Όνειρα!...

Ένας μήνας κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ. Τα πρώτα δείγματα γραφής καλλιεργούν ελπίδες. Αφήνουν όμως έντεχνα να εννοηθεί και το δύσκολον του πράγματος. Οι προηγούμενοι παραδώσανε και ακόμα ξεφυσάνε από ανακούφιση. Τί περιμένει ο ελληνικός λαός τώρα, από την νέα εξουσία; Ότι πάντοτε βεβαίως: δικαιοσύνη, δουλειά, αυξήσεις, το κράτος στην υπηρεσία του πολίτη. Τί προσφέρει ο καινούριος πρωθυπουργός και οι υπουργοί του; Υποσχέσεις και όνειρα για ένα καλύτερο αύριο. Ως πού μπορεί να φτάσει το "πράσινο όραμα", θα δείξει.
Προσωπικά σαν άτομο που μου αρέσει να ονειρεύομαι, αφιερώνω από αυτόν εδώ τον ιστότοπο, στον Γιωργάκη Παπανδρέου την παρακάτω κινέζικη παροιμία:

"Αν τα όνειρα που κάνεις φτάνουν για έναν χρόνο τότε φύτεψε στάρι.
Αν τα όνειρα που κάνεις φτάνουν για δέκα χρόνια τότε φύτεψε ένα δέντρο.

Αν τα όνειρα που κάνεις φτάνουν για εκατό χρόνια τότε μόρφωσε έναν λαό."

Αυτό είναι που πρωτίστως χρειάζεται αυτός ο τόπος. Παιδεία! Κι όλα μετά σιγά-σιγά θα γίνουν.
Την είδαμε και την υλιστική κοινωνία. Αρκετά! Ας μην αφήσουμε κι αυτήν την ευκαιρία να χαθεί. Γιατί όλοι μας έχουμε δικαίωμα στα όνειρα...

Χρόνια μου πολλά γιατί...

Του Άγίου Δημητρίου ήταν χθες, μια μέρα που όπως κάθε χρόνο με έβαλε σε σκέψεις. Γιορτάζει ο εαυτός μου και πρέπει να του ευχηθώ. Άραγε τ' αξίζει;
Νομίζω πως ναι...
Χρόνια μου πολλά λοιπόν γιατί τόσα χρόνια που ζω κατάφερα να μην υποχωρήσω από τις αρχές μου όσο κι αν έγινα αντιπαθής γι αυτό σε κάποιους.
Χρόνια μου πολλά γιατί δεν ξέχασα ποτέ από πού ξεκίνησα.
Χρόνια πολλά γιατί θα μποροιύσα να γίνω πολύ καλύτερος από αυτό που ήδη είμαι.
Χρόνια μου πολλά γιατί κάποτε στη διαδρομή της ζωής μου, έφτασα στο έσχατο σημείο αντοχής και πόνου για την αξιοπρέπεια μου.
Χρόνια μου πολλά γιατί θυσίασα και θυσιάζω πολλά για ένα παιδί.
Χρόνια μου πολλά γιατί αγάπησα και αγαπάω πολύ δυνατά.
Χρόνια μου πολλά γιατί παρ όλο τον εγωισμό μου, δεν δίστασα να κλάψω μπροστά σε κάποια που σκέφτομαι τώρα αλλά και κάθε στιγμή.
Χρόνια μου πολλά γιατί θέλω πολύ να ζω έντονα και με πάθος.
Χρόνια μου πολλά γιατί ελπίζω ακόμα σε έναν καλύτερο κόσμο...

Αφιερωμένο σε μένα:

http://www.youtube.com/watch?v=FOvQmJsinQw&feature=player_embedded

Ένας Δραπέτης...

Βγήκα στους δρόμους ένα μουντό πρωί
αφήνοντας ξοπίσω μου το ψέμμα.
Ξετύλιξα καλά τη διπλωμένη μου ψυχή,
ψηλά η σημαία της αξιοπρέπειας μου.

Βαρύ το βήμα μου στο μουσκεμένο χώμα,
ρούχο πολυφορεμένο ο καημός μου.
Γεύση πικρή το μέσα μου στο στόμα,
ηχώ στη σκέψη μου το βογγητό του πλήθους.

Κανείς δεν πρόκειτε ποτέ να νοιώσει το εγώ μου,
μα ανάψαν στον ορίζοντα τα τέσσερα φανάρια.
Τώρα μπορώ να δω τον δρόμο τον δικό μου,
ένας δραπέτης που τραβά γυμνός για την αλήθεια...

Αλλαγή;...

Η κυβέρνηση στην Ελλάδα άλλαξε. Η ελληνική κοινωνία θα αλλάξει καθόλου άραγε στο σύνολο της; Γιατί μέχρι να συμβεί αυτό, "ο ισχυρός θα έχει σκλάβους, ο πλούσιος κόλακες και σοφός φίλους".
Έτσι για να μή ξεχνιόμαστε ποιοί είμαστε, πού βρισκόμαστε και πού πάμε.
Εγώ πάντως εφ' οσον ζω, είμαι υποχρεωμένος να ελπίζω!...

Άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλοιώς!...

Είναι δυνατόν να υπάρχουν σώφρονα μυαλά που να πιστεύουν ότι την επομένη των εκλογών θα αλλάξει για τη χώρα κάτι; Υπάρχει περίπτωση να πιστεύει κάποιος ότι οι νέοι κυβερνώντες θα σκύψουν τώρα πάνω στα προβλήματα του Ελληνικού λαού; Νομίζει έστω και κάποιο σκεπτόμενο άτομο ότι το ευμετάβλητο εκείνο τμήμα του εκλογικού σώματος που ανεβάζει (χα!) και κατεβάζει κυβερνήσεις ψήφισε επιδοκιμαστικά ΠΑΣΟΚ; Μήπως απεναντίας, τιμώρησε αγανακτισμένα τη ΝΔ;
Μην τρελλαθούμε κι όλας! Το "ρεύμα" που τόσο καιρό έντεχνα καλλιέργησαν τα ΜΜΕ. επέφερε το άναμενόμενο αποτέλεσμα. Και επειδή προσωπικά νομίζω ότι οι λαοί έχουν τους ηγέτες που τους αξίζουν, δηλώνω απαισιόδοξος για το μέλλον. Γιατί ενώ υπάρχουν πολλές φωτεινές προσωπικότητες που θα μπορούσαν να αλλάξουν δυναμικά μπροστά την πορεία αυτού του κράτους, οι ίδιοι είτε δεν ασχολούνται, είτε δεν τους αφήνουν τα λαμόγια του συστήματος.
Όταν εμείς γίνουμε περισσότερο αξιοπρεπή άτομα, με καλύτερες διαπροσωπικές σχέσεις, δημιουργήσουμε πιο δεμένες οικογένειες, συμμετέχουμε με σεβασμό στην κοινωνία, καταστούμε υπεύθυνοι πολίτες, εργαστούμε σοβαρά και δεν περιμένουμε από τους ανεύθυνους πολιτικούς να κάνουν υπεύθυνη πολιτική, τότε θα έχουμε δικαίωμα στην ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο σε συτό τον ρημαδότοπο!
Μέχρι να γίνουν όλα αυτά, θα τραγουδώ θλιμμένα και αδιάφορα...

http://www.youtube.com/watch?v=ZdeihmAPYVk&feature=player_embedded

Δυο λόγια έτσι, χωρίς πρόγραμμα...

Φθινοπώριασε έξω. Περασμένα μεσάνυχτα και μια μικρή ψυχρούλα προσπαθεί να μπει από το μισάνοιχτο παράθυρο. Η Αθήνα τη νύχτα, φαίνεται από τη βεράντα μου γοητευτική όπως πάντα. Απόλυτη ησυχία μέσα και έξω από το σπίτι. Γράφω και το μυαλό μου ταξιδεύει πορεία πρόσω ολοταχώς. Προορισμός το άγνωστο αλλά σύντομο μέλλον. Ναι, η αλήθεια είναι ότι ο χρόνος δεν έχει πια τους αργούς ρυθμούς της νιότης αλλά κυλάει γοργά απάνω μου ξεφυλλίζοντας της σελίδες της ζωής μου βιαστικά και νευρικά. Ίδωμεν...
Να ΄χουμε τουλάχιστον την υγειά μας.

Καλή αρχή...και πάλι!

Επιστροφή στη φθινοπωρινή γλυκιά ρουτίνα της Αθήνας. Επιστροφή στη δουλειά. Επιστροφή στη δημιουργία. Επιστροφή στα σχολικά άγχη. (Γυμνάσιο φέτος ο μικρός). Επιστροφή σε fast motion ρυθμούς. Επιστροφή σε σκοτεινά πρόσωπα φωτισμένα όμως υπέροχα από τη φλόγα του κεριού. Επιστροφή σε jazz βραδυές. Επιστροφή σε "κλειστούς" χώρους. Επιστροφή σε παρέες καθισμένες κοντά κοντά. Επιστροφή εδώ. Καλή "σεζόν" σε όλους!
Διατηρήστε τη φλόγα της ψυχής σας άσβεστη μέσα σας!...

http://www.youtube.com/watch?v=X2GiRIZh9fc&feature=player_embedded

Ελληνικό κράτος: ένα άδειο τρένο χωρίς πιλότο με πορεία στο πουθενά...

Υφάκι δήθεν, πιθηκίσια συμπεριφορά, προβολή του ισχυρού, παραμέρισμα του αδύνατου. Το τυχαίο και πρόχειρο σε βάρος της δημιουργικής δουλειάς. Ανυπαρξία ποιότητας σε μια ζωή για το σήμερα, αδιαφορώντας για το αύριο. Ένας λαός αισθηματίας με χαλιναγωγημένα τα ένστικτα του σε μια άγνωστη γι αυτόν πορεία. Κι όλα αυτά συμβαίνουν σε μια υπέροχη από τη φύση της, χώρα.
Κι όμως υπάρχει ένα υγειές κομμάτι -μικρή αλλά ισχυρή μειοψηφία- της ελληνικής κοινωνίας που αντιστέκεται στην εξουσία των "μετρίων". Ως πότε ακόμα;
Παιδιά βαστάτε γερά!...

Περιδιαβαίνοντας μέσα από τα ποτάμια τη Θρακική γη...

Απίστευτες οι εμπειρίες που έζησα. Κωπηλατώντας ένα καγιάκ γνώρισα τον Νέστο όπου ανακούφισα το κορμί μου μέσα στα διάφανα κρύα του νερά. Πάνω σε μια πλάβα άγγιξα τα τουρκικά φυλάκια στο δέλτα του Έβρου. Οδηγώντας σε χωμάτινους δρόμους ακροβόλησα τον Άρδα και τον Ερυθροπόταμο. Ακολούθησα από το "τριεθνές" τη συνοριακή γραμμή της Ελληνοβουλγαρικής μεθορίου. Ήπια καφέ συζητώντας με τους πομάκους σε χωριά πίσω από τον χρόνο. Απόλαυσα την διαφορετικότητα της κατά 65%(!) μουσουλμανικής Κομοτηνής. Περπάτησα τα λιθόστρωτα της παλιάς Ξάνθης τρώγοντας νόστιμα ανατολίτικα πιάτα. Εντυπωσιάστηκα από την αρμονική συνύπαρξη Ελλήνων και Τουρκογενών. Θαύμασα τα πολλά σπάνια πουλιά της λίμνης Βιστωνίδας στο Πόρτο Λάγος. Απόρησα με τον πλούτο του πράσινου και των νερών στη Σταυρούπολη και τις γύρω περιοχές. Ταξίδεψα με το τραίνο μέσα από πλήθος παμπάλαιων πέτρινων στοών δίπλα στον Νέστο.
Μαγεύτηκα από τη γη των Θρακών. Αλλά ξεκούρασα τα μάτια μου περπατώντας στους δροσερούς κήπους της πόλης της Δράμας αλλά και τα καταπράσινα χωριουδάκια της. Έκανα ακόμη γυροβολιά όλη τη Θάσο βουτώντας στα γαλαζοπράσινα νερά της.
Ευλογημένος από τη φύση τελικά ο τόπος μας. Νά 'μασταν καλύτεροι και εμείς που τον κατοικούμε...

Πιο κοντά!...

Καλοκαίρι, η εποχή των στενών επαφών. Άγγιγμα υγρό, ανοιχτή αγκαλιά, δέρμα στιλπνό, γυαλισμένο βλέμμα, φιλί αλμυρό, ξέγνιαστο γέλιο. Η απόλυτη ελευθερία των αισθήσεων, η επιστροφή της παιδικής αθωότητας. Οι δυο μας, εσύ κι εγώ...