άλλωστε ο τόπος εδώ, είναι από παλιά καταφύγιο διασημοτήτων από τα αδιάκριτα βλέμματα. Ένα υπέροχα κομψό ξύλινο γιωτ είναι δεμένο κοντά στο εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου 20-25 λεπτά βάδην νότια του χωριού. Αργότερα θα με πληροφορήσουν για την τέως βασιλική οικογένεια της Ελλάδας που διακοπάρει επάνω σε αυτό.

Οι μέρες που θα ακολουθήσουν μου θυμίζουν ξανά κάτι που είχα ξεχάσει: τί σημαίνουν πραγματικά διακοπές. Η μεγάλη παραλία όπου και νάσαι απλώνεται μπροστά σου. Κάθε πρωί που ξυπνώ το πρώτο πράγμα που κάνω είναι να την επιθεωρήσω από το μπαλκόνι μου, πλένομαι αργά, κατόπιν ντύνομαι ελαφριά, συνήθως στα λευκά και ξεχύνομαι για την πιο απολαυστική ώρα της ημέρας. Φτάνω με τα πόδια τραβάω για το παραδοσιακό καφενεδάκι όπου και παίρνω το πρωϊνό μου διαβάζοντας κάποιο βιβλίο με μια χαρούμενη ανεμελιά που μόνο τέτοιες στιγμές της ζωής μπορούν να σου δώσουν. Μετά ακολουθεί πρωϊνή γνωριμία με το χωριό, τα πεντακάθαρα δρομάκια του, τα σπίτια με την κομψή λιτότητα που σε καλούν να ανακαλύψεις το εσωτερικό τους, τις ασβεστωμένες μάντρες, τις πολλές καλημέρες που ανταλάσσεις με τους ντόπιους. Όλα εδώ είναι ανθρώπινα και οικεία. Μου κάνει εντύπωση που παρ΄ ολο το χρήμα που έχει πέσει εδώ από τους Έλληνες μετανάστες -οι πιο πολλοί από Καναδά και ΗΠΑ- κυρίως στις ανακαινήσεις και αγορές σπιτιών ο νεοπλουτισμός που υποβόσκει στην περιοχή μένει κρυμμένος λόγω της αρμονίας του τοπίου. Άλλοτε οι περίπατοι είναι απογευματινοί φορώντας πότε αέρινα λινά και πότε πολύχρωμα βαμβακερά ρούχα, βαδίζοντας ανάλογα με την ενδυματολογική περίπτωση με άνετα χαμηλά παντοφλέ παπούτσια και πέδιλα που μας οδηγουν σε στράτες ανάμεσα από μεγάλα και μικρά σπίτια, το ένα καλύτερο από το άλλο. Σε ένα από αυτά η μουσική του Αντρέα Μποτσέλι που ξεχύνεται στο χώρο μας μαγνητίζει και μας τραβά να το δούμε πιο κοντά. Ο θαυμασμός μας για την ομορφιά του απέριττου εξελίσσεται με ένα "συγχαρητήρια" στην ιδιοκτήτρια η οποία μας το ανταποδίδει με το να μας προσκαλέσει και να μας κεράσει γλυκό βανίλια γνωρίζοντας και τον σύζυγο της. Είναι και οι δυο αρχοντάθρωποι περίπου 70 εκείνος, 60 εκείνη πολύ σικ στους τρόπους και σίγουρα έχουν τον "τρόπο" τους. Αποχαιρετιόμαστε ευγενικά.

Η πεζοπορία κάθε μέρα συνεχίζεται κάτω από τον καυτό ήλιο της περιοχής αλλά πάνω σε εξαιρετικά φυσικά μονοπάτια που σε αποζημιώνουν με την ομορφιά τους. Κι όταν επιστρέφω στη βάση μου νοιώθω δαφνοστεφανωμένος νικητής για το αίσιον τέλος της κατάκοπης μου προσπάθειας τρέχοντας λίγα σκαλάκια κάτω από το κατάλυμμα μου για να παραλάβω το "έπαθλο" μου: μια βουτιά στην παγωμένη από τα υπόγεια νερά που χύνονται, θάλασσα. Η αγαλλίαση που νοιώθει το ιδρωμένο μου κορμί είναι μεθυστική. Μια αναβάπτιση συντελλείται εκτός μου κι εντός μου σε μια ακτή χωρίς νοικιαζόμενες ξαπλώστρες, ομπρέλλες, βρώμικες καντίνες και παρασυρμένους από την μόδα νέους και νέες να κανιβαλλίζουν μιμούμενοι Ψινάκηδες και Τζούλιες.

Το φαγητό δε είναι μια πολύ καλή εμπειρία. Είναι ευκαιρία να φας πραγματικά φρέσκο και φτηνό ψάρι. Το διάστημα που μένω εδώ τσακίζω ζουμερά χταπόδια, πεντανόστιμες σκορπίνες, θεϊκές ψαρόσουπες και μεγαλειώδεις αστακομακαρονάδες, πλαισιωμένα από δροσιστικές ντομάτοσαλάτες και απίστευτα χορταρικά. Μου συστήνουν μάλιστα ένα μαγαζί που κρασί και ψωμί είναι "ευλογημένα" και δεν το κουνάω από εκεί.

Η αίσθηση που μου έχει μείνει από την διαμονή μου στο Κυπαρίσσι -ιδεώδες τελικά μέρος για ζευγάρια αλλά και για οικογένειες- είναι ότι περνώντας λίγες μέρες από τη ζωή μου σε αυτό το πανέμορφο και ευτυχώς απομονωμένο κάπως χωριό, αισθάνεσαι να ξαναγίνεσαι άνθρωπος απλός που ψάχνεις την ποιότητα μέσα από τα απλά πράγματα. Και το καταφέρνεις. Τουλάχιστον εγώ για λίγο το κατάφερα...

Eλληνικό καλοκαίρι!...

2010-07-27T00:20:00.001+03:00

Το ελληνικό καλοκαίρι είναι πια στα καλύτερα του και αγκαλιάζει πλέον όλους τους Έλληνες "λούζοντας τους με την τρέλλα" που μόνο αυτοί σε ολόκληρη την υφήλιο, ξέρουν να απολαμβάνουν!... Καλή καλοκαιρινή "τρέλλα" σε όλους και καλά ταξίδια!...

http://www.youtube.com/watch?v=LPt2x6doSdI

Δείτε το μωρό-θαύμα που χορεύει καλύτερα κι από τον Michael Jackson!...

2010-06-24T21:08:00.003+03:00

Μιλάμε για τρομερό μωρό! Η μητέρα από τη Βραζιλία παρακαλώ, μπορεί να ισχυριστεί ότι έχει τον καλύτερο λιλιπούτειο χορευταρά στον πλανήτη και μάλιστα μπορεί να δώσει ως απόδειξη οπτικό υλικό.
Ένας μπέμπης που φορώντας μόνο την πάνα του, έχει εντυπωσιάσει τους χρήστες του Youtube, αντιγράφωντας κινήσεις του βασιλιά Έλβις Πρίσλεϊ, αλλά και του Τζον Τραβόλτα στο "Pulp Fiction"!...
Ο πιτσιρίκος χορεύει στο τραπέζι του σπιτιού του, δείχνει σε ένα φανταστικό κοινό και χορεύει εκπληκτικά. Το καλύτερο σημείο, είναι όταν με τα δάχτυλά του σε σχήμα V, κάνει την χαρακτηριστική κίνηση του τραβόλτα στην θρυλική ταινία του Ταραντίνο, περνώντας το χέρι του μπροστά από τα μάτια του.
Το διάρκειας περίπου τριών λεπτών βίντεο, έχει προκαλέσει πάταγο στο Youtube, καθώς έχει πάνω από 2.000.000 θεάσεις, ενώ έχουν ήδη δημιουργηθεί και διάφορα Remixs.
http://www.youtube.com/watch?v=-X0AamE1Bxs&feature=player_embedded#!

πηγή:www.news247.gr